Ἡ μεγαλυτέρα ἐπανάστασις ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, εἶναι τὸ νὰ γίνουμε Ἕλληνες.

Εἶναι τὸ δυσκολότερο καὶ τὸ ἐντιμότερο ἀπὸ ὅσα ἔχουμε νὰ μάθουμε.
Εἶναι μία διαρκὴς πορεία, ποὺ ὀφείλουμε, πάσῃ θυσία, νὰ διανύσουμε.
Εἶναι μία ἀνάγκη, ποὺ θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ τὴν βιώσουμε…
Μὲ μίαν διαφορά…
Γιὰ νὰ γίνουμε Ἕλληνες πρέπει πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ ξεχάσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς συμπεριφορὲς τοῦ παρελθόντος, ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους σὲ καταστάσεις τελειωμένες. Οὐσιαστικῶς, ἐὰν δὲν ἀλλάξουμε τὴν ὀπτική μας, τὴν ἀντιληπτικότητά μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ προσλαμβάνουμε πληροφορίες, δυστυχῶς, πάλι μέσα στοὺς χαμένους θὰ ἤμεθα. Συνέχεια →

Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ μίαν ἀγκαλιά.

Ὅλοι…
Ἰδίως κάτω ἀπὸ τὶς συνθῆκες ποὺ τώρα διαβιοῦμε…
Ὅμως κι ἐὰν δὲν τὴν βροῦμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας, δὲν πειράζει…
Ὑπάρχουν καὶ τὰ ζῶα… Αὐτὰ μάλιστα λειτουργοῦν ἀνυστερόβουλα…

Συνέχεια →

Συνέχισε νὰ κυττᾶς ὑψηλά…

Εἶναι μία ἀπόφασις ποὺ οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ γευθοῦμε, μέσα ἀπὸ κάθε λογῆς συνθῆκες, τὴν γεύσιν τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ μπορῶ νὰ βλέπω τὸν οὐρανό, τὰ ἀστέρια καὶ τὸν Ἥλιο, ἀν τί νὰ ἐπιτρέπω στὸν θόρυβο, στὴν ἀσκήμια καὶ στὴν κακία νὰ σκιάζουν τὸ βλέμμα μου εἶναι ἀνάγκη.
Ὄχι, δὲν θὰ μὲ πείσῃ κάποιος γιὰ τὸ ποῦ μοῦ ταιριάζει ἐμέναν νὰ κυττῶ… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ στοχεύω… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ τοποθετῶ τὰ ὄνειρά μου…. Συνέχεια →

Ἀντι-εἰδήσεις 18 Νοεμβρίου 2013.

Ἕνα γρήγορο σταχυολόγημα εἰδήσεων, μήπως καὶ δοῦμε πιὸ …ἀποστασιοποιημένα τὸν κόσμο μας!!!

παρ’ ὁλίγον …πολιτική!!!

  • Τὸ στουρναροΣτουρνάρι ἔμεινε ἀπὸ …μπαταρία.
    Ὅλοι τὸ βλέπουν, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτόν.
    Τὸν παράτησε λοιπὸν τὸ αὐτοκίνητό του, γιὰ νὰ μάθῃ…
    Ἀλλὰ εἴπαμε… Ντὶπ γιὰ ντὶπ στοῦρνος… Συνέχεια →

Ὁ «γίγας τῆς οἰκονομίας».

 

Καλὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι γίγας τῆς σκέψεως, ἰδιοφυΐα.
Μπορῶ νὰ τοῦ ἐμπιστευθῶ τὸ μέλλον τῆς οἰκογενείας μου καὶ τῆς πατρίδος μου, μὲ κλειστὰ μάτια. Συνέχεια →

Ἄν δὲν κυνηγήσῃς τὰ ὄνειρα σου, κάποιαν ἡμέρα θὰ σὲ κυνηγήσουν αὐτά.

(Ιστορίες του Αδάμ)

Η Γενοβέφα ζούσε στο δώμα που βρισκόταν στην ταράτσα της πολυκατοικίας. Η μητέρα του Αδάμ έλεγε πως ήταν Ρωσσίδα ζωγράφος, αλλά ο πατέρας του προτιμούσε να τη λέει “τρελοκαλλιτέχνιδα”.

Ζούσε μόνη της και ήταν πολύ πιο μεγάλη από τη μητέρα του, αλλά όταν την πετύχαινε στο ασανσέρ είχε τα χείλη της κόκκινα και τα μάγουλα ροζ. Έβαζε τόσο πολύ άρωμα που ο Αδάμ έκλεινε τη μύτη του μέχρι να φτάσουν στον όροφο τους.

Φορούσε πάντα ένα κίτρινο φουλάρι στο λαιμό – “για να μη φαίνονται οι ζάρες”, έλεγε ο πατέρας του- και έβαφε κόκκινα τα αραιά μαλλιά της. Συνέχεια →