Λένε ὅτι στὸ Λονδίνο ὑπάρχει μιὰ κλειστὴ λέσχη, ποὺ ὑποχρεώνει τὰ μέλη της νὰ διατυπώνουν μόνο κοινοτυπίες, διαφορετικὰ κινδυνεύουν νὰ διαγραφοῦν.
Ὅποιος ἀνεβάσει τὸ ἐπίπεδο τῆς συζητήσεως ἤ ἐκφράσει ἔστω καὶ μιὰ ἐνδιαφέρουσα σκέψι, ἀποβάλλεται αὐτομάτως.
Πρόκειται γιὰ μιὰ παρὰ πολὺ δύσκολο ἀσκήσι, ποὺ χρειάζεται νὰ ἔχῃ κάποιος τεράστια εὐστροφία γιὰ νὰ τὰ βγάλῃ πέρα μὲ αὐτὴν τὴν ὑποχρεωτικὴ πεζότητα, ποὺ εἶναι τόσο δύσκολος, ὄσο καὶ μιὰ ῥητορικὴ ἀναμέτρησις. Συνέχεια
Ὅταν κάποιος ἔχει περιέλθει σὲ κατάστασιν ἀκινησίας, τότε εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο νὰ σηκωθῇ καὶ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ τέλμα του.
Ὅσο κι ἐὰν ὀνειρεύεται, σὲ κάποιες στιγμὲς καλῆς διαθέσεως, νὰ ξανὰ κερδίσῃ ΟΛΟΝ τὸν κόσμο, τόσο περισσότερο οὐσιαστικῶς βουλιάζει στὴν ἀκινησία. Διότι τὰ μεγάλα πράγματα γιὰ νὰ συμβοῦν χρειάζονται πολλὰ πολλὰ μικρὰ ἐπὶ μέρους βήματα. Συνέχεια
Ἡ ἀγάπη περισσεύει…
Δὲν κλείνεται στὰ περιοριστικὰ ὅρια μιᾶς καὶ μόνο ὑπάρξεως..
Ὑπάρχουν τόσες ψυχοῦλες τριγύρω ποὺ ἐκλιπαροῦν καὶ περιμένουν ἕνα βλέμμα ἀγάπης, ἕνα χάδι, μιὰ ἐκδήλωσι ἐνδιαφέροντος..
Εἶναι ἐγωιστικὸ πιστεύω νὰ κλείνεσαι μέσα στὸν πόνο… Συνέχεια
Καὶ τὴν θλίψιν μισή.
Ὅταν μὲ εὑρίσκῃ μία χαρά, πρέπει, ὀφείλω, χρειάζομαι νὰ τῆς δίδω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο χῶρο γιὰ νὰ ἁπλωθῇ.
Κι ὅταν φθάνῃ ἡ θλίψις, πρέπει νὰ τὴν ἀποδομῶ ὅσο μπορῶ περισσότερο… Συνέχεια
Πολλοὶ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς ἀρκουδο-ἀναῤῥιχήσεως.
Ἀνεβαίνουν τὸ ἕνα βουνὸ μετὰ τὸ ἄλλο, ξεπερνοῦν κάθε ἐμπόδιο, κατακτοῦν δύσβατες βουνοκορφὲς ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ χαροῦν γιὰ αὐτά ποὺ ἐπέτυχαν.
Παραμερίζουν τοὺς προσωπικούς τους θριάμβους, σὰν νὰ ἦταν κάτι ἐντελῶς ἀσήμαντο καὶ μετὰ ἀναρωτιούνται γιατὶ νοιώθουν τόσο ἄδειοι. Συνέχεια
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια
