Τώρα που η ελευθερία μου αξίζει όσο ένα νόμισμα που χωράει στον κάθε κουμπαρά του κόσμου, μπορώ να λέω ότι σε αυτήν την χώρα δεν υπήρξα τόσο πατριώτης όσο θα έπρεπε. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι αυτή η χώρα μπορεί να κρατηθεί σίγουρη όχι από τον λαό της, αλλά από έναν φράκτη. Περιμένοντας στο όριο των πατρογονικών μου να έρθει ένας απεσταλμένος της ηλίθιας εξουσίας των ηλιθίων εξουσιαζομένων να σηκώσει έναν ακόμα φράκτη για να μην πατώ, να μην ενοχλώ και να μην ρυπαίνω με την ύπαρξή μου αυτή την άγια χώρα, ασθμαίνω βαριά. Όχι από κούραση του κορμιού αλλά του μυαλού. Δεν πήρα τίποτε από τους προγόνους μου, που μάλλον ήταν πιο τυχεροί, διότι σε αυτούς άξιζε ένα κομμάτι ξερονήσι αντί του προσωπικού τους πατριωτισμού από εμένα που θα μου αξίζει ένα εδώλιο απολογουμένου αντί του χρέους ενός νομίσματος.
13 Αὐγούστου 1944: ΑΝΩΓΕΙΑ – «Διατάσσομεν ἰσοπέδωσιν»