Ἔλεγε ὁ Ἴων Δραγούμης…
«Ὁ πολιτισμός!
Νὰ ἕνα ἔργον ἄξιον γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργον ἀληθινὰ ἀνθρώπινον. Νὰ πῶς τὰ ἔθνη εἶναι χρήσιμα στὴν ἀνθρωπότητα καὶ νὰ πῶς ἔσφαλε ὁ Μᾶρξ πολεμῶντας τὰ ἔθνη.
Πολιτισμοὺς γεννοῦν τὰ ἔθνη κι αὐτὰ μονάχα. Δὲν φθάνει ὅμως νὰ εἶναι ἕνα ἔθνος πολιτισμένο, πρέπει νὰ εἶναι πολιτισμένο καὶ ἀπὸ τὸν δικό του πολιτισμό. Σὲ αὐτὸ λοιπὸν χρησιμεύουν τὰ ἔθνη. Συνέχεια
Τὴν ὥρα ποὺ ἡ χώρα διαλύεται καὶ τὰ πάντα καταῤῥέουν, τὸ μόνον πού, καθημερινῶς, ἀκοῦμε εἶναι γιὰ τὸ τί εἶπε ὁ Ἄλφα ἢ ὁ Βῆτα παπάτζας ἢ γιὰ τὸ τί δὲν ἔκανε ἡ τάδε καὶ ἡ δείνα ὑπηρεσία. Σὲ ἔναν τόπο ποὺ μάθαμε ὅλοι μας νὰ μὴ κυττᾶμε τὴν καμπούρα μας καὶ νὰ κυττᾶμε μόνον τὶς καμποῦρες τῶν ἄλλων, κάτι τέτοιο εἶναι φυσικὸν ἐπόμενον νὰ μᾶς συμβαίνῃ, μόνον πού, τώρα πιά, ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάση, καταντήσαμε πιὸ γελοῖοι κι ἀπὸ τὰ …χάχανα ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν (μαζύ μας) τὰ …λάχανα, ἐφ’ ὅσον ὅταν οἱ ἄλλοι φταῖν, ἐμεῖς παραμένουμε παρατηρητές τους, δίχως νὰ καταπιανόμεθα μὲ τὸ πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τοὺς κάθε λογῆς «ἄλλους». «Νὰ τὴν βγάλουμε καὶ σήμερα»… Αὐτὸ εἶναι τὸ σύνθημα…
…καὶ ἂς πᾷν ὅλα στὸν ἀγύριστο… 
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διψοῦν γιὰ ἀγάπη, ἐπιθυμοῦν τὸ εἰδύλλιο μὲ τὴν σύνδεση, θέλουν νὰ ζήσουν στὴν χώρα τῆς ἑνότητος…
Σὲ αὐτὴν τὴν χώρα ποὺ κανεὶς δὲν στέκεσαι ξένος….
Ἀντίθετα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καταλαβαίνουν ὅτι εἶναι φτιαγμένοι ἀπὸ τὸ ἴδιο ὑλικό, ἀπὸ τὴν ἴδια φωτιὰ ποὺ καίει στὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Συνέχεια
Τοὐλάχιστον 3.000 χρόνια…
…καὶ συνεχίζουμε…!!! Συνέχεια
Ἴσως ἐσύ, ἐγώ, κάποιοι ἀκόμη νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὶς καταστάσεις ποὺ μᾶς παιδεύουν μὲ μεγαλυτέρα αἰσιοδοξία. Ἴσως νὰ ἔχουμε τὸ κουράγιο νὰ χαμογελάσουμε μέσα στὰ δύσκολα καὶ νὰ πάρουμε δυνάμεις ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας.
Ἴσως πάλι νὰ μποροῦμε, μὲ τὸ δικό μας χαμόγελο, νὰ στηρίξουμε, ἐν γνώσει μας ἤ ἐν ἀγνοίᾳ μας, κάποιους ἄλλους, ποὺ ξέχασαν, ἤ ποὺ δὲν ἀντέχουν πλέον νὰ χαμογελοῦν. Συνέχεια
«Καλλίτερα ν’ ἀφήσῃς στὰ παιδιά σου μόρφωση (γνώση) παρὰ πλούτη, γιατὶ οἱ ἐλπίδες τοῦ καλλιεργημένου εἶναι πολυτιμότερες ἀπὸ τὰ πλούτη τοῦ ἀμαθοῦς».
