Ὅταν ἀναζητῶ τὶς ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματά μου, ποὺ ἀφοροῦν στὸ ποῦ πρέπει νὰ στραφῶ, αὐτὲς οὐδέποτε θὰ μοῦ δοθοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις ὑπάρχουν ἤδη μέσα μου.
Τὸ μόνον ποὺ χρειάζομαι εἶναι νὰ σταθῷ λίγες στιγμὲς καὶ νὰ ἀπομονώσῳ κάθε θόρυβο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπικεντρωθῷ στὸν ἑαυτόν μου καὶ νὰ ἀκούσῳ τὴν φωνούλα ποὺ πάντα μοῦ ψιθυρίζει… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Ἐμεῖς καὶ οἱ ἄλλοι.
Εἶναι μεγάλο ζήτημα τὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ πρέπη νὰ στρώσουμε τοὺς ἑαυτούς μας κάτω, γιὰ νὰ τοὺς ἐπαν-ἐκπαιδεύσουμε, κατὰ καιρούς, πρὸ κειμένου νὰ ἀποκτήσουν, ἤ ὄχι, ἱκανοποιητικὲς ἐπικοινωνιακὲς τακτικὲς καὶ σχέσεις μὲ οὐσιαστικὲς δομές. Διότι ἐφ΄ ὅσον ἀλλάζουν διαρκῶς τὰ δεδομένα στὴν ζωή μας, σαφῶς ἀλλάζουν καὶ οἱ σχέσεις μας, ὅπως καὶ οἱ ὀπτικές μας.
Ἄλλως τὲ ἡ προσαρμοστικότης ἀποδεικνύει ἔλλογα ὄντα. Ἡ μὴ προσαρμοστικότης ἄλογα.
Πάντα ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία προϋποθέτει μεγάλην ἐνασχόλησιν μὲ τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ τὶ θέλουμε, τὶ χρειαζόμαστε καὶ κυρίως τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε. Διαρκῶς καὶ καθημερινῶς.
Καὶ φυσικὰ ὅλα τὰ παραπάνω ὑπὸ τὸ πρίσμα τῶν ἐκάστοτε νέων δεδομένων, ποὺ οὐδέποτε ἦσαν σταθερά. Συνέχεια
Ἀλήθειες καὶ ψέμματα… β
Ἄν κι ὁ κόσμος μας στηρίζεται στὰ ψέμματα, γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε, ἐπιζητοῦμε μετὰ μανίας τὶς ἀλήθειες.
Τί ἀστεῖο ὅμως;
Ποιά εἶναι αὐτή ἡ δύναμις πού μᾶς σπρώχνει στό νά θέλουμε τήν ἀλήθεια ἀλλά νά τήν προσφέρουμε σπανίως;
Εἶναι πράγματι κάποιες φορὲς κωμικοτραγικὲς οἱ συμπεριφορές μας, ἰδίως ἐὰν ἔχουμε διπλὲς συμπεριφορές.
Ὅπου μποροῦμε κι ὅπου θέλουμε, ὁμολογοῦμε ἀλήθειες. Συνέχεια
Διεβαθμισμένες ἐλπίδες…
Ἤ διαφορετικῶς, διαχειρίσιμες ἐλπίδες…
Οἱ ἐλπίδες, ὅταν μοιράζονται σὲ κοινωνίες, ποὺ ἤδη ἐλέγχονται καὶ καθοδηγοῦνται πολὺ προσεκτικά, εἶναι τοὐλάχιστον ἐπικίνδυνες καὶ γενοκτονικές, διότι καθιστοῦν τὰ μέλη τῶν κοινωνιῶν ἀδρανῆ καὶ ἀνίκανα νὰ ἀντιδράσουν στὴν ἐμφάνισιν τῶν ὁποίων κινδύνων. Οὐσιαστικῶς ἀδυνατοῦν αὐτὰ τὰ ἄτομα νὰ ἐντοπίσουν καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς κινδύνους, διότι οἱ κίνδυνοι παραμένουν συγκεκαλημμένοι, πίσω ἀπὸ προπαγάνδες, πολλῶν εἰδῶν ἐλπίδες καὶ ὁπωσδήποτε μπόλικη ἀχλή…
Φυσικὰ οἱ πραγματικοὶ κίνδυνοι ὄχι μόνον δὲν μειώνοντα, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανίζονται εἶναι τοὐλάχιστον καταστροφικοί. Συνέχεια
Ἡ ζωὴ εἶναι μικρὴ δίχως χαρά…
Καὶ τὴν χαρὰ δὲν μᾶς τὴν χαρίζουν…
Τὴν κερδίζουμε… Τὴν διεκδικοῦμε… Ἐὰν φυσικὰ πιστεύουμε πὼς τὴν δικαιούμεθα…
Ἡ χαρὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀποτέλεσμα, ὅταν κάνουμε πράξεις ποὺ μᾶς εὐαρεστοῦν.
Κάνουμε ὅμως τέτοιες πράξεις; Συνέχεια
Πίστις εἶναι νὰ προχωρᾷς…
Ὅταν κάποιος ἀρχίζῃ νὰ διακρίνῃ τοὺς σπόρους τῆς εὐκαιρίας, μέσα στὶς στάκτες τῆς καταστροφῆς, τότε μέσα του σταδιακὰ γεννιέται ἡ πίστις.
Πίστις δεν εἶναι νὰ εἶσαι βέβαιος, οὔτε νὰ βγάζῃς θρησκευτικοὺς ἤχους στὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Συνέχεια