Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν γεμίσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθεῖ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν Συνέχεια
Εἶναι μεγάλη ἡ ἀγωνία ὅλων μας, καθημερινῶς, ποὺ τελικῶς καταντᾶ κλαυσίγελως, πρὸ κειμένου νὰ ὑπερασπισθοῦμε αὐτὸ ποὺ ἔως προσφάτως θεωρούσαμε ὡς κεκτημένον μας..
Ὁ κάθε ἀγών, ἡ κάθε ἀντίδρασις, συμβαίνει κατόπιν ἑορτῆς, κι ὄχι πρὸ αὐτῆς.
Οὐσιαστικῶς συμβαίνει γιὰ τὴν διατήρησι τῶν ὑπαρχουσῶν ἐπιπέδων διαβιώσεως κι ὄχι γιὰ τὴν διεκδίκησιν ἀνωτέρου ἐπιπέδου διαβιώσεως, ποὺ θὰ ἐγγίζῃ τὰ ὅρια τῆς ἀξιοπρεποῦς ζωῆς. Συνέχεια
Κάθε περίοδος τῆς ζωῆς μας ἔχει διαφορετικὲς προτεραιότητες. Ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα μελήματά μας εἶναι νὰ μποροῦμε νὰ ξέρουμε αὐτά ποὺ εἶναι σημαντικὰ γιὰ ἐμᾶς σὲ κάθε περίοδο, νὰ τοὺς δίδουμε ἐνέργεια, ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε τὴν ἰσοῤῥοπία μας, χωρὶς νὰ χάνουμε τὸ βῆμα μας ἤ νὰ βάζουμε τὴν ζωὴ στὴν ἀναμονή.
Κάποια παιδιὰ αὐτὸ τὸν καιρὸ διαβάζουν γιὰ νὰ μποῦν στὸ Πανεπιστήμιο Συνέχεια
Ἔχεις πολλὰ ἀκόμη νὰ γευθῇς, νὰ μοιρασθῇς καὶ νὰ δώσῃς…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Δὲν εἶναι ὅλα σκοτάδι… Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλα σκοτάδι…
Τὸ σκοτάδι εἶναι μόνον ἀπουσία φωτός… Μπορεῖς μόνον νὰ ἀνοίξῃς ἕνα παράθυρο…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Στὴν ὥρα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς…
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος, γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα, εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἤ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἤ χωρὶς παιδιά, κάθε ἡμέρα ὁ κάθε ἄνθρωπος κάνει τοὐλάχιστον ἕναν συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνῶσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατὶ ὑποκύπτουμε. Συνέχεια
Κάθε φορὰ ποὺ στὸ παρελθὸν ἔπεφτα ἐπάνω σὲ κάποιο ἐμπόδιο, συνήθως, «κολλοῦσα» ἐκεῖ, ἔως νὰ τὸ ξεπεράσω.
Μοῦ πῆρε πολὺ χρόνο, κόπο, πόνο γιὰ νὰ ἀντιληφθῶ πὼς τὰ ἐμπόδια εἶναι οἱ πραγματικοί μου σωτῆρες. Πὼς δίχως τους δὲν θὰ μποροῦσα ΠΟΤΕ νὰ βγῶ ἀπὸ τέλματα καὶ κολλήματα, ποὺ γενεὲς ἐπὶ γενεῶν μοῦ κληροδότησαν. Κι ἐπεὶ δὴ αὐτὸ τὸ «ταξείδι» εἶναι διαρκές, κάθε φορὰ ποὺ ἐμφανίζεται τὸ ἐμπόδιο, γνωρίζω πλέον πὼς κάτι ἐγὼ ἔχω νὰ μάθω κι ὄχι κάτι νὰ κάνω. Συνέχεια
