«…Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι και στις δύο καταστάσεις της Εθνικής Τράπεζας γίνεται έντονη προσπάθεια να «απορροφηθεί» από τις επισφάλειες το κεφάλαιο και τα αποθεματικά της εταιρείας, δηλαδή η μετοχική συμμετοχή των μετόχων της Τράπεζας της Ανατολής, τα οποία είναι μέρος του προϊόντος της εκκαθάρισης που θα πρέπει να καταβληθεί στους μετόχους. Προφανώς γίνεται αριθμητική προσπάθεια να βγουν «ίσα βάρκα, ίσα νερά», μέχρι δεύτερου δεκαδικού ψηφίου.

Μέσα από αυτούς τους πλήρως ισοσκελισμένους ισολογισμούς λοιπόν (χρέωση και πίστωση είναι ακριβώς ίσες, μετά τις συναλλαγματικές διαφορές), που κατά την άποψή μου είναι και οι δύο απόπειρες να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα σε ασκήσεις επί χάρτου – για αυτό και είναι ανυπόγραφοι – βλέπουμε ότι το υποτιθέμενο «άνοιγμα» της εκκαθάρισης είναι ίσο με το ποσό που βγήκε από τη ρευστοποίηση της περιουσίας της Τράπεζας της Ανατολής. Ποιο «άνοιγμα» λοιπόν κάλυψε η Εθνική Τράπεζα, όταν είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτό καλύφθηκε από τη ρευστοποίηση, με όσα στοιχεία τέλος πάντων χρησιμοποίησε η Εθνική Τράπεζα για να συντάξει τις «μαϊμουδένιες» λογιστικές καταστάσεις της;…» Συνέχεια →