Ὑπάρχουν κάποια πράγματα ἤ κάποιες συνήθειες ἤ κάποιοι ἄνθρωποι, ποὺ ἀπὸ καιρὸ πλέον δὲν μᾶς χρειάζονται.
Ῥοῦχα ποὺ ἀραχνιάζουν στὶς ντουλάπες…
Συνήθειες ποὺ μᾶς κάνουν κακό…
Ἤ ἄνθρωποι ποὺ ὑπάρχουν στὴν ζωή μας σὰν …διακοσμητικὰ στοιχεῖα.
Ἀπὸ ὅλα ἔχουμε…Μὰ οὐσιαστικῶς …δὲν ἔχουμε. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Σὰν παιδιά…
Σὰν παιδιὰ εἴχαμε ὅλοι μας μεγάλο χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε τὴν ψυχή, τὸ πνεῦμα καὶ τὴν φαντασία μας ποὺ ἦταν ἀπέραντα καὶ μαγικά.
Σὰν παιδιὰ μπορούσαμε νὰ βάζουμε πράγματα τὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο ἔτσι ποὺ τὰ μυαλὰ τῶν ἐνηλίκων θὰ πάθαιναν σύγχυσι καὶ θὰ εὑρίσκοντο σὲ ἐμπόλεμο κατάστασι, ἐὰν τὸ τολμοῦσαν. Συνέχεια
Κᾶνε αὐτὸ ποὺ φοβᾶσαι μέχρι νὰ παύσῃς νὰ τὸ φοβᾶσαι!
Ἀκούγεται κάπως …ὁμοιοπαθητικὸ αὐτό…
Καὶ εἶναι, κατὰ μίαν ὁπτική…
Ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἁπλό…
Δὲν γίνεται, γιὰ παράδειγμα, νὰ φοβᾶμαι τὶς συναναστροφὲς καὶ νὰ ὁρμήξῳ ἀπὸ αὔριο τὸ πρωΐ νὰ δημιουργῶ φιλίες μὲ ὅσους συναντῶ…
Αὐτὰ τὰ ζητήματα θέλουν μέτρο… Θέλουν χαλινάρι…
Κάνω αὐτὸ ποὺ φοβᾶμαι ἀλλὰ τὸ κάνω μὲ …τρόπο!!! Συνέχεια
Ὅλες οἱ ἀπαντήσεις φωλιάζουν μέσα μας…
Ὅταν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας μέσα στὰ πράγματά ποὺ ἀπεχθανόμαστε ἤ φοβόμαστε, ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτά ποὺ ἀγαπᾶμε, τότε ἀντιλαμβανόμαστε μιὰ μεγάλη πνευματικὴ ἀλήθεια…
…ὅτι τὰ πάντα εὑρίσκονται μέσα μας. Συνέχεια
Πρωτομαγιά, ἀργία ἤ ἀπεργία;
«Δὲν εἶναι ἀργία… Εἶναι ἀπεργία…»
Διαβάζουμε παντοῦ.
Δὲν εἶναι ἀργία… κατὰ κάποιους… Εἶναι ἀπεργία, διότι κάποιοι ἐργάτες στὸ Σικάγο, τὸ 1886, (κι ὄχι μόνον) σηκώθηκαν στὸ πόδι γιὰ νὰ διεκδικήσουν τὸ δικαίωμα τοῦ ὀκταώρου. Συνέχεια
Πρώτη Μαΐου…
Καὶ μπαίνουμε σήμερα, ἡμερολογιακῶς, στὸν τελευταῖον μήνα τῆς Ἀνοίξεως.
Δῆλα δὴ σήμερα ξεκινᾶ ἡ προετοιμασία μας, ἐπισήμως πάντα, γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ θέρους…
Δῆλα δὴ σήμερα, ἐπισήμως λέμε, εἴμαστε εἰς θέσιν νὰ ἀπολαύσουμε, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς συνθῆκες, τὰ βήματα τῆς ἀνοίξεως στὸν πλανήτη καὶ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν νέα ἐποχιακὴ ἀλλαγή. Συνέχεια