Ναί, δυστυχῶς, ἀπαιτεῖται ψυχραιμία.
Ἤδη κατέγραψα τὶς ἐμπειρίες μου, τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ποὺ ἀποδεικνύουν πὼς κάτι τρέχει στὴν ψυχοσύνθεσίν μας.
Κάπου ἔχουμε χάσει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ ἐπικοινωνήσουμε γιὰ τὰ ἁπλούστερα.
Μᾶς φταίει ὁ γάιδαρος καὶ βαροῦμε τὸ σαμάρι. Συνέχεια
Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα ὅταν τὰ κόμματα ἐμπλέκονται στὴν ἐκπαίδευσι τῶν νέων.
Δὲν εἶναι μόνον τὰ κόμματα…
Εἶναι πολλὰ περισσότερα…
Εἶναι οἱ ἐκπτώσεις μας… Εἶναι ἡ ἐμπλοκὴ τῶν ἐπαγγελματικῶν μας μὲ τὰ κοινωνικά μας…
Εἶναι ἡ παραλογία τοῦ νὰ μετατρέψουμε τὶς πεπαιδευτικὲς φωλιὲς σὲ φωλιὲς παραγωγῆς μαζανθρώπων… Συνέχεια
Ἡ ἐμφάνιση τοῦ νέου μισογυνισμοῦ καὶ ἡ ἐπίθεση στὴν παρουσία καὶ ἱερὸ ρόλο τῆς μητέρας.
Λέμε ὄχι στὸν μισογυνισμό, ἡ μητρότητα δὲν εἶναι «δικαίωμα» εἶναι ἱερὴ καὶ άπαράβατη καὶ οὐδεῖς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ στερῇ ἀπὸ ἕνα παιδάκι τὴν παρουσία μητέρας στὴν ζωή του. Συνέχεια
Ὅπως ὁ Κάτων ἔκλεινε κάθε λόγο του μὲ τὴν φράση:
Ἠ Καρχηδόνα πρέπει νὰ καταστραφῇ, ἔτσι καὶ σήμερα τὸ μόνον ποὺ πρέπει παντοῦ καὶ σὲ κάθε περίπτωση νὰ λεγουμε εἶναι:
ἠ ΕΕ πρέπει νὰ καταστραφῇ.
Νὰ κλείσουν ὅλα τὰ φεντεραλιστικὰ καρκινώματα, τὰ τμήματα δημοσίας ὑποχονδρίας, τὸ κλιματικῶν παρασίτων, τὸ φορομπηχτικό – τὰ πάντα. Συνέχεια
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ξεκίνησαν τὰ παρατράγουδα μὲ τὴν ΕΡΤ ἔχω γελάσῃ πολλὲς φορές… Πάρα πολλές…
Βλέπετε… αὐτοὶ ποὺ τσακίζονται γιὰ τὴν ἐξακολούθησί τους εἶναι οἱ ἴδιοι, ἀκριβῶς οἱ ἴδιοι, ποὺ γιὰ τρία τοὐλάχιστον ἔτη τὸ βούλωναν καὶ σιωποῦσαν γιὰ κάθε ἀπόλυσι, ἀπὸ κάθε ἰδιωτικὴ ἤ δημοσία ἐπιχείρισι, σὲ ὅλην τὴν ἐπικράτεια.
Σκασίλα τους γιὰ τοὺς ἐκατοντάδες χιλιάδες ἐλευθέρους ἐπαγγελματίες, γιὰ τὶς οἰκογένειές τους, γιὰ τοὺς ἀστέγους, γιὰ τὰ ὀρφανά, γιὰ τὶς αὐτοκτονίες, γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας. Συνέχεια
Διάβασα λοιπὸν κι ἐγὼ γιὰ τὰ περὶ ταὐτοποιήσεως τοῦ δολοφόνου.
Μάλιστα ἐμφανίζονται τώρα πιὰ ἀκόμη καὶ φωτογραφίες του, στὸ διαδίκτυο, ποὺ πράγματι, πολὺ μὲ προβληματίζουν.
Ἕνας νέος ἄνθρωπος ποὺ κατέστρεψε τὴν ζωή του καὶ ἔστειλε στὸν θάνατο δύο ἐπίσης νέους ἀνθρώπους…
Τί μποροῦμε λοιπόν νά σκεφθοῦμε γιά αὐτό τό παλληκάρι πού ἔβαψε τά χέρια του μέ αἷμα συνανθρώπων του; Συνέχεια
