Πιστεύοντας στὸν ἕναν ποὺ μᾶς πιστεύει!

Σὲ αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιρούς, ποὺ ζοῦμε, χρειάζεται νὰ πιστέψουμε…
Νὰ πιστέψουμε στὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ προχωρήσουμε…

Νὰ  πιστέψουμε στὸν Ἕνα ποὺ ἔχει ἐμπιστοσύνη καὶ πιστεύει σὲ ἐμᾶς! Συνέχεια →

Ἱστορικὴ ἀποκατάστασις γιὰ τὸ «Ἔψιλον»!!

Μινωϊκὸ Ἔψιλον

Τέσσερις ἀπολήξεις ἐπάνω καὶ τέσσερεις κάτω! Ὅτι ἐπάνω καὶ κάτω! Ἡ Ἑρμητικὴ φιλοσοφία στὰ χρόνια τῶν Μινωϊτῶν! Ἡ ἀντίληψις τῆς ἀπολύτου συμμετρίας καὶ ἀναλογίας, ἀνάμεσα στὸ ἐπουράνιο καὶ τὸ χθόνιο! Αὐτὸ ποὺ ἐξέφραζε ἡ ἐπουρανία, ἀλλὰ καὶ χθονία Ῥέα!
Συνέχεια →

Ἰδανικότατες συνθῆκες…

…γιὰ νὰ λάβουμε τὶς δέουσες ἀποφάσεις μας.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς πλέον μόνον δύο ἐπιλογὲς ἔχουμε. Δύο ἐπιλογὲς ποὺ θὰ βοηθήσουν καὶ τὸν πλανήτη νὰ …ἀνασάνῃ μά, κυρίως, ἐμᾶς νὰ ἐπανακτήσουμε σκοπὸ ζωῆς, ἀλλά, κυρίως, ἐπάνω καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα, δικαίωμα παραμονῆς στὸν πλανήτη.
Συνέχεια →

Ἰδιαίτερα μαθήματα ἀπὸ τὸν …Ἀλκιβιάδη!!!

Σύγκρισις τῆς διαπαιδαγωγήσεως τοῦ Ἀλκιβιάδου μὲ αὐτὴν τῶν Περσῶν καὶ τῶν Λακεδαιμονίων
[ΠΛΑΤΩΝ, ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ]

Ὁ Σωκράτης ἐτόνισε στὸν Ἀλκιβιάδη τὴν ἀνάγκη νὰ φθάσῃ στὴν αὐτογνωσία (ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἐξεταζόμενο θέμα αὐτοῦ του διαλόγου), ἐφ’ ὅσον ἐπιθυμοῦσε νὰ καθοδηγῇ ὡς πολιτικὸς τοὺς συμπολῖτες του. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ φιλόδοξος νέος ἀγνοοῦσε τί εἶναι δίκαιο, δὲν ἦταν, κατὰ τὸν Σωκράτη, εἰς θέσιν νὰ βοηθήσῃ τοὺς Ἀθηναίους. Ὁ Ἀλκιβιάδης παρετήρησε ὅτι δὲν τοῦ ἦταν ἀπαραίτητος ἡ σχετικὴ μόρφωσις, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ ἐπίδοξοι πολιτικοί του ἀντίπαλοι ἦσαν ἀμόρφωτοι, ὁ φιλόσοφος τὸν ἐκάλεσε, ὡστόσο, νὰ συγκρίνῃ τὴν καταγωγὴ καὶ τὴν μόρφωσίν του μὲ αὐτὲς τῶν ἀναμενομένων ἐξωτερικῶν του ἀντιπάλων, τῶν βασιλέων τῶν Περσῶν καὶ τῶν Λακεδαιμονίων. Συνέχεια →

Ἡ Γνῶσις εἶναι Ὑποχρέωσις τοῦ Ἀνθρώπου!!!

Τὸ σπουδαιότερον ὅπλο τοῦ Ἀνθρώπου, ποὺ ἀκόμη δὲν τὸ ἔχει ἀπολύτως ἀντιληφθεῖ, εἶναι ἡ Γνῶσις.
Ὄχι ἡ πληρορορία, ἀλλὰ ἡ Γνῶσις.
Ἐκείνη ἡ Γνώσις ποὺ μᾶς ἀπέκρυψαν. Ἐκείνη ἡ Γνῶσις ποὺ ἐσκίασαν, ἐβρώμισαν, ἐμόλυναν…
Ἐκείνη ποὺ οὐδέποτε θάβεται ἤ κρύβεται ἤ χάνεται…
Ἐκείνη ποὺ νομοτελειακῶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπόλυτο Ἀλήθεια.
Συνέχεια →