Ἐδιάβαζα κάποιες σκέψεις τῆς Γιῶτας καὶ προβληματιζόμουν… Καιρὸ ἔχω νὰ καταπιασθῶ μὲ τὸ θέμα..
Ναί, πράγματι, ἔτσι εἶναι…
Ὁ φόβος ἐμποδίζει τὰ βήματά μας καὶ τὰ κάνει νὰ σταματοῦν…
Εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ σκεφθοῦμε καθαρὰ καὶ νὰ θέσουμε, ὡς σημαντικότερα ἀπὸ τὴν ἀξιοπρέπειά μας καὶ τὴν εὐτυχία μας, τὴν βολή μας, διότι φοβούμεθα μήπως χάσουμε τὰ ὅποια προνόμοια ἔχουμε, πλασματικῶς συνήθως, ἔως ἐκείνην τὴν στιγμή…
Ἀνόητο; Συνέχεια
Μία ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ κάνουμε χρωμαστιστὰ ὄνειρα…
Μά πόσο δύσκολο ὅμως κι αὐτό;
Εἶναι δυνατόν;
Τόση κατήφεια…
Τόσος πόνος…
Τόση βρωμιά… Συνέχεια
Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ὅλος ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
…ποὺ γνωρίζουμε πὼς σήμερα, ναί, σήμερα ὁ κόσμος μᾶς ἀνήκει…
Ὑπάρχουν κάποιες ἡμέρες ποὺ ξέρουμε πὼς ἐμεῖς θὰ γίνουμε ὁ νόμος τοῦ δικαίου…
…ποὺ δὲν ὑπάρχει κάποιος γιὰ νὰ μπορῇ νὰ σταματήσῃ τὴν ὁρμή μας… Συνέχεια
Τὸ καλλίτερο σημεῖον ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν «κρίσι», καὶ τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἐνδιαφέρεται νὰ δῇ μὲ ἄλλην ματιά, πιὸ διεισδυτική, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς μᾶς ὑποχρεώνει αὐτὴ ἡ «κρίσις» νὰ στραφοῦμε σὲ ἀξίες καὶ σὲ ἀρχὲς ποὺ εἴχαμε πρὸ πολλοῦ λησμονήσῃ.
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀνθρωπιά, ποὺ κατὰ καιροὺς εὑρίσκουμε ἤ χάνουμε.
Οὔτε θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀλληλεγγύη, ὅπου κι ὅταν ὑπάρχει. Συνέχεια
Εἶναι νὰ εἶσαι πάντα ἱκανοποιημένος ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔχεις…
Εἶναι ἕνα μικρὸ μυστικό, γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι πάντα καλά…
Ἄλλως τέ, ὑπάρχει μεγαλύτερο δῶρο τῆς Φύσεως ἀπό αὐτό πού ἤδη ἔχουμε καί λέγεται ζωή;
Ὄχι, δὲν ὑπάρχει… Συνέχεια
Εἶναι τὸ δυσκολότερο καὶ τὸ ἐντιμότερο ἀπὸ ὅσα ἔχουμε νὰ μάθουμε.
Εἶναι μία διαρκὴς πορεία, ποὺ ὀφείλουμε, πάσῃ θυσία, νὰ διανύσουμε.
Εἶναι μία ἀνάγκη, ποὺ θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ τὴν βιώσουμε…
Μὲ μίαν διαφορά…
Γιὰ νὰ γίνουμε Ἕλληνες πρέπει πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ ξεχάσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς συμπεριφορὲς τοῦ παρελθόντος, ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους σὲ καταστάσεις τελειωμένες. Οὐσιαστικῶς, ἐὰν δὲν ἀλλάξουμε τὴν ὀπτική μας, τὴν ἀντιληπτικότητά μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ προσλαμβάνουμε πληροφορίες, δυστυχῶς, πάλι μέσα στοὺς χαμένους θὰ ἤμεθα. Συνέχεια
