Ὁδηγοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν Κηφισὸ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς Κηφισιά. Εἶχε μεγάλην κίνησι καὶ χάζευα δεξιὰ κι ἀριστερὰ τὰ πάντα.
Πάσχιζα ἐναγωνίως νὰ δῶ κάποιο δένδρο, λίγη πρασινάδα, ἕναν θάμνο…
Μόλις τὰ ἀνεκάλυπτα χαμογελοῦσα… Ὅμως ἦταν γιὰ μίαν μόνον στιγμή…. Τόσο λίγο…
Σὲ μερικὰ σημεῖα τῆς λεωφόρου ἐγκαταλελειμμένα κτίρια, κυρίως βιομηχανικά, ἀλλὰ κι ἀποθῆκες καὶ ἐμπορικὰ καταστήματα.
Συνέχεια
…πριν από δύο χρόνια μαζεύτηκαν όλοι της Ελλάδος οι ειδικοί για να παρουσιάσουν την μεγάλη ανακάλυψη τους. Τον εννιαίο φορέα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, τον περίφημο και πολύ γνωστό πια ΕΟΠΥΥ. Και το πείραμα ξεκίνησε.
του Χάρη Βαβουρανάκη*
Ένας πασίγνωστος και καταξιωμένος επιστήμονας αποφάσισε να ανακοινώσει μια μεγάλη ανακάλυψη. Ζήτησε λοιπόν από τις αρχές του τόπου να του διαθέσουν ένα μεγάλο θέατρο για να την παρουσιάσει δίδοντας στην δημοσιότητα βήμα προς βήμα όλο το πείραμα που την τεκμηριώνει. Η μεγάλη ημέρα έφτασε. Το θέάτρο, ας πόυμε το μέγαρο Μουσικής, η κεντρική αίθουσα ήταν γεμάτη ασφυκτικά. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι, κάμερες και μικρόφωνα, ζωντανές συνδέσεις παντού. Στο κέντρο ένα χειρουρχικό τραπέζι, με με τα απαραίτητα εργαλία, ένα νυστέρι, γάντια, χειρουργικές λαβίδες κι ένα μεταλλικό βαλιτσάκι. Συνέχεια
Δὲν ξέρω τελικὰ ποιὸς ἀπὸ τοὺς δύο εἶναι πιὸ γελοῖος καὶ πιὸ ἀνίκανος.
Πελεγρίνης ἤ Ἀρβανιτόπουλος;
Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι μετὰ τὴν σημερινὴ ἀρνήσι τῆς Συγκλήτου τοῦ ΕΚΠΑ νὰ θέσῃ σὲ ἀργία τὸν πρύτανη-θεατρίνο Πελεγρίνη καὶ τὴν ἀποθέωσίν του ἀπὸ τοὺς διοικητικοὺς ὑπαλλήλους, τὸ Πανεπιστήμιο δὲν θὰ ἀνοίξῃ, πολὺ φοβάμαι, μέχρι τὰ Χριστούγεννα. Συνέχεια
Εἴπαμε, νὰ κάνουμε ἀντίστασι. Εἴπαμε, νὰ ξανὰ πάρουμε τὴν Πατρίδα μας πίσω.
Εἴπαμε νὰ ζήσουμε ἐλεύθεροι…
Μὰ ἐδῶ πιὰ τέτοιαν παραγωγὴ «σωτήρων» ποὺ ἀποκτήσαμε, οὐδέποτε ξανὰ στὴν ἀνθρώπινο ἱστορία.
Καί τό χειρότερο;
Κάποιοι πιστεύουν πὼς πράγματι ἔτσι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ ἐπιτύχουν κάτι. Κατὰ τὸν δικό τους τρόπο… Τὸν ὅποιον δικό τους τρόπο….
Δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς κουρασθήκαμε… Πὼς ἀναζητοῦμε πλέον πὶσω ἀπὸ τὸ σκοτάδι τους τὴν ἀλήθεια μας… Πὼς ἀρκετὰ ἀνεχθήκαμε τόσα χρόνια τὸ μακρὺ καὶ τὸ κοντὸ τοῦ κάθε ἀνεγκεφάλου… Πὼς ξημερώνει πράγματι ἐλευθερία γιὰ ἐμᾶς, ὄχι γιὰ αὐτούς… Συνέχεια
Ὁ Περικλῆς ἐχθὲς ἐδημοσίευσε μίαν φωτογραφία, ἡ ὁποία, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε ἄλλες συνθῆκες θὰ μὲ ἐτρόμαζε.
Ἐχθὲς ὅμως, εἰδικῶς ἐχθές, αὐτὴ ἡ φωτογραφία μὲ ἀνεκούφισε.
Ὄχι διότι ἔγινα σαδίστρια, ἐπεὶ δὴ παρουσιάζονται κάποιες ἀκόμη καταστροφές…
Ὄχι διότι χαίρομαι μὲ αὐτές…
Οὔτε διότι μοῦ ἀρέσει νὰ πληρώνουν συνάνθρωποί μου τὴν μανία καὶ τὴν ὀργὴ τῆς Φύσεως…
Κάτι ἄλλο εἶναι… Σημαντικότερον…
Περιοχὴ Ἄκοβα, γέφυρα Ξηριᾶ, Ἄργος.
Ἐπεὶ δὴ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, δὲν εἶναι κρίσις ἀλλὰ παράκρουσις, καλὸ θὰ ἦταν νὰ βάζουμε κάποια πράγματα σιγὰ σιγὰ στὶς σωστές τους θέσεις.
Γιὰ παράδειγμα, καλὸ εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πὼς αὐτὸ ποὺ εἴχαμε, ὡς κοινωνικὸν ἐπίπεδον, πάει, τὸ ἐχάσαμε. Ἔήξε!!! Δὲν θὰ τὸ ξανὰ εὕρουμε, ὅσο κι ἐὰν ἐλπίζουμε, προσευχόμεθα, τάζουμε, σκύβουμε, παρακαλοῦμε, ἀγκομαχοῦμε…
Ἐπίσης, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀποδεκτοῦμε ταχύτατα τὴν νέα πραγματικότητά μας, διότι ὅσο ἀργότερα θὰ τὸ πράξουμε, τόσο ταχύτερα θὰ …χαθοῦμε. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ μᾶς συνυπολογίσουν, στὶς «παράπλευρες ἀπώλειες». Συνέχεια
