Ὁ Ράμφος εἶπε ὅτι ὡς νινὶ ἔπαιζε μπάλα μὲς στὸν Παρθενῶνα, χρησιμοποιῶντας τους κίονες ὡς τέρμα.
Προσπαθῶ νὰ ἰσοῤῥοπήσω στὸ κεφάλι μου τί εἶναι πιὸ ἀλλόκοτο: Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Τί ζητοῦν πάλι οἱ τοκογλύφοι;
Ἡ πρότασις τῶν τοκογλύφων εἶναι τέτοια ποὺ προφανῶς οὔτε σὲ ἀποικία δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐφαρμοσθῇ!!
Δηλαδή τί περιμένουν; Νά εὑρεθῇ «μέση» λύσις»;
Τὰ ὅσα ζητοῦν εἷναι μᾶλλον προσβολὴ τῆς ἀξιοπρέπειας τοῦ ἔθνους παρὰ ῥεαλιστικὴ διαπραγμάτευσις..
Καὶ ἐπιτρέψτε μου νὰ ἐπισημάνῳ ἐδῶ, ἐπίσης, ὅτι πρωτογενὲς πλεόνασμα δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ἀνάπτυξις. Ἀντιθέτως μάλιστα…
Γιὰ τὰ ἑλληνικὰ δεδομένα ὁ ὅρος αὐτὸς εἶναι συνυφασμένος μὲ τὴν ὕφεση, τὴν ἀποβιομηχανοποίηση καὶ τὴν μειώση τοῦ ὀνομαστικοῦ καὶ πραγματικοῦ εἰσοδήματος, τὴν ἐκ νέου αὔξησησῃ τῆς φορολογήσεως, τὴν αὔξηση τῶν τιμῶν καὶ τὴν περαιτέρω διάλυση τῆς χώρας.
Συνέχεια
Ἡ …ἡγέτες!!!
Ὑπουργὸς Παιδείας: «Ἡ Ἡγέτες»!!!
Ὅλο τὸ ἑλληνικό, πολιτικὸ πρόβλημα σὲ …τέσσερεις λέξεις!!!
Γράφει τὸ ΒΗΜΑ, ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ἡ Ἑλλὰς πῆγε νὰ κάνῃ μαγκιές, (νὰ ξεπεράσῃ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ νὰ ἐπιδιώξῃ πολιτικὴ διαπραγμάτευσι – δῶστε μας τὰ λεφτὰ πέρα ἀπὸ ὅρους καὶ συμφωνηθέντα, ἐπειδὴ οἱ καταστάσεις εἶναι, καὶ καλά, ἔκτακτες, δηλαδή), εὑρῆκε ἐμπρός του τὸ δίδυμον ΔΝΤ – Γερμανικὸ Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν. Τὰ πανίσχυρα τεχνοκρατικὰ μέρη τῆς ἐποπτείας, μὲ ἄλλα λόγια.
Τελικῶς μποροῦμε νά χρεωκοπήσουμε (ἐπισήμως) ἤ ὄχι;
Ἐν τάξει…
Χρεωκοπημένοι εἴμαστε… Ἠθικῶς θέλετε… Ἀξιακῶς; Οἰκονομικῶς;
Ἀπὸ ὅποια πλευρὰ κι ἐὰν τὸ δοῦμε, χρεωκοπημένοι εἴμαστε.
Ἀλλὰ κι ἀπὸ τὴν ἄλλην μᾶς ἀρέσει νὰ …παίζουμε μὲ τὶς λέξεις.
Μᾶς ἀρέσει, γιὰ παράδειγμα, νὰ παραμένουμε εἰς τὰς φυλακὰς τῶν Εὐρωπαίων, πρὸ κειμένου νὰ μὴν χάσουμε τὰ εὐρά μας. Κι ἐπίσης μᾶς ἀρέσει νὰ θεωροῦμε ἑαυτοὺς Εὐρωπαίους, ἄν καὶ στὴν πραγματικότητα, μὲ τέτοιες συγχύσεις ταὐτότητος, οὔτε σὲ χίλια χρόνια δὲν θὰ κατανοήσουμε τὸ τὶ θὰ ΕΠΡΕΠΕ νὰ εἴμαστε… Συνέχεια
Ἡ ἀναποδιὰ εἶναι πάντα χρήσιμος!!!
Καὶ εἶναι χρήσιμος διότι μοῦ διδάσκει τὸ πῶς ΔΕΝ θὰ ξανὰ κάνω τὰ ἴδια λάθη.
Μὲ μαθαίνει νὰ εἶμαι ὑπομονετικός, σὰν ἄνθρωπος, ἀποφασιστικὸς καὶ νὰ μπορῶ πάντα, στὴν ἀναποδιά, νὰ ἑλίσσομαι. Συνέχεια