Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ προχωρήσουμε…Ὄχι τέτοιο ἀκριβῶς θάῤῥος σὰν αὐτὸ ποὺ χρειάζονται οἱ γενναῖοι πολεμιστὲς τῆς κάθε μάχης, διότι ἐμεῖς δὲν καλούμεθα νὰ κρατήσουμε ὅπλα ποὺ σκοτώνουν στὰ χέρια μας. Ἄλλο θάῤῥος χρειάζεται. Ἐκεῖνο τὸ θάῤῥος ποὺ θὰ μᾶς ὑποχρεώση νὰ κυττάξουμε μέσα μας, νὰ «σκαλίσουμε» τὶς ἐπίπλαστες φοβίες μας, νὰ καταργήσουμε μίαν πρὸς μίαν ὅλες τὶς ἁλυσίδες μας καὶ νὰ καταλήξουμε «γυμνοὶ» ἀπὸ περιττά, μόνοι μας, ἐμεῖς κι ὁ ἑαυτός μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Φτιᾶξε πρῶτα τὸν ἑαυτόν σου…. (ὑπενθύμισις)
Σημείωσις-διευκρίνησις μεταγενεστέρα
Ὅλο τὸ παρακάτω, μαζὺ μὲ πολλά, πολλά, πάρα πάρα πάρα πολλὰ ἀκόμη, ποὺ ὅμως ὅλα στοχεύουν καὶ ὁδηγοῦν στὸ νὰ ἐπαναδομήσω ἐμέναν καὶ μόνον ἐμέναν, διότι εἶμαι τὸ μόνον ἄτομο στὸ ὁποῖον ἀσκῶ -καὶ πρέπει νὰ ἀσκῶ- ἔλεγχο, ἐφ΄ ὅσον μόνον γιὰ ἐμέναν ἔχω τὴν εὐθύνη ἀκεραία…
…τότε ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ μπορῶ νὰ φτιάξω τὸν ἑαυτόν μου καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ἐὰν ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ τὸ κρίνω ἀναγκαῖον, θὰ συμβάλω στὸ νὰ φτιαχθῆ κι ὁ κόσμος μας. Ἐὰν ὅμως κυττῶ γύρω μου γιὰ νὰ ἐπιλυθοῦν τὰ προβλήματά μου κι ὄχι μέσα μου, τότε, ὡς γνωστόν, ἁπλῶς ἀναπαράγω συνθῆκες ποὺ μὲ …βολεύουν καὶ μὲ καθησυχάζουν. Συνέχεια
Θὰ ὑποχρεωθοῦμε νὰ πολεμήσουμε λοιπόν…
Θὰ πολεμήσουμε λοιπόν. Θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ πολεμήσουμε. Ἐὰν ἀποφασίσουμε μόνοι μας νὰ τὸ κάνουμε, τὰ ἀποτελέσματα γιὰ ἐμᾶς θὰ εἶναι τὰ καλλίτερα δυνατά. Ἐὰν μᾶς ὑποχρεώσουν οἱ συνθῆκες, ὄχι καὶ τόσο. Κι αὐτὸ διότι μόνον ὁ συνειδητοποιημένος πολεμιστὴς ἔχει λόγους νὰ νικήσῃ καὶ νὰ παραμείνῃ ζωντανὸς μετὰ τὴν κάθε μάχη. Συνέχεια
Κι ἐσὺ θεωρεῖς πὼς οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνάξιοι ἐλευθερίας… (ἀναδημοσίευσις)
Συχνὰ πυκνὰ ἀκούω διαβάζω φράσεις σὰν κι αὐτές:
«Ἕλληνες ξυπνᾶτε!!!»
«Ξυπνᾶτε πρόβατα!!!»
«Καναπεδάκηδες ἀφῆστε τοὺς καναπέδες σας!!!»
«Ἡ ἐπανάστασις τοῦ καναπέ!!!»
«Μά δέν βλέπεις πού ΚΑΝΕΙΣ δέν σηκώνεται;»
«Οἱ ἐπαναστάτες τοῦ πληκτρολογίου…»
Κι ἄλλα πολλά, παρομοίας λογικῆς καὶ …ἐκτιμήσεως.
Καὶ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ!!!! Συνέχεια
Οὖ πόσοι ἀλλὰ ποῦ…
Δὲν ἐνδιαφέρει (τοὺς Λακεδαιμονίους) τὸ πόσοι εἶναι οἱ ἐχθροί, ἀλλὰ τὸ ποῦ εἶναι.
Αὐτὴν τὴν πληροφορία, γιὰ τοὺς Λακεδαιμονίους, μᾶς μεταφέρει ὁ Πλούταρχος.
Καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον σήμερα πού, ἀκόμη καὶ οἱ φυσικοὶ ἀπόγονοι τῶν Λακεδαιμονίων, τὸ ἔχουν λησμονήση καὶ ἁπλῶς, σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐνασχολῶνται μὲ τὸ «πόσοι» καὶ οὐδέποτε πλέον μὲ τὸ «ποῦ». Συνέχεια
Ψευδεῖς κι ἀληθεῖς ἀνατροπὲς
Κυττῶντας γύρω μας, προσεκτικά, διαπιστώνουμε πὼς ὅσο κι ἐὰν μᾶς ξεγελᾷ ἡ προσπάθεια συντηρήσεως – ἢ καί, ἐν μέρει, ἀλλὰ μόνον στὰ ἐπὶ μέρους, προσπάθεια ἐπαναδομήσεως – τοῦ κόσμου μας, κάτι πεθαίνει. Κι αὐτὸ ποὺ πεθαίνει, ἐὰν ἐμβαθύνουμε, δὲν εἶναι τόσο αὐτὸ ποὺ φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι τὸ ὅ,τι δομεῖ καὶ στηρίζει αὐτὸ ποὺ φαίνεται.
Συνέχεια