Κάθε φορὰ ποὺ καταδικάζεις ἤ κανεὶς κριτική, στέλνεις κάτι πρὸς τὰ ἔξω, ποὺ θὰ ἐπιστρέψῃ σὲ ἐσέναν.
Φαντάζεσαι πόσο θαυμάσιο θά ἤταν ἄν μποροῦσες νά ζήσῃς τήν ζωή σου χωρίς νά σέ κριτικάρῃ κάποιος;
Δέν θά ἦταν ὑπέροχο νά αἰσθάνεσαι ἀπόλυτα ἄνετος;
Δέν θά ἤταν ὅλα πιὸ εὔκολα; Συνέχεια
Εἶχα μία συζήτησιν ἐχθὲς μὲ ἕνα παιδί.
Ὅταν ἐφθάσαμε στὸ νὰ θίξουμε τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ τὸ τί μέλλεται, τὸ παιδὶ ἀνησύχησε καὶ ἐφοβήθη…
Ὁ θάνατος τὸ ἐτρόμαξε… Ὄχι ἀπαραιτήτως ὁ δικός του ἀλλὰ γενικῶς… Συνέχεια
Ὅλοι μας χρειαζόμεθα ἀγάπη καὶ ἀποδοχὴ καὶ ἔχουμε ἀνάγκη τοὺς ἄλλους γιὰ νὰ βιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μᾶς ἀρέσῃ ὁ ἐαυτός μας ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται κοντά μας ἀμφισβητοῦν τὴν ἀξία μας.
Κι ἂν οἱ ἄλλοι δὲ μᾶς κυττοῦν μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θὰ θέλαμε εἶναι εὔκολο νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πορεία μας…
Ὑπάρχουν τόσα πολλά ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπαιτοῦν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ὅταν ἐνδίδουμε σὲ αὐτὲς τὶς ἀπαιτήσεις, καλύπτουμε τόσο πολὺ τὸν ἀληθινό μας ἑαυτό, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε.
Δὲν μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ νὰ τὸν ἀγαπήσουμε. Συνέχεια
Ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ κάνω…
Εἶναι εὔκολο νὰ ἐξοργισθῶ. Νὰ οὐρλιάξῳ… Νὰ ξεσπάσω…
Εἶναι κι ἀνάγκη νὰ ξεσπάσω κάπου τὴν ὀργή μου… Γιὰ πολλά… Καὶ ἀπαιτεῖται… Ἀρκεῖ νὰ μὴν μὲ τυφλώσῃ αὐτὴ ἡ ὀργή…
Ἀρκεῖ νὰ μὴ πληρώσουν ἀθῶοι τὴν δική μου τὴν ὀργή… Συνέχεια
Ἂν κάποιος σπείρῃ θετικὲς σκέψεις στὸ ὑποσυνείδητό τους, τότε αὐτό ποὺ θὰ φυτρώσῃ στὸν δικό του, μυστικὸ κῆπο, εἶναι ἡ χαρὰ καὶ ἡ αἰσιοδοξία.
Τὸ μυστικὸ εἶναι να μάθῃς νὰ περιμένῃς. Συνέχεια
Πολλὲς φορὲς γινόμαστε ἔξαλλοι μὲ καταστάσεις ποὺ θὰ ἔπρεπε, κατὰ τὰ δικά μας κριτήρια, ὁ ἄλλος νὰ προλάβῃ… Νὰ σκεφθῇ, νὰ προβλέψῃ…
Οἱ ἀντιδράσεις μας ποικίλουν, ἀναλόγως τῆς σχέσεως…
Μπορεῖ νὰ φωνάξουμε ἁπλῶς ἤ νὰ σηκωθοῦμε νὰ φύγουμε μουτρωμένοι…
Κι ἐδῶ εἶναι ἡ παγίδα μας… Συνέχεια
