Τὸ νὰ ἀναμένουμε ἔτσι, παθητικῶς, τὸ ποιὲς ἀνατροπὲς στὴν ζωή μας θὰ φέρουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, εἶναι μία στάσις ἀπολύτως ἡττημένου ἀνθρώπου.
Ὁ ζωντανός, ὁ νικητής, δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν κάτι καλὸ ἤ κακὸ γιὰ τὴν ζωή του. Ἐξακολουθεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν.
Συμπεριφέρεται, παρὰ τὶς ὅποιες κακοτοπιές, ὡς νικητής… Τὶς ἀντιμετωπίζει ὄρθιος, δίχως νὰ αἰσθάνεται φόβο…
Καὶ συνεχίζει, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων…
Ἄλλως τέ, πάντα γνωρίζει τὸ ποῦ θὰ φθάσῃ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Μὲ τὴν πέννα τῆς ψυχῆς.
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Τελικῶς εἴμαστε ἐξωγήινοι!!!
Ἡ δυνατότης ὑπάρξεως τῆς ζωῆς στὸν πλανήτη, μὲ τὶς γνωστές μας συνθῆκες, ἀπαιτεῖ καὶ κάποιες ἐπὶ πλέον διαδικασίες, ποὺ ἐπὶ τοῦ πλανήτου μας δὲν συμβαίνουν, ἀλλὰ κυρίως κάποια στοιχεῖα, ποὺ ἐπὶ τοῦ πλανήτου μας δὲν ὑπάρχουν.
Αὐτὲς ὅμως οἱ παρατηρήσεις ἔχουν καταστήσῃ πολὺ σκεπτικοὺς τοὺς ἐπιστήμονες, ὅταν καλοῦνται νὰ διατυπώσουν κάποιαν θεωρία, διότι πάντα σκονταύτουν στὸ DNA ἤ στὸ RNA, ποὺ ἀπὸ μόνα τους δὲν γίνεται νὰ ὑπάρχουν.
Θεωρίες πολλές… Πάρα πολλές… Συνέχεια
Ἡ κάθε πράξις εἶναι παράθυρο γιὰ νὰ δοῦμε τὸν κόσμο ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτόν μας.
Μιλάω μὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἰσπράττουν πλήρη ἀπαξίωση μέσα στὶς ἐρωτικες τους σχέσεις καὶ ἀναρωτιούνται: Τί ( τοῦ, τῆς ) συμβαίνει; Ποιό εἶναι τό πρόβλημά του; Καὶ προσπαθοὺν νὰ δικαιολογήσουν τὸν ἄλλον, μὲ παρὰ πολλοὺς τρόπους, ἀναλύοντας τὰ παιδικά του χρόνια καὶ σκάβοντας βαθειὰ μέσα στὸ ὑποσυνείδητό του…
Ὑπάρχουν κάποιες ἀλήθειές ποὺ εἶναι τόσο φανερές, ἀλλὰ τοὺς γυρνᾶμε τὴν πλάτη, παρόλο πουὺ πάντα λέμε ὅτι θέλουμε τὴν ἀλήθεια… Συνέχεια
Μὲ τὴν πέννα τῆς ψυχῆς…..
(Φιλονόη σ΄ευχαριστώ)
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Τί θέλουμε νά εἴμαστε; Προμηθεῖς ἤ Ἐπιμηθεῖς;
ΜΙΑ ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Οἱ ἑλλαδίτες, ἀποκτήσαμε πολλὰ μειονεκτήματα κατὰ τοὺς τελευταίους πολυτάραχους αἰῶνες τῆς ἱστορίας μας. Ὠχαδερφισμός, ἀνατολίτικου τύπου ἀναπαυτικὴ ἁδράνεια, παθητικότητα, καθολικὴ μετριότητα, τεμπελιά (χρησιμοποιῶ ἐπίτηδες τὸν τουρκικό ὅρο ἀντὶ τῆς ὀκνηρίας), ἀφιλοτιμία καὶ κουτοπονηριά, εἶναι μερικὰ μόνο ἐξ αὐτῶν.
Κοντὰ σ’ αὐτά, οἱ κοινωνικοπολιτικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὸν ὑπερτροφισμὸ ἀρχαιότερων ἀρνητικῶν γνωρισμάτων μας, ὅπως εἶναι ἡ ὑπέρμετρη φιλαυτία, ἡ διχόνοια, ἡ ὑστεροβουλία. Συνέχεια
