Ὅλοι μας χρειαζόμαστε ἀγάπη καὶ ἀποδοχὴ καὶ ἔχουμε ἀνάγκη τοὺς ἄλλους, γιὰ νὰ βιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μᾶς ἀρέσῃ ὁ ἐαυτός μας, ἂν οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται κοντά μας ἀμφισβητοῦν τὴν ἀξία μας.

Κι ἂν οἱ ἄλλοι  δὲν μᾶς κυττοῦν, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θὰ θέλαμε, εἶναι εὔκολο νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πορεία μας καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ γινόμαστε αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Συνέχεια →

Ἡ ἐποχή μας εἶναι τέτοια ποὺ ὑποχρεούμεθα ἐκ τῶν συνθηκῶν νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἐστιάζουμε στὰ ἀναγκαία. Ἄλλος περισσότερο συνειδητῶς κι ἄλλος λιγότερο, λόγῳ τῶν πολλαπλῶν πιέσεων ποὺ μᾶς ἀσκῶνται, λίγο-λίγο ξε-καθαρίζουμε μέσα μας καὶ γύρω μας ὅσα ἀληθῶς χρειαζόμεθα, ἀπαλλασσόμενοι ἀπὸ τὰ βαρίδια μας. Εἶναι, βλέπετε, μακρὺ καὶ δύσκολο τὸ …ταξείδι ποὺ ξε-κινοῦμε καὶ πρέπει νὰ πάρουμε μαζύ μας μόνον τὰ ἀναγκαία. Συνέχεια →

Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἔχουν δικαίωμα στὴν Ἐλευθερία!
Κάθε μικρὸς ἢ μεγάλος συμβιβασμὸς εἶναι σὰν νὰ πριονίζῃ τὰ θεμέλια τῆς ἀτομικῆς μας ἐλευθερίας.
Κάθε μικρὸς ἢ μεγάλος συμβιβασμὸς δηλώνει ὑποχωρήσεις.
Κάθε μικρὸς ἢ μεγάλος συμβιβασμὸς δηλώνει ἐκπτώσεις.
Κι ὄποιος μαθαίνει στὶς ἐκπτώσεις ἀδυνατεῖ νὰ σηκώσῃ καὶ τὸ βάρος τῆς ἀτομικῆς του ἐλευθερίας. Συνέχεια →

Ἐὰν καταφέρουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς διαβιοῦμε σὲ φυλακή, τότε, σιγὰ σιγά, μὰ σταθερά, μποροῦμε νὰ ἀρχίσουμε νὰ διακρίνουμε ἀρχικῶς τὸ εἶδος της μά, στὴν συνέχεια, ἕναν πρὸς ἕναν, ὅλους τοὺς δεσμοφύλακές μας. Ἐὰν τοὺς ἀντιληφθοῦμε, τότε εἶναι εὐκολότερον τὸ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτούς.
Συνέχεια →

Καλὸ θὰ εἶναι, γιὰ ἀρχή, νὰ διαχωρίσουμε μέσα μας τὸ τὶ ἀκριβῶς ὀφείλουμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τὶ ὄχι. Διότι, ἐπὶ τέλους μᾶς πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ χάνεται δὲν εἶναι κάτι περισσότερο ἢ λιγότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ πράγματι πρέπει νὰ χαθῇ.
Στὴν πραγματικότητα αὐτὸ ποὺ χρειαζόμεθα εἶναι νὰ …ξε-κλειδώσουμε τὶς ἔννοιες, γιὰ νὰ πατήσουμε ἐπὶ τέλους κάπου σταθερά, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανεξετάσουμε τὰ πάντα σὲ ἄλλες βάσεις.
Οἱ ἀπαντήσεις φυσικὰ πάντα μέσα μας ἀναζητῶνται…

Συνέχεια →