Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διψοῦν γιὰ ἀγάπη, ἐπιθυμοῦν τὸ εἰδύλλιο μὲ τὴν σύνδεση, θέλουν νὰ ζήσουν στὴν χώρα τῆς ἑνότητος…
Σὲ αὐτὴν τὴν χώρα ποὺ κανεὶς δὲν στέκεσαι ξένος….
Ἀντίθετα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καταλαβαίνουν ὅτι εἶναι φτιαγμένοι ἀπὸ τὸ ἴδιο ὑλικό, ἀπὸ τὴν ἴδια φωτιὰ ποὺ καίει στὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Πρωτοκαθεδρία στήν ῥωσσική ἐκκλησία;
Τὸ παρακάτω κείμενον ἐξεκίνησε νὰ γράφεται στὶς 29 Μαΐου 2016 καὶ ἦταν ἕτοιμον πρὸς δημοσιέυσιν στὶς 3 Ἰουνίου 2016, μὲ πάρα πολλὰ στοιχεία, ποὺ θὰ ἀνεδείκνυαν, μέσῳ πολλῶν ἐρευνῶν τῆς σελίδος μας – κι ὄχι μόνον, μὲ ὅλα τὰ γνωστὰ (ἐπισήμως πάντα) παρασκήνια, πὼς κάτι σημαντικὸ ἔτρεξε στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἐν τούτοις, γιὰ λόγους τῆς τότε ἐπικαιρότητος, ἔμεινε στὰ πρόχειρα τῆς σελίδος.
Σήμερα σᾶς τὸ παρουσιάζω, ὄχι τόσο γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ ὅσα τότε γεγονότα πρό- λείαιναν τὰ σημερινά, ὅσο διότι πιστεύω πὼς ἀκόμη δὲν ἔχουμε δῆ κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχουν συμφωνηθῆ (καὶ) στὸ Ὅρος ἐκείνην τὴν περίοδο.
Ποιές ἦσαν αὐτές οἱ συμφωνίες;
Λίγη προσεκτικὴ παρατήρησις θὰ μᾶς τὶς ἀναδείξῃ.
Γιὰ τὴν ὥρα σᾶς ἀφήνω μὲ τὶς τότε σκέψεις καὶ σημειώσεις. Συνέχεια
Οἱ δικοί μου Ἅγιοι…
Διαβιώντας σὲ μίαν χώρα ὅπου κάθε λογῆς ἅγιοι καὶ «ἅγιοι», ὅσιοι καὶ «ὅσιοι», μάρτυρες καὶ «μάρτυρες», ἥρωες καὶ «ἥρωες» τιμῶνται, ἐκ παραλλήλου μὲ τὶς «ἐθνικὲς» καὶ τὶς ἐθνικὲς ἑορτές, δίπλα διαρκῶς στὶς «παγκόσμιες ἡμέρες» καὶ τὰ «μνημεία παγκοσμίου κληρονομίας» (ποὺ διαρκῶς εἶναι πάντοτε μόνον τὰ δικά μας, ἐφ΄ ὅσον ὅλων τῶν ἄλλων τὰ μνημεία ἀνήκουν στοὺς λαοὺς ποὺ τὰ ἐδημιούργησαν), ἀρχίζω νὰ ἀναρωτῶμαι σοβαρὰ γιὰ τὸ ποιοὶ εἶναι πράγματι οἱ Ἥρωες καὶ οἱ Ἅγιοι ποὺ ὀφείλουμε νὰ τιμοῦμε διαρκῶς, δίχως εἰσαγωγικά, δίχως «ἐὰν» καὶ δίχως ἐρωτηματικά.
Καί, ἀνατρέχοντας στὶς διασωθεῖσες ἱστορικὲς πηγές, ἀνακαλύπτω πώς, εὐτυχῶς, ἔχουμε πολλοὺς τέτοιους μά, δυστυχῶς μας, ἐλαχίστως ἀσχολούμεθα μαζύ των, ἀκόμη κι ἐὰν αὐτὰ τὰ πρόσωπα, παγκοσμίως, εἶναι καὶ ἀποδεκτὰ καὶ προβαλλόμενα, γιὰ τοὺς ὁποίους -ἐντοπίους- λόγους.
Πρὸς τοῦτον ἕνα Προμηθεὺς βασιλεύει στὸ Τόκυον…
Τόκυο…
Γνωρίζουν τὶ ἐπικαλοῦνται…
…ἀκόμη κι ἐὰν …δὲν γνωρίζουν!!!
Καὶ …συνεχίζουμε!!!
Τοὐλάχιστον 3.000 χρόνια…
…καὶ συνεχίζουμε…!!! Συνέχεια
Μὰ πιὸ πολὺ χρειάζονται ἕνα ζεστὸ χαμόγελο ἐκεῖνοι ποὺ …ξέχασαν νὰ χαμογελοῦν!!!
Ἴσως ἐσύ, ἐγώ, κάποιοι ἀκόμη νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὶς καταστάσεις ποὺ μᾶς παιδεύουν μὲ μεγαλυτέρα αἰσιοδοξία. Ἴσως νὰ ἔχουμε τὸ κουράγιο νὰ χαμογελάσουμε μέσα στὰ δύσκολα καὶ νὰ πάρουμε δυνάμεις ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας.
Ἴσως πάλι νὰ μποροῦμε, μὲ τὸ δικό μας χαμόγελο, νὰ στηρίξουμε, ἐν γνώσει μας ἤ ἐν ἀγνοίᾳ μας, κάποιους ἄλλους, ποὺ ξέχασαν, ἤ ποὺ δὲν ἀντέχουν πλέον νὰ χαμογελοῦν. Συνέχεια
Οἱ ἐλπίδες τοῦ καλλιεργημένου εἶναι πολυτιμότερες ἀπὸ τὰ πλούτη τοῦ ἀμαθοῦς…
«Καλλίτερα ν’ ἀφήσῃς στὰ παιδιά σου μόρφωση (γνώση) παρὰ πλούτη, γιατὶ οἱ ἐλπίδες τοῦ καλλιεργημένου εἶναι πολυτιμότερες ἀπὸ τὰ πλούτη τοῦ ἀμαθοῦς».