Καὶ ὅλοι ἔχουν δικαίωμα νὰ κυνηγήσουν τὰ ὄνειρά τους.
Νὰ τὰ κρατήσουν ζωντανὰ καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ τὴν πραγματοποίησίν τους.
Ὑπάρχει ὅμως μία πολὺ σημαντικὴ λεπτομέρεια στὸ πῶς ὁ κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται τὸ ὄνειρό του.
Ἡ λεπτομέρεια τοῦ κοινοῦ καλοῦ. Συνέχεια
Οὔτε μὲ παρακάλια.
Οὔτε μὲ διαπραγματεύσεις.
Οἱ μάχες κερδίζονται ἀπὸ ἀποφασισμένους ἀγωνιστές, ποὺ ἔχουν πρὸ πολλοῦ συνειδητοποιήση πὼς ἐὰν δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν γιὰ τὶς ἰδέες καὶ τὰ πιστεύω τους, δὲν ἀξίζουν κι αὐτοὶ καὶ οἱ ἰδέες τους. Συνέχεια
Ὅταν στὰ 18 μου ἤ στὰ 25 μου ἤ στὰ 30 μου διάβαζα κάπου γιὰ διορισμούς, γιὰ «δοντάκια», γιὰ «μεγάλα μέσα», γιὰ ῥουσφέτια, γιὰ διαπλοκὲς ἤ γιὰ «ἐξυπηρετήσεις» ἀναψοκοκκίνιζα, ἐξοργιζόμουν, ἀγανακτοῦσα.
Γιὰ ἡμέρες πολλὲς ἐπανελάμβανα τὶς βρωμιές τους, κι ἄς μὴν μποροῦσα ἀκόμη τότε νὰ συνειδητοποιήσω τὸ γιατὶ συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν. Δὲν μποροῦσα νὰ ἀποδεχθῶ πὼς κάποιοι, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο, θὰ θέσουν τὸ συμφέρον τους ἐπάνω ἀπὸ τὸ κοινὸ καλό.
Παιδιαρίσματα… Συνέχεια
Γαληνεμένη μὰ παγωμένη ἀπὸ τὸν καιρὸ φύσις καὶ μιὰ θερμὴ φωτιὰ μοιάζει μὲ
ἥρεμο σῶμα, ποὺ κρυώνει ἀπὸ τὴν φύση μὰ ὑπάρχει μιὰ ζεστὴ καρδιά…. Συνέχεια
Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια
Σὲ ἔχουν κάνει νὰ πιστεύῃς πὼς δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος.
Σπᾶσε τὸν τοῖχο στὸ μυαλό σου!
Σὲ περιμένει μιὰ ἔκπληξις!
