Γιὰ νὰ προχωρήσουμε, μὲ ἀσφάλεια καὶ βεβαιότητα, πρέπει νὰ κατέχουμε ὅλα τὰ λάθη καὶ τὰ σωστὰ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸ τώρα. Τὰ σωστὰ γιὰ νὰ πατήσουμε ἐπάνω τους καὶ τὰ λάθη γιὰ νὰ μὴν τὰ ἐπαναλάβουμε. Συνέχεια →

Εἴτε τὸ συνειδητοποιοῦμε, εἴτε δὲν τὸ συνειδητοποιοῦμε, διανύουμε μίαν ἀπὸ τὶς δυσκολότερες περιόδους καὶ τοῦ ἀτομικοῦ μας βίου, μὰ καὶ τῆς Ἀνθρωπότητος. Ἀγνοῶντας δὲ τὸ γενικότερον ἱστορικὸ πλαίσιον, ἐφ΄ ὅσον ἡ ἐπίσημος ἱστορικὴ ἐκδοχὴ μᾶς ἔχει «πείση» γιὰ τὸ «πόσο τυχεροὶ εἴμαστε ποὺ διαβιοῦμε στὸν σημερινό μας πολιτισμό», εἶναι ἀπὸ δύσκολο ἔως ἀδιανόητον τὸ νὰ ἐμβαθύνουμε, κατὰ τὰ ἀναγκαία, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ πόσο διόλου …«ξεκάρφωτα» καὶ διόλου …τυχαία εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν. Συνέχεια →

Κάθε διαμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, κάθε πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ κάθε πολιτισμὸς βασίζονται σὲ μιὰ συμφωνία γιὰ τὸ ἐπιτρεπτὸ καὶ τὸ ἀνεπίτρεπτο, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό, τὸ σωστὸ καὶ τὸ λάθος.

Ὁ ἄνθρωπος πάντοτε εἶναι σὲ ἔναν δρόμο μεταξὺ πρωτογόνου καὶ ἀνθρώπου τοῦ μέλλοντος καὶ ἔχει πάντα πολλά, ἀναρίθμητα πολλὰ νὰ καταπιέσει μέσα του, νὰ κρύψει, νὰ ἀπαρνηθῇ για μπορέσει νὰ γίνει ἕνα καλὸ μέλος τῆς κοινωνίας. Συνέχεια →

Καί πόσο ἀκόμη; Ἔως ποῦ μπορεῖ νά φθάσῃ ἡ κατρακύλα; Ἔως πότε θά ἀνεχόμεθα τόσες Ὕβρεις; Ἔως πότε θά ὑπομένουμε τόν ἐξευτελισμό μας ὡς Ἔθνος καί ὡς Ἄνθρωποι;
Ὑπάρχει χαμηλότερα στήν κλίμακα αὐτῶν πού βιώνουμε;
Γιά πόσο λοιπόν ἀκόμη θά κρατήση ὁ ξεπεσμός; Ἔως ποῦ θά ἀνεχόμεθα τό ὅλο καί χείριστον περιβάλλον τοῦ κόσμου μας; Ὑπάρχει πάτος; Κι ἐάν ὑπάρχῃ, πότε θά τόν φθάσουμε;
Συνέχεια →

Κοσμῶ, δια-κοσμῶ, συμμετέχω, δρῶ, πράττω, ἐνεργῶ, δημιουργῶ, δομῶ κι ὅταν ἀπαιτεῖται, ἐκ τοῦ μηδενὸς ἐπαναδομῶ.
Κοσμῶ δὲν σημαίνει μόνον στολίζω καὶ μετατρέπω ἕναν χῶρο σὲ κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἦταν.
Κοσμῶ σημαίνει πὼς γίνομαι μέρος τῆς δημουργίας καὶ δρῶ γιὰ νὰ ἀνατρέψω καὶ νὰ ἐπαναδομήσω, ἀκόμη κι ἐὰν ἀπαιτηθῇ νὰ γκρεμίσω πρῶτα καὶ μετὰ νὰ ἐπαναδημιουργήσω. Συνέχεια →