Ὅλοι…
Ἰδίως κάτω ἀπὸ τὶς συνθῆκες ποὺ τώρα διαβιοῦμε…
Ὅμως κι ἐὰν δὲν τὴν βροῦμε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας, δὲν πειράζει…
Ὑπάρχουν καὶ τὰ ζῶα… Αὐτὰ μάλιστα λειτουργοῦν ἀνυστερόβουλα…
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Συνέχισε νὰ κυττᾶς ὑψηλά…
Εἶναι μία ἀπόφασις ποὺ οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ γευθοῦμε, μέσα ἀπὸ κάθε λογῆς συνθῆκες, τὴν γεύσιν τῆς ζωῆς.
Τὸ νὰ μπορῶ νὰ βλέπω τὸν οὐρανό, τὰ ἀστέρια καὶ τὸν Ἥλιο, ἀν τί νὰ ἐπιτρέπω στὸν θόρυβο, στὴν ἀσκήμια καὶ στὴν κακία νὰ σκιάζουν τὸ βλέμμα μου εἶναι ἀνάγκη.
Ὄχι, δὲν θὰ μὲ πείσῃ κάποιος γιὰ τὸ ποῦ μοῦ ταιριάζει ἐμέναν νὰ κυττῶ… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ στοχεύω… Οὔτε γιὰ τὸ ποῦ θὰ τοποθετῶ τὰ ὄνειρά μου…. Συνέχεια
Φαῖδρος Μπαρλᾶς (1925-1975)
[Ἐν Ἔτει 2000]
Ὅταν μεγάλωσε, ἔμαθε πὼς ὁ πατέρας του
ἦταν κι αὐτός, «τὴ νύχτα ἐκείνη»,
στὸ Πολυτεχνεῖο. Ἡ θεία του ἡ Λιλή,
ὁ θεῖος του ὁ Μιχάλης, ἦταν κι αὐτοί,
«τὴ νύχτα ἐκείνη», στὸ Πολυτεχνεῖο.
Ὅλοι οἱ γνωστοί τοῦ μπαμπᾶ, ὅλες οἱ γνωστές τῆς μαμᾶς,
ἦταν κι αὐτοί, «τὴ νύχτα ἐκείνη», στὸ Πολυτεχνεῖο…
Τώρα, κάθε πρωΐ, καθώς κατηφορίζει τὴν ὁδό Πατησίων
κι ἀντικρύζει τὴν καγκελλόπορτα τὴν κλεισμένη «εἰς μνήμην».
στριφογυρίζει στὸ νοῦ του ἡ ἴδια ἀπορία:
«Πῶς διάβολο χώρεσαν ὅλοι αὐτοί ἐδῶ μέσα;…»
Νὰ βαστᾶμε γερά…
Ἰδίως τώρα ποὺ δυσκολεύουν τὰ πάντα γύρω μας…
Νὰ κρατᾶμε τὶς δυνάμεις μας, ἰδίως γιὰ τὶς στιγμὲς ποὺ θὰ δοκιμασθοῦμε σκληρότατα…
Νὰ στεκόμεθα ὄρθιοι, ἀκόμη κι ὅταν γύρω μας ὅλοι θὰ ἔχουν παραδώσει τὰ πάντα…
Ἐὰν δὲν μποροῦμε ἐμεῖς, τώρα, νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι, δὲν μᾶς ἀξίζει νὰ λεγόμεθα ἐλεύθεροι ἄνθρωποι…
Συνέχεια
Ἡ φράσις «σὲ χρειάζομαι»…
Φοβούμεθα σὰν τὴν πανούκλα τὴ φράσι «σὲ χρειάζομαι» γιατί θεωροῦμε δύναμι τὸ νὰ μὴν ἔχουμε ἀνάγκη κανέναν καὶ νὰ τὰ καταφέρνουμε ὅλα μόνοι μας…
Ὁ κάθε ἄνθρωπος γεννιέται ὁλοκληρωτικὰ ἐξαρτώμενος ἀπὸ τὸ περιβάλλον του καὶ μετὰ κάνει προσπάθεια νὰ κάνῃ τὸ βῆμα ἀπὸ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐξάρτησι στὴν ἀνεξαρτησία. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξις δὲν σταματᾶ ἐδῶ. Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη βῆμα…
Ἕνα βῆμα θάῤῤους καὶ ἀληθινῆς δυνάμεως… Συνέχεια
Ποιό ψέμμα εἶπε ὁ Κασιδιάρης;
Ἄκουσα, ξανά-ἄκουσα, καὶ ματά-ξανά-ἄκουσα τὰ ὅσα εἶπε…
Εἶπε, γιὰ παράδειγμα, πὼς ἐὰν ἡ Φωφάρα δὲν εἶχε τὸ ὄνομα Γενηματᾶ, θὰ τὴν ἐγνώριζε μόνον ἡ μάνα της καὶ φυσικὰ δὲν θὰ ἦταν σήμερα ὑφυπουργὸς σὲ τόσο νευραλγικὲς θέσεις.
Εἶπε, ἄλλο παράδειγμα, πὼς οἱ βιομηχανίες ὅπλων δὲν διοικοῦνται ἀπὸ «γκαλερίστες καὶ ἀλογομούρηδες», ἀλλὰ ἀπὸ γνῶστες τῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας σὲ ὅπλα.
Εἶπε, ἐπὶ πλέον παράδειγμα, πὼς δὲν γίνεται νὰ ἔχουμε γιὰ ὑπουργοὺς τῶν σωμάτων ἀσφαλείας ἄτομα ποὺ δὲν ὑπηρέτησαν τὴν στρατιωτική τους θητεία, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο.
Μά τί στό καλό; Ποῦ εἶπε ψέμματα; Ἔ; Συνέχεια