Στὰ τόσα χρόνια τῆς ἱστορίας δὲν μπόρεσε κάποιος νὰ ἀπαντήσῃ μὲ βεβαιότητα γιὰ τὸ ἐὰν ὁ κόσμος ἄλλαξε ἢ ἐὰν ἦταν πάντα τὸ ἴδιο καλὸς ἢ τὸ ἴδιο κακός. Συνέχεια →

Ἄς μὴ μᾶς παρασύρῃ στὴν τρεχάλα του…
Οἱ πολλοὶ δὲν γνωρίζουν πάντα καλλίτερα τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ ὄμορφα. Ἁπλῶς μιμοῦνται καὶ παπαγαλίζουν.
Οἱ λίγοι, οἱ καλοί, οἱ ἄριστοι τὰ γνωρίζουν… Ἀλλὰ αὐτοὶ ἤ …κρύβονται, μὴ θέλοντας νὰ ἐμπλακοῦν στὴν κατρακύλα, ἤ ἀκόμη κι ἐὰν μιλοῦν, λοιδωροῦνται. Συνέχεια →

Σήμερα, καθὼς θὰ κυττάζεσαι στὸν καθρέπτη, εὐλόγησε αὐτὸ τὸ πρόσωπο, ποὺ σὲ κυττᾶ, καὶ δῶσε του ὅλη τὴν χωρὶς ὄρους καὶ ὅρια ἀγάπη σου.

Κῦττα μὲ ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ τρυφερότητα βαθειά, στὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεώς σου, καὶ νοιῶσε ἀποδοχή, ἐκτίμηση, σεβασμὸ καὶ θαυμασμό. Συνέχεια →

Καὶ πληρώνουν ἰδιαιτέρως ὑψηλὰ τιμήματα, πάντα πρῶτοι οἱ ἀθῷοι…
Εἶναι νόμος τῆς Φύσεως αὐτός.

Οἱ ἀνυποψίαστοι, οἱ παραμένοντες στὸν …κόσμο τους, οἱ κατ’ ἐπιλογὴν ἀποστασιοποιημένοι ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, εἶναι κι αὐτοὶ πού, κυριολεκτικῶς, αὐτο-θυσιάζονται, συνήθως ἐν ἀγνοίᾳ των.
Εἶναι τὰ πρόθυμα σφάγια στὸ κάθε εἴδους θυσιαστήριον, ποὺ ὅμως λειτουργοῦν, ἔτσι, ξαφνικά, δίχως νὰ τὸ ἐπιδιώξουν καὶ πάντα ἀνυποψίαστα φυσικά, ὡς μοχλὸς ἀφυπνίσεως γιὰ τοὺς ὑπολοίπους. Συνέχεια →

Ἡ ζωὴ μπορεῖ νὰ φαίνεται ἐξαιρετικὰ στερημένη ἀπὸ ἀγάπη…
Στην πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι ὁ κόσμος ἐκεῖ ἔξω ποὺ μᾶς τὴν στερεῖ ἀλλὰ ὁ τρόπος ποὺ κοιτάζουμε ἐμεὶς αὐτὸν τὸν κόσμο. Συνέχεια →

Τὰ Προπύλαια τὴν ὥρα ποὺ ἀνάβουν τὰ φῶτα…

Μνημεῖο τῶν Κλασσικῶν χρόνων…
Συνέχεια →