Δεσμὰ φανταστικά. Δεσμὰ ἀνύπαρκτα. Δεσμὰ ποὺ ὑπάρχουν μόνον γιατί ἐμεῖς τὰ τροφοδοῦμε μὲ ἰσχύ. Δεσμὰ ποὺ ὑπάρχουν μόνον διότι οἱ δικοί μας φόβοι, οἱ δικές μας ἄγνοιες, οἱ δικές ὑποχωρήσεις καθημερινῶς μετουσιώνονται σὲ νέους κρίκους τῶν ἁλυσίδων μας.
Ἀλήθεια… Ἔχουμε ἀναρωτηθῆ, σοβαρὰ ὅμως, γιά τό πόσα ἀπό αὐτά πού πιστεύουμε εἶναι ἀληθῆ; Πόσα ἀπό αὐτά πού μᾶς κρατοῦν ἐν ἀκινησίᾳ εἶναι τελικῶς καί ἱκανά νά μᾶς ἀκινητοποιοῦν; Μήπως τελικῶς ὅλα τά δεσμά μας προέρχονται ἀπό τούς φόβους μας; Κι ἐάν εἶναι ἔτσι…
…μήπως τελικῶς ὁ μόνος πραγματικός μας δεσμοφύλαξ εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ ἀπόψεις μας καί οἱ φοβίες μας;
Εἶναι ὀδυνηρὸ νὰ ἀποδεκτοῦμε μίαν τέτοιαν πραγματικότητα. Ὅμως ἐὰν τολμήσουμε ἕνα εἶναι βέβαιον: τὸ ἐλάχιστον ποὺ θὰ κερδίσουμε, γιὰ ἀρχή, εἶναι ἀνάσες Ἐλευθερίας. Τὰ δεσμά τελικῶς εἶναι ἐπίπλαστα καὶ μόνον δύο δρόμοι ὑπάρχουν γιὰ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἐξ αὐτῶν: Ὁ ἕνας δρόμος λέγεται βαθειὰ συνειδητότης, ἀλλὰ ἐλάχιστοι ἀποφασίζουν νὰ τὴν προσεγγίσουν κατ’ ἐπιλογή. Ὁ ἄλλος, ὁ ταχὺς κι …ἀπότομος, εἶναι ὅταν ἕνας μεγάλος πόνος, ποὺ μᾶς διαλύει τὴν καθημερινότητά μας καὶ μᾶς γεμίζει ἀπώλειες, μᾶς ξεγυμνώνει. Δύσκολο φυσικὰ μέσα ἀπὸ τὸν ἔντονο πόνο νὰ ἀνοίξουμε παράθυρα στὸ Φῶς. Ὅμως, δυστυχῶς μας, εἶναι καὶ ἡ εὐκαιρία μας.
«Ὑπάρχει κάτι πού χρειάζεσαι;»
Ὁ ἰδιώτης, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦταν καὶ παραμένει ὁ ἀνόητος, ὁ ἠλίθιος. Ὁ ἰδιώτης ἑστιάζει ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὸ πῶς ὁ ἴδιος θὰ ἐπιτύχη νὰ ἐπιβιώση καλλίτερα καὶ ἀνετώτερα, συνήθως εἰς βάρος τῶν ἄλλων.