Θεωρητικῶς ὄχι…
…ἀλλά, σὲ κάποιες εἰδικὲς περιπτώσεις, ναί, γίνεται…!!!
Σήμερα τὸ θέμα μας ἡ ἱστορία τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας, τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς καὶ τὰ πέριξ αὐτῶν γεγονότα, ποὺ ἔχουν, στὴν πραγματικότητα, παγιώση μίαν εἰδικὴ συμπεριφορὰ ῥαγιαδισμοῦ στὶς μετέπειτα (φερόμενες ὡς) κυβερνήσεις τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν. Καὶ αὐτὴν τὴν μυθιστορία, ποὺ μᾶς ταξειδεύει μὲ ἰδιαιτέρα φροντίδα στὰ ἱστορικὰ γεγονότα, τὴν ὑπογράφει ὁ φίλος καὶ φίλος τῆς σελίδος μας Δημητριάδης Κωνσταντῖνος, μέσα ἀπὸ τὸ τελευταῖο του πόνημα «Τὸ ὄνειρο πνίγηκε στὸν Σαγγάριο» (ἐκδόσεις Πελασγός, Ἰωάννου Γιαννάκενα). Συνέχεια
Ἡ «ἐπιτυχία» στὶς πανελλήνιες ἐξετάσεις εἶναι τὸ καροτάκι ποὺ ῥίχνει τὸ σύστημα σὲ χιλιάδες παραζαλισμένους γονεῖς καὶ νέους, γιὰ νὰ τοὺς ἔχῃ πάντα δούλους του. Νὰ ξέρῃ ὅτι θὰ τρέχουν πάντα γιὰνὰ φθάσουν τὸ ἄφθαστο, σὰν τὸ σκυλὶ στὶς κυνοδρομίες ποὺ κυνηγᾶ τὸ πλαστικὸ κόκκαλο. Οἱ πιὸ πολλοὶ θὰ τελειώσουν μίαν ἄχρηστη σχολὴ καὶ θὰ καταλήξουν πωλήτριες καὶ πιτσαδόροι μὲ 450 εὐρῶ τὸν μῆνα.
Χμμμ… Καλὴ ἡ ἰδέα…