Οἱ ἀρχαιολόγοι, οἱ χρυσοχόοι καθῶς καὶ ὅλοι οἱ ἀντιλαμβάνοντες τέχνες, ἀναγνωρίζουν στὰ εὑρήματα τῆς μυκηναϊκῆς περιόδου μίαν ἀπερίγραπτο σὲ μέγεθος καὶ σὲ σύλληψι τεχνική. Ἀπὸ τὸ πλέον μικρὸ κόσμημα, ἔως τὰ ἀνακτορα, ἤ καὶ τὶς ἁπλὲς κατοικίες, διαπιστώνουμε λεπτομέρειες ποὺ μόνον εἰδικὰ μηχανήματα, γιὰ τὰ δικά μας δεδομένα, θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποδώσουν.
Τί συνέβῃ; Τά διέθεταν; Καί ποῦ εἶναι σήμερα; Γιατί δέν βλέπουμε τά ἴχνη τους; Δέν ὑπάρχουν ἤ ἀδυνατοῦμε νά τά ἀναγνωρίσουμε, λόγῳ τῆς διαφορετικῆς μας ὀπτικῆς;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἴστρος, ἡ ἑλληνικὴ πόλις τῆς Ῥουμανίας.
Στὴν Ἴστρο εἶχα πάει πρὸ μερικῶν ἐτῶν, κατὰ τὴν διάρκεια ἑνὸς ταξειδιοῦ μου στὸν Εὔξεινο Πόντο.
Ἦταν μία ἡμέρα ἡλιόλουστος, ἄν καὶ τὴν προηγουμένη, κατὰ τὰ λεγόμενα τῶν ξεναγῶν, τὸ χιόνι δὲν σταματοῦσε νὰ πέφτῃ. Ἦταν φαίνεται ἔτσι φτιαγμένη ἡ ἡμερα, πρὸ κειμένου νὰ ἀπολαύσουμε ἐμεῖς τὴν περιήγησι.
Εἶναι οἱ Νεάντερνταλ πρόγονοί μας;
Ἔτσι ἰσχυρίζεται ἡ σύγχρονος ἐπιστημονικὴ κοινότης. Ἔτσι τέλος πάντων θέλουν νὰ πιστεύουν οἱ ἐρευνητές.
Ὅμως…
Αὐτὸ τὸ ὅμως, ποὺ τόσα χρόνια τριγυρίζει στὸ μυαλό μου, καὶ ἦταν αἰτία νὰ διαφωνήσω πολλὲς φορὲς μὲ κάποιους καθηγητές μου, εἶναι τὸ ὅ,τι τὰ εὑρήματα εἶναι διάσπαρτα, ἄσχετα χρονολογικῶς μεταξύ τους καὶ τυχαῖα. Δυστυχῶς, ἤ εὐτυχῶς, δὲν μποροῦν νὰ ἐξαχθοῦν συμπεράσματα, γιὰ τὸ πότε ἐνεφανίσθη ἤ ἐξηφανίσθη κάποιο εἶδος, διότι ἀφ΄ ἑνὸς ἔχουν «στριμώξει» τὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου σὲ κάτι μικρὰ Συνέχεια
Κάτι «συμπτώσεις»…
Ἀναζητῶντας ἄλλα θέματα στὸ διαδίκτυο ἔπεσα στὴν παραπάνω εἰκόνα.
Καὶ μοῦ ἄρεσε…
Βέβαια, ἐὰν κάτσουμε νὰ ἀναλογισθοῦμε τὶς ἐποχὲς στὶς ὁποῖες ἀναφέρεται ἡ κάθε εἰκόνα, θὰ συνειδητοποιήσουμε γιὰ ἀκόμη μίαν φορὰ πόσο Παπούα ἔχουμε γίνει. Πόσο μακρὰν τῶν ἀξιῶν, τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τοῦ κάλλους διαβιοῦμε.
Συνέχεια
Τραπεζίτες στὴ Θεσσαλονίκη τοῦ 1795…
Πῶς νὰ ἀλλάξῃ κάτι σὲ αὐτὸν τὸν τὸπο… σ΄αὐτὸν τὸν πλανήτη…
Τὸ χρῆμα εἶναι δύναμη. Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ παραγράφει, ποὺ ἐξαφανίζει τὶς ἄσχημες πράξεις. Ποὺ σοῦ δίνει ἀσυλία καὶ σοῦ ἀνοίγει τὸ δρόμο γιὰ νὰ συνεχίσῃς νὰ πράττῃς.
Ἡ διάσωση τῶν τραπεζῶν εἶναι ὅπως πάντα τὸ ζητούμενον. Σώζουν τὶς τράπεζες γιὰ νὰ σωθοῦν καὶ αὐτοί, σώζουν τὶς τράπεζες καὶ πνίγουν τὸν λαό. Καὶ δὲν εἶναι τωρινὸ αὐτό…
Καὶ ὅπως πάντα, οἱ τραπεζίτες εἶναι συγκεκριμένης φυλῆς.
Ἔτος: 1795.
Τόπος: τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη.
Ἡ Κύπρος τοῦ Σεφέρη…
Ανακαλύπτεις αίφνης έναν τόπο κι αυτός μοιραία γίνεται πατρίδα σου κι ας γεννήθηκες αλλού. Οι τόποι και οι άνθρωποι έχουν αυτή την απρόσμενη ιδιότητα, να κυριαρχούν στο μέσα κόσμο, να τον κατακυριεύουν. Κι εσύ θέλοντας και μην αφήνεσαι να υποταχτείς στη θέληση που δέχεσαι να σου επιβληθεί, όπως ακριβώς συνέβη και με τον Γιώργο Σεφέρη, δύο φορές στη ζωή του, τη μια με τη Μαρώ και την άλλη με την Κύπρο.
«Στον κόσμο της Κύπρου, Μνήμη και αγάπη», έγραψε ως αφιέρωση στο «Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν (οικείον Απόλλων)», που σημαίνει «στην Κύπρο όπου μ’ έταξε να κατοικώ ο Απόλλων». Οι στίχοι από την «Ελένη» του Ευριπίδη έγιναν για τον Σεφέρη μότο για μια σχέση που άρχισε πριν ακόμα γνωρίσει το σώμα του νησιού.
Συνέχεια
Συνέχεια