Ἡ ἀληθινὴ Ἐπανάστασις εἶναι ἐκείνη κατὰ τοῦ ἰδίου σου τοῦ Ἑαυτοῦ.
Τὸ νὰ καταφέρῃς νὰ κόψῃς κάθε τί, ποὺ γίνετια ῥουτίνα, εἶναι ἡ μεγαλυτέρα νίκη ποὺ μπορεῖς νὰ ἐπιτύχῃς ἐνάντια στὸν τεμπέλη ἑαυτό σου, αὐτὸν ποὺ σὲ ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ Πεπρωμένο σου. Συνέχεια →

Ἂν μποροῦμε νὰ πιστέψουμε σὲ κάτι τότε μποροῦμε καὶ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε.

Ἡ σκέψις μας εἶναι ἐκείνη ποὺ δημιουργεῖ τὰ πάντα.
Ὅ,τι ὑπάρχῃ γύρω μας δημιουργήθηκε πρῶτα σὲ νοητικὸ ἐπίπεδο καὶ μετὰ πέρασε ἀπὸ τὸν ἀόρατο κόσμο τῆς σκέψεως στὸν ὀρατό, ὑλικὸ κόσμο.
Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε ὁ,τιδήποτε θὰ πρέπη αὐτὸ ποὺ συνειδητὰ θέλουμε καὶ αὐτὸ ποὺ ὑποσυνείδητα πιστεύουμε σὲ σχέση μὲ αὐτό, νὰ εἶναι σὲ ἁρμονία. Συνέχεια →

Εἶναι πολὺς καιρὸς τώρα πού, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, αἰσθανόμεθα ἀπὸ πολὺ ἔως πάρα πολὺ κουρασμένοι. Αὐτὴ ἡ αἴσθησις τῆς κοπώσεως ἔχει, κυρίως, τὰ αἴτιά της στὸ ὅτι ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἐνασχολούμεθα μὲ πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ δὲν μᾶς προσφέρουν, παρὰ μόνον μᾶς ἀποῤῥοφοῦν ἐνέργεια. Κι αὐτὸ συμβαίνει διότι μάθαμε νὰ καταπιανόμεθα μὲ πολλὰ περιττά, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτὸς ἔχει ἀνάγκες πιὸ οὐσιώδεις καὶ πιὸ ἁπλές. Τόσο ἁπλές, ποὺ ἐὰν ξεκινήσουμε νὰ ἐστιάζουμε σὲ αὐτές, θὰ ἀνακαλύψουμε πὼς ἐδῶ καὶ καιρὸ …σκορπιζόμεθα σὲ ὅλα ἐκείνα ποὺ μᾶς καθυστεροῦν ἀπὸ τὸ νὰ καλύψουμε μόνον τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες.
Συνέχεια →

…γιὰ νὰ ἀρχίσουμε,σιγά-σιγά, νὰ «αἰσθανόμεθα» τὸν κόσμο μας διαφορετικά!!! Γιὰ νὰ κατανοήσουμε, διαισθητικῶς στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ λογικῶς, πὼς οὐδόλως εἶναι ὅπως τὰ βλέπουμε τὰ πράγματα. Γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς καταντήσαμε νὰ ἐρμηνεύουμε τὰ γεγονότα βάσει τῶν «ἀπόψεών μας», ποὺ εἴθισται νὰ εἶναι κουβαλᾶμε ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια, ἀλλὰ οὐδέποτε μὲ τὴν ἐρευνητικὴ ματιὰ τοῦ λογικῶς σκεπτομένου…
Συνέχεια →

Κι ἔτσι ξαφνικά…
…ἡ ἀγάπη κάνει τὴν ζωὴ νὰ ἐπεκτείνεται πέρα καὶ ἀπὸ τὴν πιὸ κοφτερὴ ἄκρη τοῦ ἀπείρου… Συνέχεια →