Τὴν ὥρα ποὺ ὅλη ἡ Εὐρώπη καταῤῥέει…
Τὴν ὥρα ποὺ ὅλο τὸ κρατίδιον «Ἑλλαδοκαφριστάν» ἀποδομεῖται…
Κάπου γύρω μας, σὲ πολλὰ σημεῖα τοῦ πλανήτου, μὰ κυρίως αὐτῆς τῆς χώρας, κάποιοι, λιγοστοί, ἀνατρέχουν στὶς μοναδικὲς ἐκεῖνες ἀρχὲς τῆς δημιουργίας.
Νέοι ἄνθρωποι, παιδιὰ συνήθως, ἀνακαλύπτουν, δημιουργοῦν, γεννοῦν ἐκ τοῦ μηδενὸς ἰδέες, λύσεις, προτάσεις, ἐφευρέσεις… Καὶ φαντάζουν, μέσα στὴν συνολικὴ καταστροφή, ὡς ….παράλογες ἐξάρσεις, ἄκαιρεες καὶ ἐκτὸς πραγματικότητος, ὅλα αὐτά. Συνέχεια
Καλημέρα!!!
Γερνᾶμε ὅλοι ἀλλὰ μὲ τὸν δικό του τρόπο ὁ κάθε ἕνας.
Μόνον ποὺ γερνώντας ἀποτυπώνεται στὸ πρό Συνέχεια
Συνήθως εἶναι καὶ σκουπίδι…
Ἄχρηστο… Περιττό…
Συνέχεια
Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων.
Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι ὁ …θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;
Ἐτοῦτες τὶς δύσκολες ὧρες μία πρέπει νὰ εἶναι ἡ προσπάθειά μας: νὰ ξαναβροῦμε τὸν χαμένο μας Ἑαυτὸ καὶ νὰ τὸν στήσουμε στὰ πόδια του. Δίχως του δὲν μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, σιγὰ σιγά, ὀφείλουμε νὰ κτίσουμε γιὰ ἐμᾶς τὸν σεβασμό μας.
Αὐτὸν ποὺ χάσαμε, σιγὰ σιγά, μέσα ἀπὸ αἰώνων ἐκπαίδευσιν. Συνέχεια
