Ὁ ἐπεκτατισμὸς τοῦ Ἰσραὴλ συνιστᾶ ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα
Μέρος Πρῶτον
Κυττάξτε τώρα τὸ πῶς διαστρέφεται ἡ Ἱστορία (μιλᾶμε γιὰ τὴν παραχάραξη): Θυμᾶστε τόν Τζῶν Φιτζέραλντ Κέννεντυ, Πρόεδρο τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ποὺ δολοφονήθηκε στὸ Ντάλλας τοῦ Τέξας; Αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀρχικῶς ἐθεωρήθη «αὐτουργὸς τοῦ ἐγκλήματος», ἐδολοφονήθη στὸ μάνι-μάνι ἀπὸ ἄτομο ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς, πού, στὴν συνέχεια, πέθανε λόγῳ βαρειᾶς του ἀσθενείας. Μετὰ ἀπὸ τὸν Πρόεδρο, ἐδολοφονήθη, ἐπίσης στὸ μάνι-μάνι, καὶ ὁ ἀδερφός του, ὑπουργὸς Δικαιοσύνης τῶν Η. Π.Α. καὶ στὸ πιὸ μετὰ ὁ τρίτος ἀδελφὸς Κέννεντυ ἔπαθε ἀτύχημα, κατὰ τὴν διερεύνηση τοῦ ὁποίου διεπιστώθη πὼς ὁδηγοῦσε μεθυσμένος καὶ οὕτῳ καθ’ ἑξῆς. (Ὁ τελευταῖος, αὐτὸς μὲ τὸ ἀτύχημα, δὲν σκοτώθηκε καθ’ ὅ,τι ἦταν «ἀνώδυνος» γιὰ τὴν ἀπόκρυφη κυβέρνηση [occult government] τῆς Ἀμερικῆς. Ἁπλῶς τοῦ ἐσφράγισαν τὸ στόμα – ἑρμητικῶς.) Ὁ οἱονεὶ πειρασμὸς νὰ ἐπιχειρηθῇ ἐν πρὸ κειμένῳ παραλληλισμὸς μὲ τὴν «πορεία πρὸς τὸν θάνατο» τῶν ἀδελφῶν Κέννεντυ μὲ ἐκείνη τῶν καθ’ ἡμᾶς ἀδελφῶν Παναγούλη ἤδη ἀναδύεται ἀκαταμάχητος… Συνέχεια
Πόσοι εἶναι αὐτοί πού πιστεύουν κάτι τέτοιο;
Κι ἐάν τό πιστεύουν, τήν δικαιοῦνται αὐτήν τήν …«ῥημάδα» τήν Ἐλευθερία;.
Διότι ἐὰν ἡ Ἐπανάστασις ἀπῳλέσθη, τότε παίξαμε καὶ χάσαμε.
Μά, ἐάν ἡ Ἐπανάστασις οὐδέποτε ἀπῳλέσθη ἀλλά ἐξ ἀρχῆς ἦταν ἔτσι προγραμματισμένη γιά νά μᾶς κρατᾷ ὁμήρους της, τότε τί χάσαμε; Δοῦλοι ἤμασταν καὶ πρὸ καὶ μετὰ ἐπαναστάσεως. Καί, δυστυχῶς μας, τὸ «ὀλίγον δοῦλοι», κατὰ τὸ «ὀλίγον ἔγκυος», δὲν στέκει. Ἢ εἴμαστε ἢ ὄχι δοῦλοι…
Κι ἐπεὶ δὴ καὶ ἤμασταν καὶ εἴμαστε καὶ θὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ εἴμαστε δοῦλοι, ἐὰν κάτι δὲν μάθουμε (καί, κατ’ ἐπέκτασιν, κάτι δὲν ἀλλάξουμε), ἂς σταθοῦμε τοὐλάχιστον κι ἂς συνειδητοποιήσουμε πώς: τώρα τὸ τὶ κάνουμε μετρᾶ.
Παλάτσο Ρεάλε
Τὸ κύριο ἀξιοθέατό της Καζέρτας εἶναι τὸ Βασιλικὸ Ἀνάκτορο (Παλάτσο Ρεάλε), πρώην βασιλικὴ κατοικία, κατασκευασμένη ἀπὸ τοὺς Βουρβώνους βασιλεῖς τῆς Νάπολης. Ἦταν τὸ μεγαλύτερο ἀνάκτορο καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κτίρια ποὺ ἀνηγέρθησαν στὴν Εὐρώπη τὸν 18ο αἰώνα.
Τὸ 1997 τὸ Ἀνάκτορο ἐχαρακτηρίσθη Μνημεῖο Παγκοσμίου Κληρονομιᾶς τῆς UNESCO, περιγραφόμενο στὴν καθιέρωσή του ὡς «τὸ κύκνειο ἄσμα τῆς θεαματικῆς τέχνης τοῦ Μπαρόκ, ἀπὸ τὴν ὁποία υἱοθέτησε ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ ἀπαιτοῦντο γιὰ τὴν δημιουργία τῶν ψευδαισθήσεων τοῦ χώρου πολλῶν κατευθύνσεων». Συνέχεια
Τὸ σπαρτιατικὸ ἔθιμο τῆς διαμαστιγώσεως
Τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ., ὁ ῥήτωρ Λιβάνιος, φιλόσοφος, εἰδωλολάτρης, προσωπικὸς φίλος του αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου καὶ γόνος ξακουστῆς οἰκογένειας τῆς Ἀντιοχείας, ἀναπολεῖ στὴν αὐτοβιογραφία του τὰ χρόνια της φοιτήσεώς του στὴν Ἀθήνα, μιλώντας περιληπτικὰ γιὰ ὅσα εἶδε στὴν Ἑλλάδα. Συνέχεια
Λαειτεία, Ἑννέα Ὁδοὶ καὶ Ἀμφίπολις 
Τί ἦταν αὐτό πού ᾡνόμασε Ἀμφίπολιν τό 437 π. Χ. ὁ Ἀθηναῖος Ἄγνων; Ἐπικρατεῖ ἡ ἄποψις ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ μετονομασία τῶν Ἑννέα Ὁδῶν, ὅμως αὐτὴ δὲν εἶναι ὅλη ἡ ἀλήθεια. Ἡ Ἀμφίπολις περιελάμβανε, ἐκτὸς τῶν Ἑννέα Ὁδῶν καί, ἀκόμη μίαν πόλι, ποὺ εὑρίσκετο σὲ Βισαλτικὸ ἔδαφος καί, ἔκειτο, ἀκριβῶς στὴν ἀπέναντι ἀπὸ τὶς Ἑννέα Ὁδοὺς ὄχθη τοῦ Στρυμῶνος ποταμοῦ. Ἐπρόκειτο γιὰ τὴν Βισαλτικὴ Λαειτία, τὸ ὄνομα τῆς ὁποίας οὐδέποτε ἀπεκαλύφθη καὶ ποὺ πάντα ἡ πορεία της ἦταν ἀνεξάρτητος τῆς πορείας τῶν Ἑννέα Ὁδῶν. Συνέχεια
