Οὐδεῖς τὸ ἐγγίζει ὡς θέμα! Ὅλα ἔχουν καλῶς!
Οὐδεῖς ἀσχολεῖται μὲ τὰ παρελκόμενα. Δὲν ὑπάρχουν!
Οὐδεῖς ἐνημερώνει τὸν πολίτη! Τοὺς ἐξυπηρετεῖ ἕνας πολίτης ποὺ ζεῖ στὸ σκότος!
Κι ὅμως, οἱ λαμπτῆρες οἰκονομίας, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομία (ποὺ κι αὐτὸ εἶναι ὑπὸ ἐξέτασιν) τί ἄλλο θὰ μποροῦσαν νὰ προσφέρουν;
Ἕνα ζήτημα ποὺ λίγοι γνωρίζουν διότι ἡ ἐνημέρωσις εἶναι ἀπολύτως περιορισμένη κι ἐλεγχομένη. Ὁ φοῦρνος μικροκυμάτων ἴσως νὰ εἶναι θαυμάσιο ἐργαλεῖο γιὰ ἀνθρώπους ποὺ ἐργάζονται πολλὲς ὥρες. Ἀλλὰ μία σύντομος ματιὰ στὸ παρακάτω ἄρθρο θὰ τοὺς προσφέρη σημαντικὲς πληροφορίες ποὺ ἀγνοοῦν. Μία ἀκόμη παράμετρος ποὺ θέτω ὡς έρώτημα:
Γιατί παραλλήλως μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ codex alimentarius ἐπιβάλλεται ἡ ἀκτινοβολία τῶν φρέσκων (κι ὄχι μόνον) τροφῶν; Ποῦ ἀποσκοποῦν οἱ ἐγκέφαλοι αὐτῆς τῆς τακτικῆς; Τί ἀκριβῶς ἐπιφέρει ἡ ἀκτινοβολία; Μήπως τὴν πλήρη ἀποδόμησι τῶν βιταμινῶν καὶ γενικότερα ὄλων τῶν θρεπτικῶν οὐσιῶν; Μήπως τελικῶς θὰ Συνέχεια
Τὸ παιχνίδι ποὺ παίζεται εἰς βάρος τῆς ἀνθρωπότητος ἐντὸς τοῦ ὁποίου οἱ μόνοι παῖκτες εἶναι οἱ κινοῦντες τὰ νήματα, ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ κάτι πάρα πολύ …ἀνθυγιεινόό, γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Κάποιοι πατοῦν κομβία, τραβοῦν μοχλούς, ἐνσπείρουν τρόμους, μικρόβια, ἀσθένειες, σεισμούς,, λιμούς, λοιμοὺς καὶ …καταποντισμούς, ἐνᾦ διαρκῶς παραμένουν …ἀθέατοι παρατηρητές, πίσω ἀπό τὶς κουρτίνες των, ἀπαθεῖς καὶ ἱκανοί νὰ πράξουν τὰ χείριστα.
Συνέχεια
Ἐδῶ καί ἡμέρες διαβάζουμε δεκάδες ἄρθρων, βλέπουμε ἄλλα τόσα ταινιάκια μὲ συνεντεύξεις καὶ ἐκτιμήσεις καὶ ὁ τρόμος καταλαμβάνει τὴν σκέψι μας…
Εἶναι πράγματι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν Ἰαπωνία τρομακτικό. Θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ στὴν Βουλγαρία ἢ στὴν Τουρκία ἢ στὴν Ῥουμανία… Ἢ ὁπουδήποτε…. Δῆλα δή ἐδῶ, δίπλα, στὴν γειτονιά μας… Στὴν αὐλή μας..
(Μήπως ἔπρεπε νά βάλω ὅμως ἐρωτηματικό στόν τίτλο;)
Ἐδῶ καὶ χρόνια καταπιάνομαι μὲ φυσικοὺς καὶ περαδοσιακοὺς καὶ ἱπποκρατικοὺς τρόπους θεραπείας. Ἄλλοτε τὰ καταφέρνω κι ἄλλοτε ὄχι, ἀναλόγως τῆς ὀρθῆς διαγνώσεως καθὼς καὶ τῆς ἐγκυρότητος τῆς ὁποιασδήποτε θεραπευτικῆς πληροφορίας-ἰδέας-προτάσεως. Παρ΄ ὅλα αὐτὰ ὅμως τὰ …«πειράματά» μου τὰ ἐφαρμόζω ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὸ σῶμα μου, τοῦ ὁποίου καὶ φέρω ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἐγὼ τὴν εὐθύνη τῆς καλῆς ἢ κακῆς του λειτουργίας. Συνεπῶς ὁποιαδήποτε πληροφορία δὲν ἐνέχει τὴν μορφὴ συμβουλῆς παρὰ μόνον τὴν ἰδίαν τὴν πληροφορία καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν προτροπὴ τῆς ἐρεύνης πρὸς ὅλους. Συνέχεια
γράφει ο Γιώργος Δαμιανός
Με ενοχλεί, δικαιολογημένα, όταν βλέπω στον ορίζοντα τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας. Δεν με ενοχλεί, όμως, καθόλου που κρατώ στα χέρια μου επικίνδυνες χημικές ουσίες που περιέχονται στη συσκευή κινητών τηλεφώνων, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, στους υπολογιστές και αλλού. Ίσως, είναι στη φύση μας να αδιαφορούμε για τον κοντινό κίνδυνο και να «νοιαζόμαστε» για το μακρυνό. Είναι πιο εύκολο. Και τα εύκολα μας αρέσουν. Είναι εύκολο να κατηγορήσεις τις εταιρείες, τις πολυεθνικές, το «σύστημα», που απειλούν την υγεία μας και την υγεία των παιδιών μας, ενώ εμείς οι ίδιοι καμαρώνουμε και χαϊδεύουμε, καθημερινά, το καρκινογόνο Κάδμιο, το εξασθενές Χρώμιο, το Ταντάλιο, που υπάρχει στις μπαταρίες των ηλεκτρονικών μας συσκευών. Τα δίνουμε στα χέρια ακόμα και των βρεφών!!!
