Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα καλλίτερα μέ ἕναν …μαγκούφη;

Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα καλλίτερα μέ ἕναν ...μαγκούφη;Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε… Σὲ λίγο…
Σὲ πολὺ λίγο… Στὴν ὥρα τους κι αὐτές… Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή…

Κι ἐγὼ πάλι ἐδῶ, νὰ προτείνῳ κάτι …διαφορετικό!
Κάτι ποὺ θὰ μᾶς χαλαρώση πραγματικὰ καὶ θὰ μᾶς ἡρεμήση, ἐὰν δὲν ἔχουμε τὸ κουράγιο νὰ σβήσουμε τὶς ὀθόνες μας. Συνέχεια →

Ὀργανωμένα κυκλώματα κατά τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου;

Καὶ μέσα σὲ ὅλα τὰ ἄλλα, τώρα ποὺ ξεκίνησαν οἱ Ἕλληνες σιγὰ σιγά, ἀλλὰ σταθερά, νὰ ἐπιστρέφουν στὶς πατρογονικές τους ἑστίες, νὰ καὶ οἱ λῦκοι… Νὰ καὶ οἱ ἀρκοῦδες… Νὰ καὶ τὰ φίδια, μέσα στὰ χωριὰ καὶ στὰ σπίτια…
Ὄχι… Ὄχι…
Δὲν στρέφομαι κατὰ τῶν ζωντανῶν… Τί φταῖν αὐτά;
Τοὺς ἁρπάξαμε κάθε σπιθαμὴ χώρου τους καὶ τώρα ζητοῦμε τὰ ῥέστα…. Συνέχεια →

Ἐμεῖς καὶ οἱ ἄλλοι.

Εἶναι μεγάλο ζήτημα τὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ πρέπη νὰ στρώσουμε τοὺς ἑαυτούς μας κάτω, γιὰ νὰ τοὺς ἐπαν-ἐκπαιδεύσουμε, κατὰ καιρούς, πρὸ κειμένου νὰ ἀποκτήσουν, ἤ ὄχι, ἱκανοποιητικὲς ἐπικοινωνιακὲς τακτικὲς καὶ σχέσεις μὲ οὐσιαστικὲς δομές. Διότι ἐφ΄ ὅσον ἀλλάζουν διαρκῶς τὰ δεδομένα στὴν ζωή μας, σαφῶς  ἀλλάζουν καὶ οἱ σχέσεις μας, ὅπως καὶ οἱ ὀπτικές μας.
Ἄλλως τὲ ἡ προσαρμοστικότης ἀποδεικνύει ἔλλογα ὄντα. Ἡ μὴ προσαρμοστικότης ἄλογα.

Πάντα ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία προϋποθέτει μεγάλην ἐνασχόλησιν μὲ τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ τὶ θέλουμε, τὶ χρειαζόμαστε καὶ κυρίως τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε. Διαρκῶς καὶ καθημερινῶς.
Καὶ φυσικὰ ὅλα τὰ παραπάνω ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν ἐκάστοτε νέων δεδομένων, ποὺ οὐδέποτε ἦσαν σταθερά. Συνέχεια →

Ἀλήθειες καὶ ψέμματα… β

Ἄν κι ὁ κόσμος μας στηρίζεται στὰ ψέμματα, γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε, ἐπιζητοῦμε μετὰ μανίας τὶς ἀλήθειες.
Τί ἀστεῖο ὅμως;

Ποιά εἶναι αὐτή ἡ δύναμις πού μᾶς σπρώχνει στό νά θέλουμε τήν ἀλήθεια ἀλλά νά τήν προσφέρουμε σπανίως;
Εἶναι πράγματι κάποιες φορὲς κωμικοτραγικὲς οἱ συμπεριφορές μας, ἰδίως ἐὰν ἔχουμε διπλὲς συμπεριφορές.
Ὅπου μποροῦμε κι ὅπου θέλουμε, ὁμολογοῦμε ἀλήθειες. Συνέχεια →

Τακτικὲς δόσεις φρίκης…

Ὁ Ἐνγτκαρ Ἀλαν Πόε ἔλεγε ὅτι  «ὁ φόβος εἶναι ἔνα συναίσθημά που ἀρέσει στους ἀνθρώπους νὰ τὸν νοιώθουν, μὲ τὴν προϋπόθεσι νὰ εἶναι σίγουροι καὶ νὰ τὸ βιώνουν σὲ ἕνα περιβάλλον ἀσφαλείας»…

Ἀραγμένοι λοιπὸν ἀναπαυτικὰ στὴν πολυθρόνα μας ἀπολαμβάνουμε τὶς φρικαλεότητες, μέσα ἀπὸ τὴν θαλπωρὴ τοῦ σπιτιοῦ μας καὶ ἐνῶ ὅλα γύρω μας μυρίζουν τζάκι καὶ σπιτικὴ μαρμελάδα, ὑποκύπτουμε σὲ ἔναν ἐλεγχόμενο τρόμο καὶ ἀφηνόμαστε στὸ ῥῖγος τοῦ φόβου, ἴσως ἐπειδὴ πιστεύουμε ὅτι αὐτὸ μᾶς βοηθᾶ νὰ κατανικήσουμε τοὺς δικούς μας φόβους ἢ ἀκόμη καὶ νὰ νοιώσουμε πιὸ ζωντανοί, αὐξάνοντάς τὶς συγκινήσεις μας. Συνέχεια →

Ὁ Ἀρκοῦδος μου…

Καστοριὰ 08-06-2014

Ὁ Ἀρκοῦδος, μοῦ ἐμφανίστηκε καὶ πάλι.
Αὐτὴν τὴ φορὰ μὲ λιγότερη δυσπιστία καὶ φόβο, ἐπιδιδόταν μπροστά μου στὶς ἐκσκαφὲς μυρμηγκοφωλιὼν καὶ στὴν ἐπιλογὴ λαχανικῶν ἀπὸ τὸν κῆπο του.
Περίπου μιάμιση ὥρα κάναμε παρέα… Συνέχεια →