Δὲν ἀφορᾶ μόνον στὶς ἰδεατὲς καὶ στὶς ὀνειρικὲς καὶ στὶς μελλοντικὲς καταστάσεις.
Ἀφορᾶ στὸ ἐδῶ καὶ τώρα καὶ στὰ Πάντα.
Ἀφορᾶ στὸ πῶς καλημερίζουμε τὸν κόσμο μας, στὸ πῶς συναναστεφόμεθα μὲ τοὺς ἄλλους, στὸ πῶς ἀντιμετωπίζουμε τὸν πλανήτη μας, στὸ πῶς ἀντιλαμβανόμεθα τὸ μέλλον ὅλων μας, στὸ πῶς ὀνειρευόμεθα, ἀλλὰ καὶ στὸ πῶς τὸ ἐκφράζουμε ὅλο αὐτό πρὸς τοὺς ἄλλους. Συνέχεια →

Κι ἐὰν ἡ ἡμέρα τὸ ἀπαιτῇ, τότε ἂς εἶναι αὐτὴ ἡ δική μας εὐκαιρία γιὰ νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὴν δική μας, ἀτομική, ἀναγκαία κάθαρσιν!
Ἐκείνην τὴν κάθαρσιν ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ νὰ δοῦμε Συνέχεια →

«Ὑπάρχει κάτι πού χρειάζεσαι;»

• «Πῶς μπορῶ νά βοηθήσω;»
• «Καταλαβαίνω τὶ σοῦ συμβαίνει.» Συνέχεια →

Ὁ ἰδιώτης, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦταν καὶ παραμένει ὁ ἀνόητος, ὁ ἠλίθιος. Ὁ ἰδιώτης ἑστιάζει ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὸ πῶς ὁ ἴδιος θὰ ἐπιτύχη νὰ ἐπιβιώση καλλίτερα καὶ ἀνετώτερα, συνήθως εἰς βάρος τῶν ἄλλων.
Ὁ ἰδιώτης τελικῶς αἰσθάνεται ἀπολύτως ἀπεκομμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν Φύσιν, ἀλλὰ καί, σὲ ἔναν βαθμό, προνομιοῦχος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀντιλαμβάνεται τὰ πάντα μέσα ἀπὸ εἰδικῶς διεμορφωμένα, γιὰ τὸν ἐφησυχασμό του, πρίσματα.
Συνέχεια →