Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσίν σου δὲν κυττᾶς τὸ μέγεθος τῶν ἐμποδίων ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς θελήσεώς σου.
Ὅταν λοιπὸν ξεκινᾷς γιὰ τὸν πόλεμο, διότι γιὰ πόλεμο συζητᾶμε τώρα πιά, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ γνωρίζῃς εἶναι πὼς ἤ θὰ νικήσῃς ἤ θὰ πεθάνῃς… Ἡ ἧττα εἶναι κι αὐτὴ μία μορφὴ θανάτου… Ἐὰν λοιπὸν εἶναι νὰ ἡττηθῶ προτιμῶ νὰ πεθάνω… Θὰ εἶναι καλλίτερα γιὰ ὅλους μας…
Σὲ κάθε μάχη ὑπάρχουν καὶ νεκροὶ καὶ νικητὲς καὶ ἡττημένοι…
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ αὐριανή μας κατάστασις.
Μέ ποιάν πλευρά θά εἴμαστε; Μέ τήν πλευρά τῶν νικητῶν ἤ τῶν ἡττημένων;
Μέ τήν πλευρά τῶν ζωντανῶν ἤ μέ τήν πλευρά τῶν νεκρῶν; Συνέχεια
Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας δὲν τυγχάνουν τῆς ἀναλόγου ἀξίας ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ τοὺς δίδουμε.

Ἡ ἄκρως ἀ-νόητος γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀπόσυρσις τῆς Δραχμῆς μὲ παράλληλο υἱοθέτησι τοῦ €ὐρὼ, ἀκυρώνει τὴν πιστωτικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας καὶ τὴν ὑποτάσσει σὲ οἰκονομικὰ κέντρα τῆς Δύσεως, τὰ ὁποῖα τυπώνουν νόμισμα ἀνέξοδα καὶ ὅσο θέλουν (παράγουν χρῆμα ἐκ τοῦ μηδενὸς), μὲ τὸ ὁποῖο ἀσκοῦν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἐξουσία βάσει τῶν δικῶν τους ἀναγκῶν. 