Ζοῦμε σὲ μίαν περίοδο πολὺ ἐντόνων μεταβολῶν.
Αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ὡς δεδομένα ἀνατρέπονται κι αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς θεσμοθετημένα, καταῤῥέουν…
Ὅμως ἐπεὶ δὴ στὴν Φύσιν δὲν ὑπάρχουν κενά, ἔτσι κι ἐδῶ, δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν κενά…
Τὸ νέον, αὐτὸ ποὺ πράγματι χρειαζόμεθα, ἔρχεται… Μόνον ποὺ οἱ ῥυθμοί του, γιὰ τὰ δικά μας, γήινα δεδομένα, εἶναι ἀργοί… Ἀκόμη…Ὅμως ἡ χαοτικὴ κατάστασις ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας, ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζομαι… Συνέχεια →

Μήπως αὐτό πού μᾶς «μιζεριάζει» δέν εἶναι ἡ καθημερινότης ἀλλά οἱ σκέψεις πού κάνουμε γιά αὐτήν καί ἡ ἀπαξίωσις πού τῆς δείχνουμε;
Καὶ μήπως αὐτό πού κάνει τήν ζωή μας βαρετὴ εἶναι ἡ ἀνικανότης μας νά ἐκτιμήσουμε καί νά σταθοῦμε στά ἁπλᾶ πράγματα, νοιώθοντας εὐγνωμοσύνη;

Καὶ λέμε κάποτε, μιὰν ἡμέρα ὅταν ……… τότε θὰ εἶμαι πολὺ εὐτυχισμένος. Συνέχεια →

Ξέρεις, δὲν ἔχει σημασία ἐὰν πιστεύῃ, ἤ δὲν πιστεύῃ, σὲ κάποιον θεό.
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ἀνήκῃ, ἤ δὲν ἀνήκῃ, σὲ κάποιο κόμμα.
Δὲν ἔχει νόημα τὸ ἐὰν ἐκεῖνος πάῃ δεξιὰ κι ἐσὺ ἀριστερά…
Σημασία ἔχει μόνον ἕνα: τὸ νὰ εἶναι συνεπὴς στὰ ὅσα πιστεύει. Συνέχεια →

Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσῃ ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.

Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα,  ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσῃ Συνέχεια →

ὑπέροχος ἥλιος ἔξω ποὺ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς χαμογελᾶ…
Τὰ πάντα γύρω μας καταῤῥέουν, ἀλλὰ ἡ κατάῤῥευσὶς ἀφορᾷ μόνον σὲ ἀνθρώπινα ἔργα…
Σὲ Παρὰ Φύσιν ἔργα δῆλα δή…
Κι ὅσο περισσότερο πασκίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε, τόσο περισσότερο θὰ μᾶς περιγελοῦν οἱ καταστάσεις….
Διότι Ὅλα θὰ καταῤῥεύσουν… Εἶναι ἡ Ἀνάγκη! Συνέχεια →