Εὔχομαι…
Ὑγεία στὸ μυαλό, στὶς σχέσεις μας, μὰ κυρίως τώρα στὸ σῶμα.
Ὑγεία σὲ ὅλους …«ἐχθρούς» καὶ φίλους.
Ὑγεία καὶ δύναμιν!!! Νὰ ἀντλοῦμε κουράγια ὅλοι μας, ἀπὸ ὅπου μποροῦμε, διότι θὰ μᾶς χρειαστοῦν.
Νέο ἔτος λοιπὸν ἀπὸ σήμερα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ἔκτακτος εἰσφορὰ γιὰ τὰ δῶρα!
Ἐκτάκτη Ἐπικαιρότητα ….
Καλὰ πληροφορημένες πηγὲς μέσα ἀπὸ τὴν Γενικὴ Γραμματεῖα Πληροφοριακῶν Συστημάτων, μὲ εἰδοποιοῦν πὼς θὰ ὑπάρξη φόρος δωρεᾶς στὰ δῶρα ποὺ θὰ φέρη ὁ Ἅγιος Βασίλης. Συνέχεια
Ἔλα ῥὲ Ὁμαδάρα… Τρέλλανέ μας!
Ἕλληνες…
ἔχετε δύο Mόνον Ἐπιλογές…
Πρώτη Ἐπιλογή:
Νὰ ἀσχοληθεῖτε μὲ τοὺς κυβερνῆτες σας ποὺ δὲν σᾶς κυβερνοῦν ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ τίς τρομοκρατίες τους, μὲ τὰ ἀπροσάρμοστα κομματικὰ τσογλάνια ποὺ κάνουν ἀλλαξοκωλιὲς στὰ ὑπουργεῖα, μὲ τοὺς μισθοφόρους δημοσιο-γραφίσκους, μὲ τίς ἀπεργίες πείνας τύπου Μιχελογιαννάκη, μὲ τὰ ΜΑΤ νὰ πλακώνονται μὲ τοὺς δικούς τους, μὲ τὰ ὁράματα τῶν ὑποψηφίων ποὺ νομίζετε ὅτι εἶναι καὶ δικὰ σας καὶ βασικά, μὲ τὸ μῖσος μεταξύ σας σκοτώνοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο!
Συνέχεια
Τὰ σάββανα δὲν εἶχαν …τσέπες!!!
Οἱ παλαιοὶ στὴν Χίο, θυμοῦνται τὸν ἐφοπλιστή ποὺ πέθαινε ἐπὶ εἴκοσι ἡμέρες, ἀλυκτῶντας σὰν σκυλί, καὶ τὰ οὐρλιακτά του ἀκούγονταν σὲ ὅλο τὸ κέντρο τοῦ νησιοῦ.
Σὲ ὅλη του τὴν ζωή, εἶχε γαμήσει, βιάσει, ἀγοράσει καὶ ταπεινώσει ὅτι πετοῦσε, περπατοῦσε ἢ κολυμποῦσε στὴν γῆ…
Τρία παλληκαράκια εἴχαν κατακλειδώσει οἱ καπετανέοι του στὶς πλῶρες τῶν πλοίων ποὺ ἐβούλιαξαν μετά, γιὰ νὰ ὑπάρξουν οἱ ἀπαραίτητες ἀπώλειες ζωῆς, ποὺ ἀναγκάσαν τις ἀσφαλιστικὲς νὰ πληρώσουν: «ΟΛΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ» τὰ σαπάκια τοῦ πολέμου… Συνέχεια
Ἐμεῖς ἐπιμένουμε…
Ἡμέρες ποὺ εἶναι ἄς εὐχηθοῦμε.
Μὰ πρῶτα ἀπ΄ ὅλα στὸ μυαλό μας ἄς κρατοῦμε ζωντανὴ τὴν σκέψιν τῆς Ἐλευθερίας.
Αὐτὴ μᾶς κρατᾶ ζωντανοὺς καὶ μᾶς δίδει δυνάμεις.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνάγκη μας, γιὰ αὐτὴν θὰ ἀγωνιστοῦμε, γιὰ αὐτὴν θὰ πεθάνουμε, ἐὰν ἀπαιτηθῇ. Συνέχεια
Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ χρόνου
Τρέμουν τα πόδια. Από το κρύο εκ πρώτης όψεως. Δεκέμβρης μήνας, πάει ο παλιός ο χρόνος. Επί της ουσίας, από αυτό που πάει να κάνει. Αυτό ανθρώπου νους δεν θα το χωρούσε. Ούτε κι ο δικός του ένα χρόνο, ίσως κι ένα μήνα πριν.. Ούτε και τώρα. Και τώρα δεν ξέρει αν θα βρει τη δύναμη να φτάσει μέχρι το τέλος. Όσο θυμάται τι κουβέντες μεταχειριζόταν για όσους άκουγε στα νέα ότι είχαν κάνει κάτι παρόμοιο… Και τώρα δεν ξέρει πώς μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό το δίλημμα, ξέρει πως η απελπισία του είναι τέτοια που η ψυχή του δεν θα μπορέσει ποτέ να γαληνέψει, ό,τι κι αν κάνει απόψε, όποιον δρόμο κι αν διαλέξει. Συνέχεια