Ἄν καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ παρακάτω θὰ μπορούσαμε νὰ ἀντιπαραθέσουμε ἀντίλογο, μὲ ἐπιχειρήματα καὶ μὲ ἱστορικὲς μαρτυρίες, ἐν τούτοις, ἐπεὶ δὴ τὸ πρόβλημα τῆς διαφωνίας μας εἶναι τεχνητό, φυτευτό, ἐλεγχόμενον, ἐφ΄ ὅσον ΟΛΟΙ μας παραμένουμε θύματα τῆς αὐτὴς σκληρῆς προπαγάνδας, ποὺ ἐλέγχεται ἀπὸ τὰ ἴδια κέντρα καὶ ποὺ στόχο ἔχει νὰ μᾶς λοβοτομῇ, πρὸ κειμένου νὰ ΜΗΝ συμπορευόμεθα καὶ νὰ μὴν ὁμονοοῦμε, ἀπένταντι στὸν ΚΟΙΝΟ μας ἐχθρό,  καλὸ θὰ ἦταν, ἐπὶ τέλους, νὰ ξεκινήσουμε νὰ βλέπουμε δίπλα μας τὸν σύντροφο κι ὄχι τὸν …«ἰδεολογικὸ ἐχθρό».
Διότι ὁ …«ἰδεολογικὸς ἐχθρός», γρήγορα, πολὺ γρήγορα, ἀναλόγως καὶ τῶν ἐξωτερικῶν ἀλλελεπιδράσεων, μετατρέπεται σὲ ταξικὸ ἤ κοινωνικὸ ἤ σκέτο ἐχθρό. Κάτι ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἄλλους κι ὄχι ἐμᾶς. Συνέχεια →