Πόσα καὶ ποῦ.
Διότι, πολὺ φοβᾶμαι πὼς ὁ μόνος στὸν ὁποῖον πράγματι χρωστᾶμε κάτι, εἶναι ἡ …Μιχαλοῦ!
Εἶναι χρόνια τώρα ποὺ ἔγραφα (μὲ ἀφορμὴ τὰ πσωῤῥο-λαμπρακηκά, καζακηκὰ καὶ τΣΥΡΙΖΑϊκὰ μορφώματα), καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἐνασχόλησιν πολλῶν «διαφωτιστῶν» μας μὲ τὸ ζήτημα τῶν (πραγματικῶν πρὸς ἐμᾶς) γερμανικῶν χρεῶν (λόγῳ κατοχικοῦ δανείου, λόγῳ ἀποζημιώσεων ποὺ δὲν ἐδόθησαν -ἀτομικῶν καὶ ἐθνικῶν), πὼς ἐὰν θέλουμε νὰ συζητήσουμε γιὰ ὕπαρξιν «χρέους» θὰ πρέπη νὰ γνωρίζουμε τὶς συνθῆκες δημιουργίας του, τὸ πόσο νόμιμον εἶναι αὐτὸ (ἀφήνουμε γιὰ τὴν ὥρα τὸ συνταγματικό) καί, κυρίως τὸ ἐὰν πράγματι ὑπῆρξαν οἱ ἀναγκαῖες συνθῆκες δημιουργίας του, λόγῳ δικῆς μας ἀδυναμίας νὰ παράξουμε ἔργον καί, κατ΄ ἐπέκτασιν, πλοῦτο καὶ οἰκονομική/κοινωνική/πολιτειακὴ ἀνεξαρτησία, ἀμέσως μετὰ τὴν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821.
Συνέχεια
