Οὐδέποτε φταῖν οἱ σημερινοὶ ταγοί. Πάντα εὐθύνονται ἄλλοι. Οἱ ἐχθεσινοί, οἱ αὐριανοί, οἱ κάποιοι τέλος πάντων. Οἱ πραγματικοὶ ἔνοχοι δὲν ἔχουν ὀνοματεπώνυμον. Δὲν ὑπάρχουν. 
Πάντα εὐθύνονται γιὰ τὰ  κακὰ τῆς Μοίρας μας κάποιοι ἄλλοι, ἀορίστως, προηγούμενοι. Καὶ εἶναι τόσο ὑπεύθυνοι αὐτοὶ οἱ προηγούμενοι, ποὺ οὐδέποτε κάποιος ἐξ αὐτῶν κατέληξε στὶς φυλακές, παρὰ τὰ ὅποια ἐγκλήματα ποὺ τοῦ φορτώνονται, ἀσαφῶς κι ἀορίστως. Καὶ δὲν κατέληξε, μὰ οὔτε καὶ θὰ καταλήξῃ, στὶς φυλακές, διότι ὅλοι οἱ αἱρετοὶ ἀποτελοῦν ἄλλες ἐκδοχὲς τῆς ἰδίας συμμορίας. Ἴδια συμμορία σημαίνει νὰ παραμένουν τὰ μέλη τοῦ αὐτοῦ μορφώματος διαρκῶς σὲ θέσεις ἐξουσίας, μέσῳ τεχνητῶν συνθηκῶν πολώσεως, πρὸ κειμένου νὰ μὴν εὑρεθῇ κάποιος ἄλλος, πραγματικῶς καθαρός, γιὰ νὰ τοὺς τακτοποιήσῃ νομικῶς, ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς.
Τόσο ἁπλᾶ.
Κι ἀπὸ αὐτὰ τὰ σκουπίδια πνιγήκαμε. Διότι στὴν πραγματικότητα τὸ μοναδικό μας πρόβλημα εἶναι αὐτὰ τὰ σκουπίδια. Συνέχεια →