Πολλὲς φορὲς μᾶς πνίγει ἡ ἀγωνία γιὰ τὸ ποῦ πρέπει νὰ βαδίσουμε.
Ἄλλες πάλι φορὲς ἠ δυσκολία μίας ἀποφάσεως μᾶς ἐγκλωβίζει σὲ ἀδιέξοδα.
Κι αὐτὸ ποὺ τελικῶς ξεχνᾶμε, σὲ συνθῆκες πιέσεως, εἶναι τὸ νὰ …ἀφαιθοῦμε στὴν ῥοὴ τῶν γεγονότων, παρακάμπτοντας τοὺς φόβους μας γιὰ τὸ …αὔριο!!! Συνέχεια →

Γιατί κακολογοῦμε τοὺς ἀνθρώπους ποῦ ἀγαπάμε;
Ἴσως ἐπειδὴ δεν αἰσθανόμαστε τόσο καλὰ μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸ νὰ εὕρουμε τὸ λάθος τους αὐτὸ μπορεῖ νὰ μᾶς κάνῃ νὰ νοιώσουμε καλλίτερα.
Ἴσως ἐπειδὴ φοβόμαστε τὴν ἔκφραση τῆς ἐλευθερίας τους, γιατὶ αὐτὸ μᾶς γεμίζει ἀβεβαιότητα  καὶ ἔτσι προσπαθοῦμε νὰ τοὺς καθηλώσουμε, ὅπως μιὰ σφαίρα σταματᾶ τὸ πέταγμα ἑνὸς πουλιοῦ. Συνέχεια →

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοὺν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθώντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς, ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενὸ ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως. Συνέχεια →

Ἡ γνῶσις μεταβιβάζεται εἰς τοὺς ἀγνοὺς καὶ καθαρούς, εἰς τοὺς ἀξίους καὶ ἱκανοὺς διὰ νὰ συνεχίσουν τὴν πορείαν τῆς ψυχῆς των πέραν τοῦ περιβάλλοντος τῆς Γῆς.
Ὁ Νοῦς νοεῖ τὸν ἑαυτὸν του ὡς κράτιστος καὶ ἡ νόησίς  του εἶναι τῆς νοήσεως νόησις.
Συνέχεια →