Καθῶς ὁ χρόνος κυλάει -εὐτυχῶς ὄχι γραμμικά καὶ ἐνίοτε γλυτώνουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ πάντα περιττὰ σημάδια του- κάποτε ἔρχεται ἀναπόφευκτα καὶ τὸ γνωστὸ ἐρώτημα στὴν ζωὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου… Αὐτὸ εἶναι ὅλο; Εἶναι σὲ μία δισδιάστατη καὶ περιορισμένη πραγματικότητα, μὲ τὶς στατικὲς της καὶ ὁμιχλώδεις ψευτογνώσεις καὶ μὲ τὶς καθημερινὲς της ἀνάγκες καὶ βιομέριμνα ποὺ ἐξαντλεῖται ἡ ἀνθρώπινη ζωή; Μποροῦμε πράγματι νὰ «ἀδράξουμε τὴν ἡμέρα»;
Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.
Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια
Μόνος σου…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει πατήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει φαντασθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει ὀνειρευθεῖ…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἔχει τολμήσει…
Ἐκεῖ ποὺ ἄλλος δὲν ἄντεξε…
Ἐκεῖ ποὺ μόνον ἐσὺ μπορεῖς…
Ἄνοιξε ἕναν δρόμο μέσα στὸ ἄγνωστον… Ἕναν δρόμο χαρᾶς, ἀνθρωπιᾶς, ἐντιμότητος, δικαιοσύνης, εἰλικρινείας, ὀμορφιᾶς…
Ἀγνόησε τὴν ἀσκήμια καὶ τὴν ψευτιά… Ἀγνόησε τὴν ἀδικία καὶ τὸν φθόνο… Συνέχεια
Αὐτὸ μᾶς κάνει οὔτως ἤ ἄλλως καλλιτέρους σὰν ἀνθρώπους.
Μᾶς ὠθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων στὸ νὰ γινόμαστε διαρκῶς πιὸ γενναῖοι καὶ πιὸ σημαντικοί.
Μὰς ἐνεργοποεῖ καὶ μᾶς κρατᾶ διαρκῶς σὲ κατάστασιν προβληματισμοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μποροῦμε σιγὰ σιγὰ νὰ ἐξερχόμεθα τῆς στασιμότητος καὶ νὰ ἐπιτυγχάνουμε ὅλο καὶ μεγαλυτέρα διαύγειαν σκέψεως. Συνέχεια
Εἶναι μία πολὺ μεγάλη ἀπόφασις νὰ ἀναλάβω τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς μου.
Εἶναι ὅμως ἀκόμη μεγαλυτέρα ἀπόφασις νὰ παύσω νὰ δεσμεύομαι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν κι ἀξιώνουν ἀπὸ ἐμέναν.
Αὐτὸ δὲν σημαίνει πὼς πρέπει νὰ ἀφήσω πίσω μου ἀρχές, ἀξίες καὶ στόχους…
Αὐτὸ σημαίνει ἁπλῶς πὼς ὀφείλω στὸν ἑαυτόν μου, στὴν ἀνθρωπότητα καὶ συνεπῶς σὲ ΟΛΟΥΣ τοὺς ἄλλους, ποὺ μὲ …φρενάρουν, νὰ …ἀνατρέψω τὰ κατεστημένα καὶ νὰ λειτουργήσω ἐπὶ τέλους μέσα στὸ ἀπόλυτον ἦθος καὶ στὴν ἀπόλυτον ἀλήθεια. Συνέχεια
Πόσο δύσκολο ἀλήθεια εἶναι νά ἀποδεκτοῦμε πώς τά παιδιά μας μεγαλώνουν καί πώς πρέπει νά μάθουν νά πετοῦν μέ τά δικά τους φτερά;
Δύσκολο… Πολὺ δύσκολο…
Τὸ παιδὶ γιὰ τὸν γονέα εἶναι πάντα μικρό, εὐάλωτο, ἀνυπεράσπιστο καὶ πρέπει νὰ προστατευθῇ καὶ νὰ περιφρουρηθῇ… Καὶ νὰ ἀπὸ ἐδῶ νὰ τοῦ πετσοκόβουμε τὰ φτεράκια τους… Καὶ νὰ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ τὰ τρομοκρατοῦμε… Καὶ νὰ λίγο παρὰ κάτω νὰ διαπιστώνουμε πὼς ναί, τὰ καταφέραμε, τὰ καταντήσαμε …φυτά!!!
Διότι αὐτὸ ποὺ ἐπιτυγχάνουμε τελικῶς εἶναι νὰ τὰ καθιστοῦμε ὅλο καὶ πιὸ ἀνίκανα νὰ ἀντιμετωπίσουν μόνα τους τὴν ζωή τους… Συνέχεια
