Στὴν προεκλογικὴ περίοδο τοῦ Ἰουλίου, ἡ ἀναμονὴ γιὰ τὸ γκρέμισμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἀπὸ τὴν ἐξουσία , ἦταν ἔκδηλη καὶ ἐν πολλοῖς δικαιολογημένη. Αὐτὸ ποὺ δὲν ἦταν δικαιολογημένο, ἦταν ἡ πρεμούρα, ἀπὸ ὅσους προσῆλθαν στὶς κάλπες, νὰ ψηφίσουν ΝΔ. Γιατί ἐὰν ὁ λόγος καταψηφίσεως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἦσαν τὰ Ἐθνικὰ θέματα, μὲ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὴν συμφωνία … Συνέχεια
Ὅλες οἱ λέξεις ἐπιτρέπονται ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τελευταία…
Δεκαεπτὰ (17) μύρια… (Μήπως ἔγινε κάποιο λάθος; Γιὰ ξαναμετρῆστε τα!).
Ὄχι ὅμως ὅλες… Μὴ σκιάζεσθε… Μόνον οἱ …ἀγνώστου ταὐτότητος. Κοινῶς μόνον οἱ μὴ ἐλεγχόμενες ἀπὸ τὸ κράτος τῶν τοκογλύφων.
Τὸ κομμουνιστικό, γενιτσαρικὸ κτῆνος!!! Ἡ συλλογική, οἰκογενειακὴ εὐθύνη δὲν ἦταν μόνον ἀρχὴ τοῦ Γερμανικοῦ κτήνους ἀλλὰ καὶ τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ/ΟΠΛΑ. Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ ΕΛΑΣ μὲ ἀνακοίνωσή της στὴν Ἀθήνα στὶς 7 Δεκεμβρίου τοῦ 1943, σχετικὰ μὲ τὰ Τάγματα Ἀσφαλείας ἔγραφε:
Μετὰ τὶς ἐξαγγελίες τοῦ Πρωθυπουργοῦ στὴν ΔΕΘ, καὶ ἐνῶ ἀσφαλῶς δὲν ἔχουμε νὰ περιμένουμε ὅ,τι δήποτε ἄλλο ἐνδιαφέρον ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, θεωρῶ ὅτι ἡ κοινωνία εἰσέρχεται σὲ μία πολὺ ἐπικίνδυνο ἀτραπό. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀσχολοῦμαι μὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα καὶ δὲν νομίζω ὅτι θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία.
