Ἐτοῦτες τὶς δύσκολες ὧρες μία πρέπει νὰ εἶναι ἡ προσπάθειά μας: νὰ ξαναβροῦμε τὸν χαμένο μας Ἑαυτὸ καὶ νὰ τὸν στήσουμε στὰ πόδια του. Δίχως του δὲν μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, σιγὰ σιγά, ὀφείλουμε νὰ κτίσουμε γιὰ ἐμᾶς τὸν σεβασμό μας.
Αὐτὸν ποὺ χάσαμε, σιγὰ σιγά, μέσα ἀπὸ αἰώνων ἐκπαίδευσιν. Συνέχεια →

Ἀνύπαντρος ἤ ἐλεύθερος…
Μὲ παιδιὰ ὴ χωρὶς παιδιά…
Κάθε ἡμέρα o ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κάνει τουλάχιστον ἕναν συμβιβασμό.

Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Συνέχεια →

Οἱ καλοὶ τρόποι καὶ ἡ εὐγένεια εἶναι ἕνα κομμάτι τῆς ἐκπαιδεύσεώς μας.
Ἀπὸ νωρὶς οἱ γονεῖς μας καὶ οἱ δάσκαλοί μας ξεκίνησαν νὰ μᾶς μαθαίνουν πῶς νὰ συμπεριφερόμεθα.
Μᾶς ἐδίδαξαν τὸ τὶ εἶναι εἶναι ἐπιτρεπτὸ καὶ τὶ ἀνεπίτρεπτο. Συνέχεια →

Μιὰ φορὰ κι ἕναν καρὸ ἔνας βασιλιᾶς ζοῦσε στὰ σκοτεινὰ καὶ γεμάτα ὑγρασία ὑπόγεια τοῦ παλατιοῦ του.
Ὅλοι προσπαθοῦσαν νὰ τοῦ περιγράψουν τὸ πανέμορφο παλάτι μὲ τοὺς ὑπερόχους κήπους…
Ἐκεῖνος ὅμως δὲν πίστευε κάποιον, ἀπὸ ὅλους αὐτούς…
Θεωροῦσε παλαβὲς αὐτὲς τὶς περιγραφές. Συνέχεια →

..μά, σὲ ἕναν μεγάλο βαθμό, ἡ δική μας παραίτησις…
…ὅπως φυσικὰ καὶ τὸ πῶς, ἐμεῖς, καλούμεθα νὰ διαχειρισθοῦμε σήμερα τὰ ἀποτελέσματά τους, μὰ καὶ ἡ στάσις ποὺ θὰ υἱοθετήσουμε. Εἶναι οἱ ἀποφάσεις ποὺ δὲν λαμβάνονται ἀπὸ ὀλιγωρία καὶ φόβο.
Εἶναι ὅμως κι ὅλο τὸ σύστημα πεποιθήσεών μας, ποὺ ἀρνούμεθα, ἀκόμη, σὲ μεγάλον βαθμό, νὰ ἀναθεωρήσουμε. Συνέχεια →