Ἀντί τῶν εἰδήσεων χαζεύουμε μέ ἕναν …λεφτᾶ;

Ἀντί τῶν εἰδήσεων χαζεύουμε μέ ἕναν ...λεφτᾶ;Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε…
Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή…

Κι ἐγὼ ἐδῶ πάλι…
Ὄχι… Δὲν θὰ ἀντιβγῶ στὶς φιέστες τῶν δελτίων εἰδήσεων…
Τί μπορῶ ἐγώ νά παρουσιάσῳ ἐμπρός σέ τέτοια κοσμοθεάματα;
Μπορῶ ὅμως νὰ σᾶς ἐξηγήσῳ ἀρκετοὺς λόγους γιὰ νὰ μὴν τὶς παρακολουθοῦμε.
Συνέχεια →

Ἡ Δύσις σήμερα ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό!!!

Ἡ Δύση σήμερα ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα…
Ὄχι γιὰ νὰ τὴν φιλοξενίσῃ στὴν οἰκονομικὴ αὐλή της, ἀπὸ σπλαχνικὴ γενναιοδωρία.
Ἀλλὰ στὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀπαντήσεως στὸ ἀδιέξοδο τοῦ πνευματικοῦ βίου, καθὼς καὶ στὴν οὐδετεροποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι καὶ στὸν θάνατο ἀκόμα.
Συνέχεια →

Σύνθημα ἐνάρξεως ἐμφυλίου…

Βγῆκε τὸ Ἀντωνάκιον στὴν Θεσσαλονίκη καὶ ξεκίνησε τὰ …κουλά του!!! Καὶ τὶ …κουλά!!!
Ἐν τελῶς στοχευμένα καὶ δηλητηριώδη. Ἔως …γενοκτονικά!!!
Διότι ἔδωσε κυριολεκτικῶς τὸ σύνθημα τοῦ ἐμφυλίου. Κι ἄς μὴν τὸ …«ἀντιμετώπισαν» ἔτσι τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, Ἐξημερώσεως καὶ Ἀποχαυνώσεως. («Μήνυμα ἐθνικῆς ἐνότητος τοῦ πρωθυπουργοῦ», εἶπαν. Ναί… Πέρασε …ξώφαλτσα ἀλλὰ ΔΕΝ ἄγγιξε!!!)

Διότι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔστειλε τὸ ἀντωνάκιον ἦταν μήνυμα, ἤ ὀρθότερα, Σύνθημα ἐνάρξεως ἐμφυλίου!!! Συνέχεια →

Οἱ τελευταῖες στιγμὲς τοῦ νεκρομαντείου τοῦ Ἀχέροντος.

Στὴν κεντρικὴ αἴθουσα τοῦ νεκρομαντείου εὑέθησαν πολυάριθμα χάλκινα καὶ σιδερένια ἐξαρτήματα, πού ἔπεσαν ἀπὸ τὸν ἄνω ὄροφο, ὅταν κατέῤῤευσε τὸ δάπεδο κατὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ 167 π.Χ.

Προήρχοντο ἀπὸ ἑπτὰ μικροὺς καταπέλτες, πολεμικὲς μηχανές, ποὺ ἐξηκόντιζαν γιγάντια βέλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις μὲ τόση δύναμι καὶ ἀκρίβεια ὥστε νὰ διαπερνοῦν ἀκόμη καὶ μιὰ ἀσπίδα (πέλτη).
Χρησιμοποιοῦντο σὲ πολιορκίες τόσο ἀπὸ τοὺς ἐπιτιθεμένους ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπερασπιστές. Συνέχεια →

Ὅ,τι ἀξίζει…

Μὲ αὐτὸ ὀφείλω νὰ ἀσχολοῦμαι…
Σὲ αὐτὸ ὀφείλω νὰ δίδῳ ἐνέργεια, χῶρο, προσοχή, φροντίδα, χρόνο…
Αὐτὸ χρειάζεται νὰ ἀναζητῷ… Συνέχεια →

Συναισθηματικὲς περιλήψεις

Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ νὰ νοιώσῃ ὅλα του τὰ συναιασθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό.
Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα σὲ αὐτὰ ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελᾶ, κλαίει.
Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.

Οὐδὲ ἕνα παιδὶ γεννιέται μὲ προγραμματισμένα τὰ συναισθήματά τους. Ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει.
Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τί νὰ δείχνῃ τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τί θὰ νοιώσῃ ἐνοχὴ καὶ φόβο, ποιὸν καὶ τί νὰ μισῇ… Συνέχεια →