Ὅλην τὴν νύκτα ἔβρεχε… Καταῤῥακτωδῶς…
Κάποιες στιγμὲς ἐνόμιζες πὼς ἡ ὀργὴ τῶν οὐρανῶν θὰ ξεσπάσῃ ἐπάνω μας…
Καὶ κάπως ἔτσι θὰ ἦταν ἐὰν δὲν ἔπαυε τὸ κακό, πρὶν τὸ ξημέρωμα….Ἤχοι τρομακτικοί, εἰκόνες ἀπελπισίας, ἰδίως γιὰ κάποιους ποὺ εὑρέθησαν στὸ στόχαστρον τῆς μπόρας….
Μὰ μπόρα ἦταν, γιὰ τὴν ὥρα, καὶ πέρασε…
Ὅμως ἄς μὴ μένουμε μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ φαίνονται, μὲ μίαν πρώτη ματιά…
Μία ἐξοργισμένη, κυριολεκτικῶς καταιγίδα, ποὺ βιαίως ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητά μας, θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ μᾶς κάνῃ νὰ χαιρόμεθα… Ἀκόμη κι ἐὰν ἔχουμε χάσει τὸ σπίτι μας, ἀπὸ αὐτήν, θὰ ἔπρεπε νὰ χαιρόμεθα…
Ὄχι διότι τὸ νὰ μένῃς ἄστεγος εἶναι εὐχάριστον, ἀλλὰ διότι γιὰ νὰ μᾶς πάρῃ ἡ Φύσις τὸ σπίτι μας, ἀποδεικνύει πὼς τὸ σπίτι μας δὲν ἦταν δομημένο μὲ σεβασμὸ πρὸς αὐτὴν καὶ τοὺς Νόμους της. Συνέχεια
