Κάποτε συνεργαζόμουν μὲ μίαν ἑταιρεία, πολὺ μεγάλη, ὠς ἐξωτερικὸς συνεργάτης.
Καθημερινῶς ὅμως ἐρχόμουν σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τοὺς ὑπαλλήλους τῆς ἑταιρείας, ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλους ἐξωτερικοὺς συνεργάτες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναπτυχθοῦν, μὲ κάποιους ἀπὸ αὐτούς,πολλὲς κι ἐξαιρετικὲς φιλικὲς σχέσεις. Οἱ ὁποῖες σχέσεις ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερα, ἄν κι ἔχουν παρέλθῃ ἀρκετὰ χρόνια.
Ὁ γενικὸς διευθυντὴς τῆς ἑταιρείας, νέος τότε στὴν ἐπιχείρησιν, ἦταν κάπως περίεργος, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτογνωσία
Τὸν φίλο ἀπὸ τὶς κοινὲς ἀρχὲς τὸν ξεχωρίζεις.
Ξέρεις, δὲν ἔχει σημασία ἐὰν πιστεύῃ, ἤ δὲν πιστεύῃ, σὲ κάποιον θεό.
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ἀνήκῃ, ἤ δὲν ἀνήκῃ, σὲ κάποιο κόμμα.
Δὲν ἔχει νόημα τὸ ἐὰν ἐκεῖνος πάῃ δεξιὰ κι ἐσὺ ἀριστερά…
Σημασία ἔχει μόνον ἕνα: τὸ νὰ εἶναι συνεπὴς στὰ ὅσα πιστεύει. Συνέχεια
Γιατί ὄχι;
Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσῃ ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.
Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα, ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσῃ Συνέχεια
Τὸν Ἥλιο νὰ βλέπουμε…
ὑπέροχος ἥλιος ἔξω ποὺ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς χαμογελᾶ…
Τὰ πάντα γύρω μας καταῤῥέουν, ἀλλὰ ἡ κατάῤῥευσὶς ἀφορᾷ μόνον σὲ ἀνθρώπινα ἔργα…
Σὲ Παρὰ Φύσιν ἔργα δῆλα δή…
Κι ὅσο περισσότερο πασκίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε, τόσο περισσότερο θὰ μᾶς περιγελοῦν οἱ καταστάσεις….
Διότι Ὅλα θὰ καταῤῥεύσουν… Εἶναι ἡ Ἀνάγκη! Συνέχεια
Τί θά σέ ἔκανε πραγματικά εὐτυχή;
Τὶ θὰ ἤθελες νά κάνῃς περισσότερο ἤ λιγότερο στήν ζωή σου, γιά νά εἶσαι ἀληθινά εὐτυχής;
Σκέψου καὶ ἄφησε τὸν ἑαυτό σου ἀνοικτὸ στὶς θετικὲς ἀλλαγές.
Σπεῖρε τοὺς δικούς σου προσωπικοὺς σπόρους, ἄφησε τὴν εὔγλωτο εὐφυΐα Συνέχεια
Αὐτοπεποίθησις ἤ Ἔπαρσις;
Ἡ αὐτοπεποίθησις, ἤ ἄλλως ὁ αὐτοσεβασμός, ἡ αὐτογνωσία, ὁ αὐτοπροσδιορισμὸς ἑνὸς ἀτόμου, δὲν χαρίζεται!
Κερδίζεται…
Κτίζεται κάθε ἡμέρα, κάθε στιγμή, σὲ κάθε στροφὴ τῆς ζωῆς μας καὶ ἀφορᾷ στὸν τρόπου ποὺ ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε κι ὄχι στὸ πῶς οἱ ἄλλοι μᾶς ὁρίζουν.
Ἕνα ἄτομο ποὺ ἔχει αὐτοπεποίθησιν δὲν χρειάζεται νὰ λαμβάνει χειροκροτήματα. Συνέχεια