Ἕνα κείμενον, ἀκριβῶς ἕνα ἔτος πρὶν δημοσιευμένο, γιὰ νὰ ξανασταθοῦμε καὶ νὰ ξανασκεφθοῦμε καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε…
Φθάνει ἡ ὥρα…
Ἂς παραμείνουμε ἐπικεντρωμένοι στὸν Σκοπό μας!
Καλὴν χρονιὰ λοιπόν!

Εἶναι στεῖρες ἀπὸ μόνες τους, ἐὰν δὰν συνοδεύονται ἀπὸ ἐνεργοποίησιν…



Εἴτε τὸ συνειδητοποιοῦμε, εἴτε δὲν τὸ συνειδητοποιοῦμε, διανύουμε μίαν ἀπὸ τὶς δυσκολότερες περιόδους καὶ τοῦ ἀτομικοῦ μας βίου, μὰ καὶ τῆς Ἀνθρωπότητος. Ἀγνοῶντας δὲ τὸ γενικότερον ἱστορικὸ πλαίσιον, ἐφ΄ ὅσον ἡ ἐπίσημος ἱστορικὴ ἐκδοχὴ μᾶς ἔχει «πείση» γιὰ τὸ «πόσο τυχεροὶ εἴμαστε ποὺ διαβιοῦμε στὸν σημερινό μας πολιτισμό», εἶναι ἀπὸ δύσκολο ἔως ἀδιανόητον τὸ νὰ ἐμβαθύνουμε, κατὰ τὰ ἀναγκαία, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ πόσο διόλου …«ξεκάρφωτα» καὶ διόλου …τυχαία εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν.
Κάθε διαμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, κάθε πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ κάθε πολιτισμὸς βασίζονται σὲ μιὰ συμφωνία γιὰ τὸ ἐπιτρεπτὸ καὶ τὸ ἀνεπίτρεπτο, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, τὸ σωστὸ καὶ τὸ λάθος.