Ταξειδεύουμε στὸν Χῶρο καὶ τὸν Χρόνο… Στὸ Μηδὲν καὶ τὸ Ἄπειρο… Στὸ Παντοῦ καὶ τὸ Πουθενά…
Καὶ ἀλλάζοντας μένουμε οἱ ἴδιοι…
Παραμένοντας ἴδιοι βιώνουμε τὴν βαθύτερη ἀλλαγή, μιᾶς καὶ κάτι στάσιμο στὴν Ῥοὴ τοῦ Χρόνου, μεταβάλλεται σὲ κάτι ἄλλο… σὲ κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ στάθη στὴν ἀρχικὴ θέση στὸν Χωροχρόνο…
Ὅμως… ἡ ἀλλαγή ποὺ συμβαίνει μέσα στὴν ἀκινησία, εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν Ἀλλαγή ποὺ ἐπιφέρει ἡ Κινήσῃ. Στὴν πρώτη ἀλλάζει ἡ Πραγματικότητα καὶ κατ’ ἐπέκταση καὶ ὁ Παρατηρητὴς μέσα σὲ Αὐτήν.
Στὴν δεύτερη ὅμως… γεννιέται ἡ Μαγεία. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Εἶμαι γιατὶ ΘΕΛΩ!!!
Κι ὄχι γιατὶ ΠΡΕΠΕΙ!!!
Τὰ διάφορα «πρέπει» μας τὰ κληρονομοῦμε καὶ σαφῶς δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως καὶ αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε.
Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ τὰ πάντα γκρεμίζονται, ἀπὸ ἀνθρώπους, ὄνειρα ἔως ἀξιακὰ συστήματα, τὰ πάντα χρειάζονται ἀποδόμησιν καὶ ἐπαναδόμησιν.
Κι αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὁποῖον μποροῦμε καὶ ΠΡΕΠΕΙ νὰ ξεκινήσουμε εἴμαστε ἐμεῖς. Συνέχεια
Μόνον ὅσα ἔχει ζήσει…
Στὸ τέλος τοῦ ἐπιγείου Ταξειδίου του, κάθε ἄνρωπος, παίρνει μαζί του ΜΟΝΟΝ ὅσα ἔχει ζήσει…
….Ἀφήνοντας πίσω του ὅσα ἔχει ἀποκτήσει… Συνέχεια
Ὅταν ἀκτινοβολῇς ἀγάπη…
Ὅσο πιὸ βαθειὰ πιστεύει κάποιος ὅτι δὲν ἔχει τὴν ἀγάπη τῶν ἄλλων, τόσο περισσότερα πράγματα μεταφράζει σὰν ἀπόῤῤψι καὶ τόσο πιὸ ὑψηλὸ τεῖχος κτίζει γύρω ἀπὸ τὴν καρδιά του, γιὰ νὰ προστατευθῇ. Συνέχεια
Εἶμαι ἤ …νομίζω πώς εἶμαι;
Ἡ ἐπίγνωσις τοῦ ποιὸς εἶμαι, τὸ ΓΝΩΘΙΣΕΑΥΤΟΝ οὐσιαστικῶς τῶν παππούδων μας, εἶναι μία μεγάλη διαδρομή, κατὰ τὴν ὁποίαν ὀ Ἄνθρωπος διαρκῶς μαθαίνει…
Μὰ ὄταν κάποιος μπαίνῃ σὲ αὐτὴν τὴν πορεία, τότε σιγὰ σιγά, ἀλλὰ σταθερά, ἀρχίζει νὰ ἀποκτᾷ ἐπίγνωσιν τοῦ ποιὸς εἶναι, σὲ ὅλες του τὶς ἐκφράσεις.
Αὐτὴ ἡ κατάστασις ἀρχίζει καὶ δίδει στὸ ἄτομο τὴν ἱκανότητα νὰ ἀναγνωρίζῃ τὰ καλά του καὶ νὰ «σκαλίζῃ» τὰ κακά του, πρὸ κειμένου νὰ τὰ ἐλέγξῃ καὶ νὰ τὰ ἐξαλείψῃ.
Τέτοιοι Ἄνθρωποι εἶναι ἐλάχιστοι γύρω μας καὶ συνήθως «ἐκπέμπουν» ἕναν ἀέρα αὐτοπεποιθήσεως, ποὺ βασίζεται στὴν αὐτογνωσία. Συνέχεια
Ὅταν ἀμφισβητοῦμε τὸν ἑαυτόν μας…
Οἱ περισσότεροι ἀμφισβητοῦμε τὸν ἑαυτὸ μας κατὰ καιρούς…
Ὁρισμένοι μάλιστα τὸν ἀμφισβητοῦν τόσο ἔντονα, τόσο ποὺ πολλὲς σχέσεις, ποὺ δεν ἐπρόκειτο νὰ διαλυθοῦν, ἐκλονίσθησαν ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ φοβόταν τόσο πολύ. Συνέχεια