Καλὸς ὁ πατριωτισμὸς τοῦ Ἐρντογᾶν γιὰ τοὺς Τούρκους, ἀλλά…

Γιά ἐμᾶς; Τί εἶναι; Μήνυμα πρός τήν συνειδητοποίησιν τῶν ὅσων θά ἀκολουθήσουν;
Μήνυμα ἐφησυχασμοῦ; Μήνυμα προβληματισμοῦ; Ἤ …τίποτα;

Ἡ περίοδος ποὺ διανύουμε εἶναι μία ἀπὸ τὶς πλέον δύσκολες γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Γιὰ ἐμᾶς εἰδικῶς, ὡς Ἕλληνες, ποὺ ἔχουμε ἤδη ὑποστεῖ, λόγῳ μνημονιακῶν ἐφαρμογῶν, ὅλων τῶν εἰδῶν τοὺς εὐτελισμούς, ἰδίως ἀπὸ τὰ ἄθλια κι ἄνευ πατρῖδος κουδουνισμένα, ἔχουν ἀρχίσει νὰ περνοῦν σὲ δευτέρα Μοίρα τὰ ὅσα συναισθήματα θὰ ἔπρεπε νὰ αἰσθανόμαστε γιὰ τὴ Πατρίδά καὶ τοὺς ἀνθρωπους της.
Οὐσιαστικῶς ἔχουμε θέσει σὲ δευτέρα Μοῖρα τὰ ἐθνικά μας ζητήματα καὶ τελικῶς τὴν ὑπόστασίν μας ὡς λαός.
Καὶ δικαιολογεῖται (λέμε…!!!)
Ἐδῶ καλὰ καλὰ δὲν ἔχουμε νὰ ταΐσουμε τὰ παιδιά μας, μέ τόν ἐάν ὁ Τοῦρκος ἀπειλῇ τά σύνορά μας θά ἀσχοληθοῦμε; Ἤ μήπως μέ τίς δεκάδες χιλιάδες, ἤ ἀκόμη κι ἐκατομμύρια, καταπατήσεις τῶν συνόρων μας;
Προέχει ἡ …ἐπιβίωσις!!!
Συνέχεια →

Μεγάλη ἡ ἀπώλεια Φυντανίδου;

Θρῆνος καὶ γόος στὶς ἀναρτήσεις μὲ ἀφορμὴ τὸν θάνατο τοῦ Σεραφεὶμ Φυντανίδου.
Κολοσσός, δάσκαλος, «σὲρ» τῆς δημοσιογραφίας, ἄνθρωπος, ἀδέκαστος κι ἀδιάφθορος καὶ δὲν συμμαζεύεται. Συνέχεια →

Πλανημένη μορφή…

 

Ἀπαγορεύεται ἡ λήψις τμημάτων αὐτοῦ ἢ τοῦ συνόλου του, γιὰ ὁποιανδήποτε χρῆσιν ἢ ἐκμετάλλευσιν, χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ κυρίου Πετροπούλου.

Συνέχεια →

Τὰ Χριστούγεννα τοῦ ΚΝίτου

(Κάποιες φορὲς ἁπλᾶ, δὲν ὑπάρχει δρόμος.)

Πρὶν καιρό, ἔνας κνίτης, στα πλαίσια τῆς ἀνταλλαγῆς στελεχῶν πολιτικῆς ἀσφαλείας καὶ μαρξιστῶν σπουδαστῶν, ἀνάμεσα σὲ χῶρες τοῦ τρίτου κόσμου «γιὰ τὴν προωθήση τοῦ ἐπαναστατικοῦ διεθνισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως», ἐπισκέφτηκε μιὰ ὀρεινὴ χώρα τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς.
Γόνος στελεχῶν τῆς μαρξιστικῆς κλίκας, ποὺ κυβερνᾶ ἀπὸ τὸ παρασκήνιο τὴν Ἑλλάδα, εἶχε πάντοτε τὴν πολυτέλεια τῆς ἐπιλογῆς ὁποίου κρατικοδίαιτου προγράμματος τὸν βόλευε γιὰ τὴν προωθήση τῆς καριέρας του καὶ τὴν καλοπέρασή του.
Συνέχεια →

Ποῦ ἐχάθησαν τά Γ, Δ, Θ, Λ, Ξ, Π, Σ, Φ, Ψ καί Ω ἀπό τίς πινακίδες τῶν αὐτοκινήτων;

Μὲ τὴν φίλη μου τὴν Ὄλγα, πρὸ ἐτῶν, βρεθήκαμε κάπου γιὰ νὰ τὰ ποῦμε.
Ἡ Ὄλγα ἔφθασε μὲ τὸ νέο τῆς αὐτοκίνητο, τὸ ὁποῖον ἔφερε πινακίδα (περίπου) ΙΙΚ οοοο.
Ὁ τρόπος ὅμως ποὺ ἦταν γραμμένα ἐτοῦτα τὰ γράμματα δὲν ἦταν καὶ τόσο …φιλικὸς στὸ μάτι μου.
Κάτι μὲ ἐξένιζε. Τὸ συζήτησα μαζύ της καὶ μοῦ ἀπήντησε πὼς τώρα ἔτσι, λατινογενῶς, τὶς γράφουν τὶς πινακίδες.

Χμμμ…
Λατινογενῶς. Κάτι ἀνάμεσα σὲ Ἰώτα καὶ I. Ἀναγνωρίσιμο βέβαια κι ἀπὸ ἐμᾶς, σὰν Ἰώτα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς λοιποὺς Εὐρωπαίους, σὰν I.
Δὲν μοῦ ἄρεσε. Συνέχεια →

Ἀκυρώνοντας τὴν λογική μας, τρεφόμεθα μὲ …ἐλπίδες!!!

Εὑρεθήκαμε μὲ κάποιους φίλους ἀπὸ τὰ παλαιά, πρὸ ἡμερῶν. Μαζύ τους, στὴν συνάντησιν, ἦσαν καὶ οἱ γονεῖς τους.
Τὰ λέγαμε χαρούμενοι καὶ χαλαροί… Ζέστη εἴχαμε… Χρόνο εἴχαμε… Καλὸ κρασάκι εἴχαμε…
Καλὴ καρδιὰ ἐπίσης…
Κι ἐκεῖ, ἐπάνω στὴν κουβέντα, πιάσαμε καὶ τὰ πολιτικά. (Πῶς νά τό ἀποφύγουμε ἄλλως τέ;)

Ὁ πατέρας τοῦ φίλου μας ἕνας ῥομαντικὸς ἄνθρωπος, πολὺ γλυκός, ποὺ ἐπέρασε τὰ χρόνια του μὲ πολὺ κόπο, δουλειὰ κι ἀγωνία, ἀλλὰ πάντα ἐστάθη ἀποστασιοποιημένος. Ἡ ζωή του ΔΕΝ τοῦ ἄρεσε καὶ σιγὰ σιγὰ ἔφτιαξε ἕναν δικό του κόσμο, ἕναν κόσμο ποὺ χωροῦσε ὅλα αὐτὰ ποὺ δὲν κατάφερε καὶ ποὺ δὲν ἐτόλμησε νὰ διεκδικήσῃ καὶ νὰ ζήσῃ.
Τὸ παθαίνουν αὐτὸ οἱ εὐαίσθητοι ἄνθρωποι.
Ὅμως σὲ ἐκείνην τὴν συνάντησιν δὲν ἦταν ὁ καταθλιπτικὸς κυριούλης, ἀλλὰ ἕνας ἰδιαιτέρως ἱκανοποιημένος κι εὐχαριστημένος ἄνθρωπος. Ὅ,τι καὶ νὰ λέγαμε ἐκεῖνος χαιρόταν.

Κι ὅταν τὸν ἐρώτησα γιὰ τὰ αἴτια τῆς ἱκανοποιήσεώς του, μοῦ ἀπεκάλψυε πὼς ἔρχεται ἡ ἀριστερὰ ἐπὶ τέλους στὰ πράγματα καὶ τοῦ φεύγει ἕνα βάρος. Τώρα δικαιώνεται ἡ γενιά του. Τώρα, ἐπὶ τέλους, μπορεῖ νὰ ἐλπίζῃ… Συνέχεια →