Ἐδῶ καὶ πάρα πολὺ καιρὸ βρίσκω στὴν εἴσοδο τῆς κατοικίας μου, στὸ αὐτοκίνητο, στὸ ταχυδρομικό κουτί, στὶς κολῶνες, στὰ καταστήματα, στὸν δρόμο χαρτάκια σὰν αὐτό:
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν συζητούσαμε μὲ τὸν φίλο Γιάννη ἀκριβῶς αὐτό. Τὴν δική του ἐπίσης παρατήρησι ἐπὶ τοῦ πανταχοῦ παρόντος πλέον ἐνεχυροδανειστηρίου.
Διάβαζα τὸ ψήφισμα τῶν ἐργατῶν τῆς χαλυβουργίας (πρὸς τὴν ἐργατικὴ τάξι) καὶ πολὺ συνεκινήθην…
Ὄχι διότι εἶμαι ἄκαρδη, ἀναίσθητη κι ἄσπλαχνη φυσικά.
Ἀλλὰ διότι αὐτὴ ἡ ἐργατικὴ τάξις, μαζὺ μὲ τὶς διακηρύξεις της καὶ τοὺς συνδικαλισμούς της καὶ τὶς ἡγεσίες της, ἔως πρὸ τινός μᾶς ἐζάλιζαν τὰ αὐτιὰ μὲ τὰ καλωσορίσματα σὲ κάθε ΛΑΘΡΟέποικο.
Ἀκόμη δὲν ἔχει τελειώσει ἡ ὑπόθεσις μὲ τὸν εὔελπι ἐν τελῶς, ἀλλα τείνει πρὸς ξεκαθάρισμα.
Αὐτὸ εἶναι τὸ πάρα πολὺ καλὸ τῆς ὑποθέσεως.
Ἀλλά…
Κάποιοι ζορίζονται διότι δὲν κατάφεραν νὰ «στολίσουν» τὸ παλληκάρι καὶ νὰ τοῦ δείξουν τὴν ἔξοδο. Καὶ θὰ ζορίζονται σὲ κάθε ἀντίθετη φωνὴ ποὺ ἀκούγεται, διότι ναὶ μέν φούσκα ἦταν καὶ πάει, ἀλλὰ ἐπίσης χούντα εἶναι καὶ θέλει τὸν χρόνο της γιὰ νὰ πάῃ κι αὐτὴ νὰ βρῇ τὴν φούσκα…
Ἐλπίζω νὰ τελειώνουμε ταχύτατα μὲ αὐτὴν τὴν ἱστορία. Νὰ ξεκαθαρίσῃ τὸ τοπίον καὶ νὰ κλείσῃ ἡ ὑπόθεσις ποὺ Συνέχεια
Δὲν θἀ προσθέσω κάτι στὴν παρακάτω ἐπιστολή. Τὰ λέει ὅλα ὁ Φαραντᾶτος. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς καταλάβαμε θαυμάσια ποιοί, πῶς καὶ γιατὶ πάσχισαν μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο νὰ ἐξολοθρεύσουν τὸν εὔελπι.
Διάβαζα πρὸ ὁλίγου, σὲ ἠλεκτρονικὴ ἔκδοσι ἐφημερίδος, τὰ περὶ ἀνόδου καὶ καθόδου τοῦ Λάκη Γαβαλᾶ. Παιδὶ μαρμαρᾶ ὁ Λάκης. Δὲν τοῦ ἄρεσε ὅμως τὸ μαρμαράδικο κι ἔγινε ὁ Λάκης.
Ζωὴ πλαστή, δῆθεν, φτιακτὴ κι αὐτή.
ΠΑΡΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ, ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΑΛΥΣΕΙΣ… ΦΤΟΥ… ΦΤΟΥ… ΦΤΟΥ
