Εἶναι μονόδρομος ἡ Νίκη!

Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν σου δὲν κυττᾶς τὸ μέγεθος τῶν ἐμποδίων ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς θελήσεώς σου.
Ὅταν λοιπὸν ξεκινᾷς γιὰ τὸν πόλεμο, διότι γιὰ πόλεμο συζητᾶμε τώρα πιά, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ γνωρίζῃς εἶναι πὼς ἤ θὰ νικήσῃς ἤ θὰ πεθάνῃς… Ἡ ἧττα εἶναι κι αὐτὴ μία μορφὴ θανάτου… Ἐὰν λοιπὸν εἶναι νὰ ἡττηθῶ προτιμῶ νὰ πεθάνω… Θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους μας…

Σὲ κάθε μάχη ὑπάρχουν καὶ νεκροὶ καὶ νικητὲς καὶ ἡττημένοι…
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ αὐριανή μας κατάστασις.
Μέ ποιάν πλευρά θά εἴμαστε; Μέ τήν πλευρά τῶν νικητῶν ἤ τῶν ἡττημένων;
Μέ τήν πλευρά τῶν ζωντανῶν ἤ μέ τήν πλευρά τῶν νεκρῶν; Συνέχεια →

Οἱ στιγμές μας…

Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας δὲν τυγχάνουν τῆς ἀναλόγου ἀξίας ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ τοὺς δίδουμε.
Ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἴσως τὸ πολυτιμότερον ὅλων, εἶναι οἱ στιγμές μας. Αὐτὲς ποὺ παιρνοῦν καὶ …χάνονται, σὰν τὴν ἅμμο τῆς κλεψύδρας…

Οἱ μικρές, ἀσήμαντες γιὰ πολλούς, ἀλλὰ τόσο σπουδαῖες, σημαντικὲς κι ἀναζωογονητικὲς στιγμές μας…
Αὐτὲς ποὺ διαρκοῦν τόσο λίγο ἀλλὰ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ μᾶς τονώσουν τόσο πολύ…
Ἐκεῖνες οἱ τόσες δὰ ἀπειροελάχιστες στιγμοῦλες ποὺ σὲ ἀπειροελάχιστον χρόνο μᾶς χαρίζουν οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὸν Ἥλιο ἤ  τὰ πουλιὰ ὅταν πετοῦν… Ἐκεῖνες οἱ τρυφερὲς χαρὲς ἀπὸ ἕνα χάδι τοῦ συντρόοφου μας ἤ ἀπὸ τὸ χαμόγελο ἑνὸς παιδιοῦ…
Ἐκεῖνες οἱ γεμάτες ἀγάπη ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς μάννας μας ἤ ἀπὸ τὸ κούνημα τῆς οὐρᾶς τοῦ σκύλου μας… Συνέχεια →

Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…

Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Τὸ πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια →

Οἱ συμφορὲς τοῦ ἔθνους

Στὴν διαδρομὴ τῶν κοινωνιῶν καὶ ἐθνῶν ὑπάρχουν, κατὰ καιρούς, ἰδιαιτέρως κρίσιμα ἢ κομβικὰ σημεῖα, στὰ ὁποῖα οἱ ἐπιλογὲς ἔχουν καθοριστικὴ σημασία. Ἕνα τέτοιο σημεῖο ἦταν τὸ ἔτος 1982, ὅταν ἡ Ἑλλάδα εἰσήρχετο στὴν ΕΟΚ. Συμφορὰ τοῦ ἔθνους τότε ἦταν ἡ ἀνάληψις τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν Δυστυχία τῆς Ἑλλάδας, μὲ τὸ ὄνομα Ἀνδρέας Παπανδρέου. Ἀλλὰ δὲν ἀφιερώνω τὴν στιγμὴ σ’ αὐτὴ τὴν συμφορά, ποὺ ἑδραίωσε τὴν διαφθορὰ στὴν πατρίδα μας. Συνέχεια →

Δολίως καὶ ἀνεξόδως ἀφαιροῦν τὴν ἀκίνητο καὶ τὴν κινητὴ περιουσία τῶν Ἑλλήνων!

Ἡ ἄκρως ἀ-νόητος γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀπόσυρσις τῆς Δραχμῆς μὲ παράλληλο υἱοθέτησι τοῦ €ὐρὼ, ἀκυρώνει τὴν πιστωτικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας καὶ τὴν ὑποτάσσει σὲ οἰκονομικὰ κέντρα τῆς Δύσεως, τὰ ὁποῖα τυπώνουν νόμισμα ἀνέξοδα καὶ ὅσο θέλουν (παράγουν χρῆμα ἐκ τοῦ μηδενὸς), μὲ τὸ ὁποῖο ἀσκοῦν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἐξουσία βάσει τῶν δικῶν τους ἀναγκῶν. Συνέχεια →

Ζητεῖται ἦθος;

Ζητεῖται ἦθος;Συχνά ἀκούγεται τό αἴτημα: «Ζητεῖται ἦθος».
Ὡσάν νά μήν ἔχουμε ἦθος.

Καί, ὅμως, σέ μεγάλο ποσοστό ἔχουμε καί παραέχουμε ἦθος.
Ὄχι ὅμως μέ τήν τρέχουσα ἀλλά μέ τήν ὁμηρική ἔννοια.
Συνέχεια →