Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις κι ἀπόψε…
Σὲ λίγο…
Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή…
Ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας ἡρεμία, ξεκούρασιν, χαλάρωσιν…
Ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ πάρουμε ἐνέργεια κι ὄχι νὰ χάσουμε…
Ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ὀφείλουμε σὲ ἐμᾶς νὰ ἀσχοληθοῦμε ΜΟΝΟΝ μὲ ὅσα κι ὅσους ἀγαποῦμε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ὀρθογραφία Ῥημάτων.
Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβασθῆτε το…
Εὐχαριστῶ.
Ο Ρ Θ Ο Γ Ρ Α Φ Ι Α Ρ Η Μ Α Τ Ω Ν:
1. Ὅσα λήγουν εἰς -αίνω γράφονται μὲ αι (βαίνω, ὑφαίνω): Ἐξαιροῦνται τά: μένω, σθένω, στένω, πένω/πένομαι, δένω, πλένω.
2. Ὅσα λήγουν εἰς -αίρω γράφονται μὲ αι (χαίρω, ἐπαίρομαι): Ἐξαιροῦνται τά: δέρω, θέρω, φέρω, τὸ δημῶδες ξέρω.
3. Ὅσα λήγουν εἰς -αίω γράφονται μὲ αι (κλαίω, παλαίω): Ἐξαιροῦνται τά: ζέω, ξέω, πλέω, πνέω, ῥέω, φρέω, χέω. Συνέχεια
Ὄχι, ὄχι… Οἱ Μινωΐτες καὶ οἱ Κυκλαδῖτες δὲν ἦσαν Ἕλληνες.
Τὸ μάθαμε κι αὐτό.
Ἀπὸ ἐπίσημη πηγὴ παρακαλῶ…
Πιὸ ἐπίσημη δὲν γίνεται…
Τὸ ὑπουργεῖον ἀ-παιδείας εἶναι πίσω ἀπὸ τὴν ΔΕΔΟΜΕΝΗ, γιὰ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ παιδιά μας, αὐτὴν πληροφορία…
Δῆλα δή… Συνέχεια
Αὐτοδιάθεσις;
Τελικῶς, εἶτε τὸ θέλουμε εἶτε ὄχι, τὸ θέμα τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως κατὰ μίαν ἔννοιαν δὲν ὑφίσταται, ἐφ΄ ὅσον εἴμαστε τμήματα κοινωνιῶν ἤ ἐξαρτώμενοι ἀπὸ τὸν πλανήτη, ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ τὶς συμπαντικὲς συνθῆκες καὶ θὰ πρέπη νὰ δεκτοῦμε τὴν ὅποιαν αὐτοδιάθεσιν ὡς πραγματικότητα, ὑπὸ πολλοὺς ὅρους.
Καὶ τὴν δεχόμεθα μόνον διότι ὁ κόσμος μας, ὁ μικρός, ὁ μέγας, εἶναι πράγματι ἀντικείμενον μεγάλων συζητήσεων, μελέτης ἀλλὰ καὶ πολλῶν ὀπτικῶν. Συνέχεια
Πάντα ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ δημιουργήσουμε μίαν ζωὴ ὅπως τὴν θέλουμε.
…ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ δημουργήσουμε νέα πλούτη καὶ νὰ ἀνακαλύψουμε τοὺς θησαυροὺς μιᾶς πιὸ οὐσιαστικῆς ζωῆς…
Μιᾶς ζωῆς μὲ περισσότερες ἀληθινὲς στιγμές, περισσότερο ἐλεύθερο χρόνο, περισσότερη ποιήσι,περισσότερο ἔρωτα, περισσότερα ἀπὸ τὰ ἀληθινὰ σημαντικὰ γιὰ τὸν κάθε ἕνα πράγματα. Συνέχεια
Στὰ Ἑλληνο-Ἀλβανικὰ (ἤ Ἀλβανο-Ἀλβανικὰ) σύνορα.
Οὔφ, οὔφ, οὔφ…
Τελικῶς ἀπεφάσισα νὰ γράψω πέντα πράγματα γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν περιοχὴ τῶν Ἑλληνο-Ἀλβανικῶν (τώρα πιὰ Ἀλβανο-Ἀλβανικῶν συνόρων)…
Καί, πιὸ συγκεκριμένα, γιὰ τὸν Δῆμο Νεστορίου.
Τὰ τελευταία χρόνια οἱ Ἀλβανοὶ γείτονές μας ἐπιδίδονται σὲ ἕνα πρωτότυπο ἄθλημα. Τὶς ληστεῖες σὲ ὅλα τὰ χωριὰ τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων.
Οἱ κάτοικοι λοιπὸν τῶν ἀλβανικῶν χωριῶν Poncara καὶ Menkulas ἔχουν ἐπωμισθεῖ τὸ βαρὺ ἔργο τοῦ νὰ πρέπῃ (ὁλομόναχοι καὶ δίχως κάποιαν συνδρομὴ τοῦ ἐπισήμου Ἀλβανικοῦ Κράτους, παρὰ μόνον μὲ τὴν ἀνοχή του!) νὰ «ἀδειάζουν» τὶς κατοικίες τῶν Κομνηνάδων…
Οἱ κάτοικοι τῶν χωριῶν Vidohovë καὶ Miras ἔχουν ἀναλάβει τὰ χωριὰ Διποταμιᾶ, Χιονᾶτο, Καλὴ Βρύση καὶ Μεσόβλαχο.
Ἐνᾦ οἱ κάτοικοι τῶν χωριῶν Nikolicë καὶ Arrzë ἔχουν ἀναλάβει τὰ ἀντίστοιχα Ἑλληνικὰ χωριὰ Τρίλοφο (Σλήμνιτσα), Μονόπυλο καὶ Γιαννοχῶρι. Συνέχεια