Πρῶτα πρέπει νὰ ἐλέγξω τὰ πάθη μου καὶ νὰ τὰ χειραγωγήσω.
Πρῶτα πρέπει νὰ ἀπεκδυθῷ τῶν πλαστῶν ἀναγκῶν μου καὶ νὰ ἀναγεννηθῶ μόνον μὲ τὶς πραγματικές μου ἀνάγκες, ἀφήνοντας πίσω μου ὅλα τὰ φτιασίδια καὶ τὰ τεχνητά στολίδια… Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, ὅπως καὶ σὲ κάθε πόλεμο, ὁ πολεμιστὴς πρέπει νὰ μπορῇ νὰ κουβαλᾶ ΜΟΝΟΝ τὰ ὅπλα του καὶ τίποτα περσισσότερο…
Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρθῷ ἀπὸ συνήθειες, ἤθη κι ἔθιμα τῆς πολυετοῦς σκλαβιᾶς μου, ἀναγνωρίζοντάς τες, καὶ μετὰ νὰ θεωρήσω πὼς ναί, ἔχω δικαίωμα στὴν ἐλευθερία…
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Περὶ Ἐλευθερίας.
Ὁ Ζεύς, λέγει ὁ φιλόσοφος ποιητὴς Ὅμηρος, ὑστερεῖ τὸ ἥμισυ τοῦ λογικοῦ ἀπὸ ἕνα λαὸν ὑποδουλωμένον, εἰς τρόπον ὅπου γίνεται ἀντιληπτός, ὅτι ἐνόμιζεν τοὺς δούλους νὰ εἶναι μιᾶς διαφορετικῆς φύσεως, καὶ πολλὰ κατωτέρας ἱκανότητος ἀπὸ τοὺς ἐλευθέρους.
Τόσον δὲ ἀναγκαίαν τὴν ἐλευθερίαν ἔκρινε εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὅπου χωρὶς αὐτὴν δὲν μποροῦσε νὰ ὀνομασθῇ ἄνθρωπος.
Ἡ ἐλευθερία λοιπόν, ὦ Ἕλληνες, εἰς ἡμᾶς εἶναι, ὡς ἡ ὅρασις εἰς τοὺς ὀφθαλμούς.
Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἐλεύθερος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίσῃ τὴν διαφοράν του ἀπὸ τὸν δοῦλον, καὶ ἐξακολούθως εἶναι ἀναγκαῖον πρᾶγμα εἰς τὸν δοῦλον νὰ γνωρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν, διὰ νὰ μισήσῃ τὴν δουλείαν, καὶ νὰ τὴν ἀποστραφῇ.
Καὶ νά… Μία θαυμασία εὐκαιρία γιὰ νὰ γίνουμε ἐλεύθεροι!!!
Σήμερα εἶναι μία μοναδικὴ ἡμέρα… Εἶναι μία ἡμέρα ἑορτῆς…
Μὰ ὅπως κάθε χρόνο ἐμεῖς ἀν τὶ νὰ τὴν τιμήσουμε πράγματι, εἰλικρινῶς κι ἐντίμως, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ μεγάλα καὶ τὰ γενναῖα καὶ τὰ σπουδαῖα τῶν παππούδων μας, συμπεριφερόμαστε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ: «περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς»…
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς πρῶτα μέσα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κερδίζει τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία καὶ μετὰ πιάνει τὸ σπαθί, τὸ γιαταγάνι, τὴν κουμπούρα ἤ ὅ,τι ἄλλο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ… Συνέχεια
Θυμίστε τους νὰ προσθέσουν μίαν σημαία…
Ἐλάχιστες οἱ Ἑλληνικὲς σημαῖες στὸ κέντρο τῆς Πάτρας, ἐνῶ ἀντίθετα κυματίζουν περιφερειακά.
Ἡ ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης εἶναι ἔνα «ἐργαλεῖο» γενοκτονίας.
Θυμίστε στοὺς ἐμπόρους νὰ προσθέσουν στὴν βιτρίνα τους μιὰν Ἑλληνικὴ σημαία… πάνινη ἢ χάρτινη…
Ὅσο ἀντέχει…
Πολλὲς φορὲς πασκίζουμε, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς βίας, νὰ …«βοηθήσουμε» ἄλλους νὰ καταλάβουν, αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.
Καὶ πασκίζουμε, καὶ πιέζουμε, καὶ ἀγωνιοῦμε….
Καὶ θυμώνουμε… Καὶ μαλώνουμε… Καὶ φωνάζουμε… Καὶ ἀπογοητευόμεθα…
Ἔ καί; Γιατί τόσο πολύ ὑποφέρουμε γιά αὐτά πού οἱ ἄλλοι θέλουν ἤ δέν θέλουν;
Γιατί διά τῆς βίας νά ἀλλάξουν τοποθετήσεις, ἀντιλήψεις, ἀπόψεις, ὀπτικές, ἀνάγκες, κατευθύνσεις;
Γιατί μέ τό ζόρι νά μᾶς ὁμοιάσουν;
Καί ποιός μᾶς διαβεβαιώνει πώς ἐμεῖς πράγματι εἴμαστε παράδειγμα πρός μίμησιν κι ὄχι παράδειγμα πρός …ἀποφυγήν; Συνέχεια
Καλλιτέχνης ἤ ἀνισόῤῥοπος;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἤμουν στὴν Πάτρα. Ἑκεῖ συνομιλῶντας μὲ ἕναν φίλο καλλιτέχνη ἔμαθα γιὰ τὸν Στέλιο Ἀρκαδίου.
Τί ἐστί Στέλιος Ἀρκαδίου;
Ἀρχικῶς κυττᾶξτε τὴν φωτογραφία παρακάτω, μὲ προσοχὴ παρακαλῶ, καὶ μετὰ τὸ ἀναλύουμε. Ναί, εἶναι πραγματικὴ ἡ φωτογραφία!
Δὲν εἶναι περίεργο παιχνίδι τῶν εἰκόνων καὶ τοῦ Photoshop.
Εἶναι ἕνα αὐτὶ ποὺ ἐμφυτεύθηκε σὲ ἕνα χέρι!
Κι ὅλο αὐτὸ πρὸς τέρψιν τοῦ κοινοῦ του! Ἤ τοῦ ἰδίου!