Ἐπεὶ δὴ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, δὲν εἶναι κρίσις ἀλλὰ παράκρουσις, καλὸ θὰ ἦταν νὰ βάζουμε κάποια πράγματα σιγὰ σιγὰ στὶς σωστές τους θέσεις.
Γιὰ παράδειγμα, καλὸ εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πὼς αὐτὸ ποὺ εἴχαμε, ὡς κοινωνικὸν ἐπίπεδον, πάει, τὸ ἐχάσαμε. Ἔήξε!!! Δὲν θὰ τὸ ξανὰ εὕρουμε, ὅσο κι ἐὰν ἐλπίζουμε, προσευχόμεθα, τάζουμε, σκύβουμε, παρακαλοῦμε, ἀγκομαχοῦμε…
Ἐπίσης, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀποδεκτοῦμε ταχύτατα τὴν νέα πραγματικότητά μας, διότι ὅσο ἀργότερα θὰ τὸ πράξουμε, τόσο ταχύτερα θὰ …χαθοῦμε. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ μᾶς συνυπολογίσουν, στὶς «παράπλευρες ἀπώλειες». Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ἡ εἰρήνη καὶ τὰ καταστροφικὰ ἔργα της.
Παρατηρῶ γύρω μου τὸν κόσμο καὶ τρομοκρατοῦμαι.
Δυστυχῶς, ὅσο βαθύτερα πασχίζω νὰ εἰσέλθω στὴν ἀναζήτησι τῶν αἰτίων, ὅλων αὐτῶν ποὺ μᾶς συμβαίνουν, τόσο πιὸ ἔντονα καταλήγω στὴν εἰρήνη καὶ στὰ ἔργα της. Ἤ ὀρθότερα στὰ ἀποτελέσματά της…
Τόσο περισσότερο ἀντιλαμβάνομαι πὼς ἡ εἰρήνη εἶναι μάλλον πρόβλημα παρὰ λύσις.
Ἕνα μόνον ἀντιλαμβάνομαι ἐδῶ καὶ καιρό… Συνέχεια
85% ἡ αὔξησις στὸ κόστος τῶν φαρμάκων!!!
Αὐτὸ μᾶς διέφυγε…
Εἶπε λοιπὸν τὸ μπιμπίκιον πὼς ἕνα φάρμακο ποὺ ἐκόστιζε, γιὰ παράδειγμα, 23 εὐρῶ, τώρα θὰ κοστίζῃ 13 εὐρῶ.
Ὅταν ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἀσφαλισμένου ἦταν στὸ 10%, τότε γιὰ αὐτὸ τὸ φάρμακο ἐπλήρωνε ὁ ἀσφαλισμένος 2,3 εὐρῶ.
Τώρα, μὲ τὸ κόστους τοῦ φαρμάκου στὰ 13 εὐρῶ, ὁ ἀσφαλισμένος θὰ κληθῇ νὰ πληρώσῃ τὸ 25%.
Δῆλα δὴ 3,25 εὐρῶ… Συνέχεια
Ἀπορίες περὶ χρεῶν…
Ἀπὸ τὸ 1824 μέχρι τὸ 1996 (πόλεμος, καταστροφές, προσφυγιὰ κτλπ), τὸ χρέος εἶχε φθάσει τὰ 140 δισεκατομμύρια εὐρῶ.
Ἀπὸ τὴν ἔλευσι τοῦ Σημίτου μέχρι σήμερα τὸ χρέος ἔχει αὐξηθεῖ ἄλλα 170 δισεκατομμύρια… Συνέχεια
Ποιά κραυγή θά μᾶς ταράξῃ γιά νά σταματήσουμε νά στειρώνουμε τήν ἱστορία;
Τὰ πρωινὰ πίνω τὸν καφέ μου βλέποντας τὰ νέα σὲ διάφορα τηλεοπτικὰ κανάλια.
Ἄκουσα σήμερα τὶς δηλώσεις τῆς Μέρκελ, τοῦ πρωθυπουργοῦ, εἶδα καὶ τὸν Μεϊμαράκη.
Ὅλοι τους γυρνοῦν τὴν πλάτη στὰ ἐγκλήματα καὶ ἂν ὑπάρχει κάτι ποὺ διαφοροποιεῖ αὐτὸν τὸν πόλεμο ἀπὸ ὅλους τοὺς προηγουμένους, εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ πόλεμος εἶναι ἀναίμακτος ἐπιφανειακά, τὸ αἷμα δεν εἶναι πλέον ὀρατὸ γιὰ νὰ πιτσιλᾷ τὰ πρόσωπά τους, ἔτσι ὥστε νὰ ὑπῆρχε ἡ ἐλπίδα νὰ νοιώσουν τοὐλάχιστον λίγη φρίκη… Συνέχεια
Κι ὅμως, μποροῦμε νὰ ἀναδομήσουμε τὴν ζωή μας ὅπως μᾶς πρέπει…
Τὸ καλλίτερο σημεῖον ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὴν «κρίσι», καὶ τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἐνδιαφέρεται νὰ δῇ μὲ ἄλλην ματιά, πιὸ διεισδυτική, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς μᾶς ὑποχρεώνει αὐτὴ ἡ «κρίσις» νὰ στραφοῦμε σὲ ἀξίες καὶ σὲ ἀρχὲς ποὺ εἴχαμε πρὸ πολλοῦ λησμονήσῃ.
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀνθρωπιά, ποὺ κατὰ καιροὺς εὑρίσκουμε ἤ χάνουμε.
Οὔτε θὰ καταπιασθῶ μὲ τὴν ἀλληλεγγύη, ὅπου κι ὅταν ὑπάρχει. Συνέχεια