Ἡ Ἱστορία, ἠ δική μας Ἱστορία, μᾶς ὑπενθυμίζει εἰρωνικότατα πὼς πάντα, μὰ πάντα, στὶς Mεγάλες Mάχες, ἤμασταν μόνοι μας μά, κυρίως, ἤμασταν ἐλάχιστοι ἀριθμητικῶς, ἀναλογικῶς πάντα μὲ τοὺς ἐχθρούς μας.
Κυττᾶς στοὺς Περσικοὺς Πολέμους τὶς ἀναλογίες… Κυττᾶς καὶ στοὺς πολέμους μὲ τοὺς Γαλᾶτες τὶς ἀναλογίες…
Κυττᾶς καὶ τόσους ἄλλους, γνωστοὺς κι ἀγνώστους, πολέμους…
…καὶ συνειδητοποιεῖς πὼς πάντα, μὰ πάντα, ὄχι μόνον ἤμασταν λιγοστοί, στὶς Μεγάλες Μάχες ποὺ θὰ ἔκριναν τὴν ἐπιβίωσιν τῆς Φυλῆς, μὰ ἤμασταν κι ἀποφασισμένοι. Καὶ αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ μικρά, πολὺ μικρὰ λεπτομέρεια, ἦταν ποὺ μᾶς ἔσωζε ἀπὸ τὸν ἀφανισμό. Συνέχεια →

Ἐπάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα τὰ χώματα τῆς ἀρχαίας Πύδνας.

Στὸ βάθος φαντάζει μεγαλοπρεπὴς ἡ κορυφὴ τοῦ Ὀλύμπου.
(Χθεσινὴ φωτογραφία) Συνέχεια →

Πρώτη Νοεμβρίου σήμερα καὶ οἱ ὀξυὲς στὸν ἐγκαταλειμμένο οἰκισμὸ τοῦ Γλυκονερίου ἑτοιμάζονται, σιγὰ σιγά, νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν Χειμῶνα…

Συνέχεια →

Οἱ εὐχὲς πάντα εἶναι εὐπρόσδεκτες καὶ καλοδεχούμενες.
Οἱ πράξεις θέλουν κόπο. Κι ὁ κόπος ξεβολεύει καὶ πονᾶ.
Ἐὰν οἱ εὐχὲς ὅμως δὲν συνοδεύονται ἀπὸ πράξεις, παραμένουν κενὸ γράμμα. Ἀνούσιες καὶ περιττές. Ἄχρηστες.
Χορτάσαμε ὅμως ἀπὸ λόγια καὶ εὐχές. Στερούμεθα πράξεων…
Γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὸν κόσμο δὲν ἀρκεῖ νὰ θέλουμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ μποροῦμε καὶ νὰ ὑποστηρίξουμε τὰ θέλω μας. Συνέχεια →