Θέλεις πράγματι νά κάνῃς ἀπεργία;

Ἀλλά σωστή ἀπεργία;
Λοιπόν…
Ἤ… Ἄς τὰ πιάσω καλλίτερα ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἐρωτῶ κάποιον γνωστό μου, σύζυγο ἐκπαιδευτικοῦ, γιὰ τὸ ἐὰν ἡ σύζυγός του θὰ ἀπεργήσῃ.Ἀπάντησις; «Μά τί λές καλέ;  Ἑβδομήντα εὐρὼ τὴν ἡμέρα τοὺς κόβουν!!!
Στὴν ἀρχὴ δὲν κατάλαβα. Πίστεψα πὼς ὁ μισθὸς τῆς κυρίας του εἶναι ἑβδομήντα εὐρὼ τὴν ἡμέρα. Μετὰ κατάλαβα πὼς οὐσιαστικῶς τοὺς ὑποχρεώνουν σὲ πληρωμὴ μίας μορφῆς προστίμου, πρὸ κειμένου νὰ τοὺς κρατοῦν ἔτσι, ἀκινητοποιημένους. Συνέχεια →

Οἱ ἐκλογές.


Οἱ φίλοι μας ἐπέμεναν, «δὲν γίνεται τίποτα μὲ ἐκλογὲς», κι ἐμεῖς λέγαμε ὄχι, μπορεῖς νὰ ἀλλάξῃς τὰ πράγματα! Ἀτυχῶς! Συῤῥοὴ γεγονότων τὸν καιρὸ τὸν τελευταῖον ἔδειξε πόσο λάθος κάναμε!
Ὁ Κοσμοεξουσιαστὴς Διεθνὴς τοκογλύφος δὲν θὰ ἀφήσῃ μὲ κανένα εὔκολο τρόπο τὴν λεία ποὺ ἀπεκόμισε ἀπὸ τὴν μεγάλη του νίκη στὸν πόλεμο τοῦ 1914-1945 ποὺ κατώρθωσε τὸ ἀκατόρθωτον: οἱ μεγάλοι ἐχθροὶ του (ὅπως τοὺς βλέπει αὐτὸς) γιὰ τοὺς ὁποίους τρέφει μῖσος ἀγιάτρευτο καὶ παθολογικὸν (ἰδὲ τίνι τρόπῳ ἐκόρεσε τὸ μέγα αἱμοποτικὸν πάθος του μὲ τὸν οἰκτρὸν φόνον τῶν Ῥωμανὼφ), οἱ Εὐρωπαϊκοὶ ἐθνισμοί, νὰ ἀλληλοσφαγοὺν ἀλύπητα σὲ ἐνὰν πόλεμο πραγματικὰ ἐμφύλιο! Συνέχεια →

Σὲ λίγο θὰ κλαῖν ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀργά…

Σὲ λίγο θὰ κλαῖνε ἀλλὰ τότε θὰ εἶναι ἀργά…

Αὐτοὶ οἱ χατζηαβάτες
τῆς ἀριστερᾶς ἔχουν την
ἐντύπωση – ὅτι ἀρκεῖ νά
πείσουνε τὸν Σαμαρᾶ στήν
«ὥρα τοῦ πρωθυπουργοῦ» –
τὴν παρουσία τοῦ ὁποίου ἔχουν
ἀναγάγει σὲ μεγάλο
πολιτικὸ αἴτημα – νά
σταματήση τὴν θεωρία τῶν 2

ἄκρων –
καὶ ὅλα θὰ εἶναι μετά
μιὰ χαρά.
Ἡ θεωρία τῶν 2 ἄκρων ὅμως –
δὲν εἶναι τοῦ Σαμαρᾶ –
εἶναι τῆς εὐρωπαϊκῆς ἕνωσης –
καὶ καθοριστική της
σύγχρονης ταυτότητάς της.  Συνέχεια →

Περὶ ἀπεργιῶν κι ἄλλων ἀνοησιῶν!

Περὶ ἀπεργιῶν κι ἄλλων ἀνοησιῶν!Ἡ Εὐρώπη καίγεται. Ὅπου κι ἐὰν κυττάξουμε θὰ διαπιστώσουμε ὅλο καὶ πιὸ μακροχρόνιες ἀντιδράσεις.
Τρανὸ καὶ μοναδικὸν παράδειγμα ἡ Ἰσλανδία.
Ἐκεῖ πράγματι οἱ κάτοικοι ἀπεφάσισαν πὼς πρέπει νὰ ἀπαλλαγοῦν διὰ παντὸς ἀπὸ τοὺς τραπεζίτες, καὶ τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἤδη ἐμφανέστατα!
Πόνεσαν…
Κοπίασαν… Συνέχεια →

Ἀναγκαστικὲς ἐξώσεις.

Ἔχω τοποθετήσῃ πολλὲς φορὲς τὸν ἑαυτόν μου στὴν πλευρὰ τῶν ἀστέγων.
Ξέρω… Εἶναι νὰ μὴν σοῦ τύχῃ… Ἐπίσης ξέρω πὼς τώρα πιὰ μπορεῖ νὰ «τύχῃ» στὸν ὁποιονδήποτε.
Ἐπίσης γνωρίζω πὼς ἐὰν δὲν εἴχαμε τὴν προηγουμένη γενεά, γιὰ νὰ πατήσουμε ἐπάνω στὶς ὑποδομές της, θὰ ἤμασταν πρὸ πολλοῦ ἄστεγοι…
Ὅμως τώρα πιὰ ἔχω ἀρχίσῃ νὰ ἀνησυχῶ σοβαρά…
Βλέπω πὼς στόχος εἶναι νὰ χάσουμε ΟΛΟΙ μας τὰ σπίτια μας. Ὄχι τὸ 60% ἤ τὸ 70% ἤ τὸ 75%. ΟΛΟΙ μας.
Καί τί θά κάνουμε τότε; Θά ἐπιστρέψουμε στίς τράπεζες παρακαλῶντας γιά νά μᾶς ἐπιτρέψουν νά διαβιοῦμε μέσα σέ αὐτά, ἤ σέ κάποιες τρώγλες, μένοντας πεινασμένοι καί παγωμένοι; Συνέχεια →